Kayıtlar

Eylül, 2026 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Yağmurun Açtığı Oda

Resim
  Yağmur başladığında şehirde ilk değişen şey kokuydu; egzoz dumanıyla ısınmış asfaltın üzerine düşen ilk damlaların çıkardığı o geniz yakan, kuru koku. Kaldırımlar simsiyah bir parlaklığa büründü. Selim pencere kenarındaki ahşap kaplamaya dayadı alnını. Soğuk, camdan kemiğine işledi. Karşı binanın çatı oluğundaki çinko kırılmıştı; su oradan ritmik değil, aksak bir gürültüyle aşağıya, çöp konteynerinin kapağına vuruyordu. Tık. Tık-tık. Tık. O aksak sesle birlikte zihninde bir kapı aralandı. Mutfak... Mutfaktaki masanın üzerinde duran, sararmış, yer yer muşambası soyulmuş örtü. Annesinin hastalandığı günlerde çay bardağını tabağına bırakırken çıkardığı o sesi hatırladı. Yalnız, artık o sesi çıkaran el daha yavaş hareket ediyordu. Bazen bardak tabağın üzerinde bir an duruyor, sanki annesi elini çekmeden önce neyi nereye koyduğunu yeniden düşünüyordu. Mutfak sobası yanıyor, borudan yine aynı kurum kokusu yükseliyordu. Ama evin içindeki hava eskisi gibi değildi. Hastalığın adı konuşmal...

Hatırladığımız kişi gerçekten biz miyiz?

Resim
  Bir sabah uyanıyorsunuz ve zihniniz kapkaranlık. Kim olduğunuz, neyi sevdiğiniz, kimi kaybettiğiniz… Hiçbirini hatırlamıyorsunuz. Eviniz aynı ev. Sokaklar bildiğiniz sokaklar. İnsanlar bir yerlere yetişme telaşında. Yalnızca siz kendi hayatınızın dışına düşmüşsünüz. Christos Nikou’nun Elmalar ı ( Mila ), böyle bir kopuşun ortasında başlıyor. Aris, aniden ortaya çıkan bir hafıza kaybı salgınının kurbanlarından biri. Kim olduğunu, nereden geldiğini bilmiyor. Önüne yeni bir hayat kurabilmesi için bir program konuyor. Sinemaya gidecek, bisiklete binecek, dans edecek, doğum günü kutlayacak. Bütün bunları da fotoğraflayacak. Sanki geçmişi olmayan birine, hazır bir geçmiş veriliyor. Aris, yetişkin bir bedenin içinde yeniden yaşamayı öğrenirken film yavaş yavaş başka bir yere kayıyor. Mesele artık yalnızca hafızanın kaybı değil; insanın geçmişi olmadan nasıl bir kimlik kurabileceği. Bizi biz yapan şey gerçekten hatırladıklarımız mı? Aris'in zihninden geçmişi çekip aldığınızda yalnızca an...

Don Kişot'u Öldüren Adam

Resim
Bir sabah uyanıp dünyaya baktığımızda her şey yerli yerinde görünür. Evler evdir, sokaklar sokak, insanlar kendi isimlerinin ve alışkanlıklarının içinde yaşar; eşyaların ne olduğu, ne işe yaradığı, yolların nereye çıktığı aşağı yukarı bellidir. Bir ağaca baktığımızda onun bir ağaç olduğunu biliriz, bir değirmenin karşısına geçtiğimizde ise orada gördüğümüz şeyin bir değirmen olduğunu düşünürüz. Dünya kendisini bize uzun zamandır açıklamış gibidir ve biz de bu açıklamayı sorgulamadan kabul ederiz. Belki de yetişkin olmanın en görünmez taraflarından biri budur: Bir süre sonra dünyayı yeniden keşfetmek yerine, onun daha önce yapılmış açıklamalarını kullanmaya başlarız. Don Kişot'un dünyası ise böyle değildir. O, önüne konulan açıklamalarla yetinmez. Bir yel değirmeninin kollarını döndüren rüzgârda devlerin hareketini görür, köhne bir hanı bir kaleye dönüştürür, sıradan bir köylü kadınını kendi zihninde Dulcinea'ya çevirir. Onun için yollar yalnızca bir yerden başka bir yere ulaşma...

Müzedeki Boşluk: Anlamadığımız Şeylerle Ne Yaparız?

Resim
  Kemal modern sanat müzesine ilk kez gelmişti. Daha kapıdan girerken içinden geçirdi:  “Şimdi birazdan biri bana bunun ne anlattığını söyleyecek ve ben de anlamış gibi yapacağım.” İlk salonda büyük bir tuvalin karşısına geçti. Tuvalin ortasında kocaman kırmızı bir alan, yanında ince siyah bir çizgi ve köşede küçük bir mavi leke vardı. Kemal birkaç saniye baktı. Sonra biraz sola geçti. Biraz sağa geçti. Yaklaştı. Uzaklaştı. Başını hafifçe eğdi. “Bunda ne var şimdi?”  Yanındaki arkadaşı Selim güldü. “Sen söyle.” “Ben mi? Hiçbir şey yok. Bence ressam boyaları bitirmiş.” Selim: “Belki de sen anlamıyorsundur.”  “Ben anlamıyorum, resim de bir şey anlatmıyor.” Gülerek bir sonraki salona geçtiler. Kemal bir süre sonra Selim’i kaybetti. Başka bir salonda, duvarda asılı neredeyse tamamen boş bir tuvalin karşısına geçti. “Anlamadığım bir şeyin karşısında durunca ne yapacağımı bilemiyorum,” dedi sessizce. Yanındaki yaşlı kadın gözlerini tablodan ayırmadan hafifçe omuz silkti. “...

Şarlo ve Aptallık: Modern Dünyanın Maskesini Düşüren "Kutsal Budala"

Resim
  Şarlo, bol pantolonu, dar ceketi, melon şapkası ve o kendine has paytak yürüyüşüyle ekranda belirdiğinde, ilk bakışta pek de ciddiye alınacak biri gibi görünmez. Sakar, beceriksiz, bir türlü ayak uyduramayan, dünyanın kurallarını biraz geç anlayan biridir. Sanki herkes nereye gideceğini biliyordur da bir tek o yolunu şaşırmıştır.  Ama Chaplin’in dünyasında mesele tam da burada başlar.  Çünkü bazen dünyaya uyum sağlayamayan kişi, dünyaya en yakından bakandır. Şarlo’nun saflığı yalnızca güldürmek için kullanılan bir özellik değildir. Onun asıl işlevi, herkesin normal kabul ettiği şeylerin tuhaflığını görünür kılmaktır. İnsanların alıştığı için sorgulamadığı davranışlar, kurumlar ve kurallar Şarlo’nun yanında birdenbire garipleşir. Belki de bu yüzden Chaplin sinemasında “aptallık” ile “akıllılık” arasındaki sınır hiçbir zaman kesin değildir. Bedenin fabrikanın ritmine karışması Modern Zamanlar ’da Şarlo’nun montaj bandının başında somun sıktığı sahne, bunun en açık...