Kayıtlar

Felsefi ve Psikolojik Deneme etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Hiç Gelmeyen Düşman

Resim
  Mahallenin en eski evlerinden birinde yalnız yaşayan Nihat, her sabah aynı saatte, güneş henüz doğmadan uyanırdı. Sessizlik, dünyanın en güvenilir zamanıydı ona göre. İnsanlar uyurken, kötülük de uyurdu. Önce salon penceresinin tülünü iki parmak aralar, sokağı dikkatle incelerdi. Karşı apartmanın üçüncü katındaki yaşlı kadın yine balkondaydı; elindeki saksıyı sularken gözü ara sıra onun evine kayıyordu. "Yine beni izliyor," diye geçirdi içinden. Perdeyi hızla kapattı. Kahvesini mutfakta, ışığı yakmadan içti. Televizyon açmazdı; haberlerin bile kitleler üzerinde kurulan o büyük, sistematik oyunun bir parçası olduğuna inanırdı. Telefonu susturulmuş bir sığınak gibi hep sessizdeydi; tanımadığı numaralar zaten potansiyel birer tehditti. Postacı zile bastığında nefesini tutar, kapının arkasında dakikalardır orada duran bir gölge gibi kıpırdamadan beklerdi. Yıllardır böyle yaşıyordu. Mahallede herkes onu tanırdı ama kimse onun kim olduğunu gerçekten bilmezdi. Bakkal Hasan, ...

Ruhun Aksesuarları / Betonların Arasında Yıldız Aramak

Resim
  Hepimiz birer narsist miyiz bu kalabalığın içinde? İnsan, sevdiğini bir aksesuar gibi ruhuna takar, onu bir kol saati ya da pahalı bir palto gibi taşır yanında.  Duymak istediğin tonlamayla konuşmasını, yaralarını tam da istediğin merhemle sarmasını bekler.   Seni akıllı buluyorsa sever, seni güçlü hissettiriyorsa taparsın. Başkasının gözbebeklerinde evimizi ararız. Sana senin istemediğin bir gerçeği fısıldamaya başladığında, sana seni değil de 'kendini' göstermeye kalktığında...  O elbiseyi sen diktin, düğmelerini sen ilikledin; şimdi  canlanıp nefes almaya başlayınca dikişler patlıyor değil mi ? Giyilen o elbiseler, ruha takılan o aksesuarlar, yansımaları aradığımız o gözbebekleri. Bir başkasının bakışında kendimize bir yer bulma telaşımız, o karanlık okyanusta boğulmuş olmalı. Artık ne seni onaylayan bir bakış var ne de seni sen yapan o tanıdık silüet. Karşındaki insanın yüzü, senin için bir ayna olmaktan çıktı; o gözbebekleri artık seni besleyen birer...

Özlemle Teması Yasaklayan İç Yönetmelik

Resim
Akşamüstleri hep aynı bankta otururdu. Güneş, dar sokakların arasından eğilerek çekilirken taşların yavaş yavaş koyulaşan rengini izlemeyi çok severdi. Parkın bu köşesi şehrin geri kalanından biraz kopuktu; sesler buraya daha geç gelir, ışık daha yumuşak düşerdi. Bankın arkasındaki çınar ağacı, her mevsim başka bir gölge bırakırdı omuzlarına. O gölgeye alışmıştı; tıpkı özleme alıştığı gibi. İlk zamanlar yakıcı olan o duygu ağırlaşmış, taş duvarlar gibi serinlemişti artık. Sızı hâlindeydi; sürekli ama sessizdi. Davetsizdi ama yabancı değildi. Gitmiyor ama kendini dayatmıyor, sadece içindeki yarayı açık tutuyordu. Yine de bu hâlin onarıcı olduğuna inanıyordu. İnsan, özlediği şey üzerinden neye değer verdiğini fark eder ne kaybolduysa, onun izi insanın içinde hep kalırdı. Ama şunu da biliyordu: Özlem sadece can yakan bir duygu değildi. İnsan kendini korumak için unutmayı denerdi, iyileşmek içinse hatırlamaya mecbur kalırdı. Bir zamanlar fazla yaklaşmanın bedelini ödemişti; o bedelin ayrın...

Üç Kelimenin Gölgesi

Resim
  Baba… bugün geç kalma olur mu? Bu soruyu kızı her sabah soruyordu aynı ton, aynı çekingenlik, aynı saklı yarayla. Önce anlamamıştı. Çocuklar ister, merak eder, sorar. Ama zamanla fark etmişti: Kızının bu cümlede sakladığı şey bir istek değil, bir korkuydu. Beni unutma. Beni yarım bırakma.  Gitme.  Bu yüzden  s ürekli bir çizik, bir gölge, bir yorgunluk arardı babasının bakışlarında. Belki o yorgunluk arttığında, babası da tıpkı annesi gibi sessizce uzaklaşır diye korkuyordu. Kız altı yaşındaydı ama bir yetişkin gibi kenardan köşeden bakmayı, duygularını içine katlayıp küçük bir mendil gibi cebine sıkıştırmayı biliyordu. Bu yetenek ona doğuştan gelmemişti; hayat, küçük bir çocuğa ağır gelecek sahneleri peş peşe oynatınca, çocuk kalbi kendini korumanın yollarını bulmuştu. Kalabalıkta hep kenara oturur, oyun oynayan diğer çocuklara uzaktan bakar, kimse bilmezdi ama o an sadece onları değil, onların anneleriyle babalarının birbirlerine söylediği sözleri de dinlerd...

Her şeyin bir yolu var, bozmamalısın.

Resim
  Bir sabah, istasyonun beton duvarlarından yankılanan tren uğultusu arasında, camda kendi yansımama bakarken karanlık derinleşti, tren bir bilinçaltı yolculuğuna dönüştü. Her ışık aralığında, geçmişten bir yüz belirdi: çocukluğum, bir ayrılığın silueti, bir yabancının gözleri… Hepsi aynı filmdeydi, yönetmen kimdi bilmiyordum. Ama sonra fark ettim: camda beliren yüzüm, artık yalnızca bana ait değildi.  Sanki rüzgâr perdenin ucunu kaldırmış ve odanın içine "geçmiş" girmişti. Bir bahçe, yaz sonu, yağmur, toprak kokusu. Sekiz yaşındaydım. Annem pencere kenarındaki tülleri düzeltirken, ben oyuncak trenimi rayların üstünde döndürüyordum. “Raydan çıkarsa düşer,” demişti annem, “her şeyin bir yolu var, bozmamalısın.” Ama ben, trenin raydan çıkmasını istiyordum. Merakımdan, sınırı görmek için. Belki de o anda ilk kez özgürlüğün suçlulukla yan yana geldiğini hissetmiştim.  Metro tünelinin ışıkları o çocukluk sahnesini aydınlatıyor, sonra tekrar karanlık üstünü örtüyordu.  ...