Maket Evlerin Kırgın Sakinleri
Wes Anderson sinemasına peş peşe maruz kalmak, aynı mimarın elinden çıkmış farklı şehirlerde gezinmeye benzer. Oteller değişir, adalar değişir, çöller değişir; kadraj hep o milimetrik, takıntılı simetrisini korur. Ancak bu kartpostal kusursuzluğundaki maket evlerin içine biraz daha yakından baktığınızda, hepsinin aynı odasında oturup duran o tanıdık, kırgın insanları görürsünüz. Anderson’ın asıl meselesi mekânlar ya da tuhaf olay örgüleri değildir; o, içeride bir yerleri sessizce kanayan insanları anlatır. Parçalanmış aileler, büyüyememiş yetişkinler ve yaşından önce yaşlanmış ruhsuz çocuklar... Onun karakterleri bağırıp çağırarak ağlamazlar. Duygularını kusursuz kesim ceketlerinin, pastel tonlardaki duvarların ya da ifadesiz yüzlerinin arkasına saklarlar. Yas tutarken bile sanki bir tiyatro oyununda sırasını bekleyen oyuncular gibi mesafelidirler. Trajedi ile absürt mizah aynı koltukta yan yana oturur; en ağır kayıplar bile tek bir kuru espriyle geçiştiriliverir. Sanki h...