Kayıtlar

Büyülü Gerçekçi ve Felsefi Modern Öykü etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Yağmurun Açtığı Oda

Resim
  Yağmur başladığında şehirde ilk değişen şey kokuydu; egzoz dumanıyla ısınmış asfaltın üzerine düşen ilk damlaların çıkardığı o geniz yakan, kuru koku. Kaldırımlar simsiyah bir parlaklığa büründü. Selim pencere kenarındaki ahşap kaplamaya dayadı alnını. Soğuk, camdan kemiğine işledi. Karşı binanın çatı oluğundaki çinko kırılmıştı; su oradan ritmik değil, aksak bir gürültüyle aşağıya, çöp konteynerinin kapağına vuruyordu. Tık. Tık-tık. Tık. O aksak sesle birlikte zihninde bir kapı aralandı. Mutfak... Mutfaktaki masanın üzerinde duran, sararmış, yer yer muşambası soyulmuş örtü. Annesinin hastalandığı günlerde çay bardağını tabağına bırakırken çıkardığı o sesi hatırladı. Yalnız, artık o sesi çıkaran el daha yavaş hareket ediyordu. Bazen bardak tabağın üzerinde bir an duruyor, sanki annesi elini çekmeden önce neyi nereye koyduğunu yeniden düşünüyordu. Mutfak sobası yanıyor, borudan yine aynı kurum kokusu yükseliyordu. Ama evin içindeki hava eskisi gibi değildi. Hastalığın adı konuşmal...

Suskunlar

Resim
    Işıkları gecenin içinde bile sönmeyen o eski sahafın vitrininde, üzerinde hiçbir isim yazmayan düz, lacivert ciltli bir defter duruyordu. Kenarları yıpranmış, yaprakları sararmış bu defterin altına sahaf tahrir kalemiyle tek bir cümle düşmüştü: “Başkalarının itirafları, sadece sahibinin yüzünü kızartmaz.” Nihal, haftalardır o dükkânın önünden her geçişinde adımlarını yavaşlatıyordu. Otuzlu yaşlarının ortasında, dışarıdan bakıldığında son derece düzenli, lekesiz, sessiz bir hayatı vardı. Ancak göğsünün tam ortasında, adı konmamış bir huzursuzluk büyüyüp duruyordu. Kendi hayatına dair ne bir soru sorabiliyor ne de bir cevap aramaya cesaret edebiliyordu. Cümleleri hep başkalarının etrafında dönüyordu: İşe vaktinde gidip gelen disiplinli adamlar, komşunun aniden biten evliliği, gazetedeki o faili meçhul cinayet haberi, tutkulu ama hüsranla biten o meşhur aşk hikâyeleri... Başkalarının felaketlerini ve gizli tutkularını okurken içinin sızlaması acımasından değil, kendi için...

Adını Bilmediğim Sürgün

Resim
  Bir sabah uyandım ve içimde bir şeyin, kimsenin duyamayacağı kadar sessizce yer değiştirdiğini hissettim. Bunun ne olduğunu uzun süre anlayamadım. Penceremin dışında ağaç her zamanki yerindeydi. Dalları gökyüzüne uzanıyor, yaprakları rüzgârın görünmez eline bırakılmış küçük işaretler gibi titriyordu. Gökyüzü, her sabah yaptığı gibi gecenin karanlığından sıyrılıyor, sokaklar uyanıyor, kuşlar ötüyor, dünya kendi eski düzenini büyük bir kayıtsızlıkla sürdürüyordu. Her şey yerli yerindeydi. Belki de korkutucu olan buydu. Çünkü değişen dünya değildi. Bendim. O sabah, uzun zamandır içinde yaşadığım hayatın artık bana ait olmadığını düşündüm. İnsan bazen bir evden çıkmadan da sürgün edilebiliyormuş. Benim başıma gelen belki de buydu. Gece boyunca, ben uyurken, ruhumun bazı parçaları benden ayrılmıştı. Çocukluğumun kokusunu, unutulmuş sevinçlerimi, ilk korkularımı ve adını hiçbir dilin taşıyamayacağı eski bir huzuru yanına alıp gitmişti. Nereye gittiğini bilmiyordum. Ama geri dönmeyeceği...

Dünden Gelen Ses

Resim
  Bir kadın telefonda ağlıyordu. “Hayır, o yaşıyor, dün konuştuk!” Hemen yanında duran Mahir, kadına bakarak mırıldandı: “Ölüler konuşmaz.” Kadın onu duymadı bile. Mahir bir süre daha kadını izledi. Gözyaşları gerçekti; sesi titriyor, cümleleri dağılıyordu. Ama bu gerçeklik, onun içinde hiçbir şeye karşılık gelmiyordu. Sanki kadının yaşadığı şey, başka bir katmanda gerçekleşiyordu. Dokunulmaz, geçirimsiz bir yerde. Cebinden küçük bir defter çıkardı. Sayfaları doluydu; her biri kısa notlarla, isimlerle ve tarihlerle kaplıydı. Kadına bir kez daha baktı, sonra deftere şunları yazdı: Kadın. Siyah mont. Israrla yaşayan bir ölüye inanıyor. Defteri kapattı. Bu, son zamanlarda edindiği bir alışkanlıktı. İnsanları kaydediyordu; onların gerçekliklerini. Çünkü artık hiçbir şey ortak değildi. O ise en azından bir harita çıkarmaya çalışıyordu—parçalanmış bir dünyanın haritasını. Bu haritada sokaklar yoktu, yönler yoktu, mesafeler ölçülemiyordu. Burada “yakınlık”, aynı yerde durmakla değil, aynı...

Toz ve Lavanta

Resim
  Taş Evin Vasiyeti  Uyandığımda nefes nefeseydim. Bir bilmeceyi çözmenin o sahte zafer duygusu yoktu içimde; daha çok, kaçınılmaz bir randevuya geç kalmış olmanın telaşı vardı. Gördüğüm rüya bana çocukluğumu ya da travmalarımı anlatmıyordu; bana bir adres veriyordu. Bu düş bir fener değildi; o sadece karanlığın en koyu olduğu yeri işaret eden dilsiz rehberdi. Işığı getirmemişti, sadece karanlığın yerini göstermişti. Yataktan fırladım. Üzerime ne geçirdiğimin farkında bile değildim. Şehrin sokakları henüz sabahın ilk gri ışıklarıyla yıkanırken, ben çoktan yola koyulmuştum. Araba kullanırken ellerimin direksiyonda titrediğini gördüm. Yol kenarındaki ağaçlar, rüyamdaki o silik dekorlar gibi hızla yanımdan geçiyordu. Şehir geride kaldıkça, hava ağırlaşıyor, toprak kokusu keskinleşiyordu. Ben o eve sadece bir mesafe kat ederek gitmiyordum; zamanın içinde geriye doğru, o dikişin patladığı ana doğru süzülüyordum. Sonunda o tepeyi aştığımda, ev karşımda belirdi. Taşları yosun tutmuş,...