Kaygının Labirentinde Yürümek
Dünyanın eşiğinde duran bu adam, etten ve kemikten ziyade kadim bir sızının ete kemiğe bürünmüş hâli gibidir. Doğduğu andan itibaren omuzlarında taşıdığı o görünmez küfe, ne bir marazın tortusudur ne de dış dünyanın hoyrat bir tehdididir. İnsanların çoğu kalplerindeki o meşhur “boşluktan” yakınırken, onun iç dünyası korkunç bir dolulukla maluldür; susturulamayan düşünceler, ihtimaller ve kaygılarla dolu ağır bir iç gürültüyle. Onun gözünde dünya, içine doğduğu doğal bir yuva değil, her köşesi tuzaklarla örülmüş yabancı bir sahne ve her eylemi, ucu görünmez felaketlere çıkan bir iplik yumağı gibidir; her hareket, telafisi imkânsız bir hatanın ilk kıvılcımı gibi görünür. İnsanlar yürüdükleri zeminin katılığına iman ederken, o altındaki toprağın her an bir kum saati gibi boşalabileceğini hisseder. Onun için varlık, yokluğun ince bir buz tabakasıyla örtülmüş hâlidir. Sonra vicdanın aynası, her adımın gizli ölçüsü olan o tanıdık ses yükselir: annesinin sesi. İnsan büyür, ...