Lütfen birbirinizi yanlış anlamaya devam edin. Aksi halde konuşmak zorunda kalabiliriz.
Bazı aydınlanma anları vardır ki, ne metalin cama vurma sesi ne de üst kattaki Şennur Hanım’ın bitmek bilmeyen stor perde savaşları onu gölgede bırakabilir. Hüseyin Bey, gözlerini kısıp apartman boşluğuna doğru üfledi: “Vallahi iletişim dediğin şey, herkesin birbirini yanlış anlamaya dünden razı olmasıdır.” Toplantı salonundaki (aslında sığınaktı ama yönetici koltuğu koyunca salon olmuştu) herkes önce topluca güldü. Sonra kimse tam olarak neye güldüğünü açıklayamadı; çünkü açıklamak bir miktar anlamayı gerektiriyordu ve o apartmanda "anlamak", en son 1998 yılındaki dış cephe boyası seçiminde denenmiş, sonu karakolda bitmişti. Ertesi gün binada gizemli bir deney başladı. Faili meçhuldü, çünkü bu apartmanda dedikoduyu başlatan her zaman "birisi"ydi ve o birisi asla bulunamazdı; fakat herkes görev bilinciyle katılım gösterdi. Birinci kat sakini, üst katın kapısına “Merdiven otomatiği yine yanmıyor :)” yazılı bir post-it yapıştırdı. Üst kat sakini o gülen yüzü görür ...