Lütfen birbirinizi yanlış anlamaya devam edin. Aksi halde konuşmak zorunda kalabiliriz.


Bazı aydınlanma anları vardır ki, ne metalin cama vurma sesi ne de üst kattaki Şennur Hanım’ın bitmek bilmeyen stor perde savaşları onu gölgede bırakabilir. Hüseyin Bey, gözlerini kısıp apartman boşluğuna doğru üfledi: “Vallahi iletişim dediğin şey, herkesin birbirini yanlış anlamaya dünden razı olmasıdır.” Toplantı salonundaki (aslında sığınaktı ama yönetici koltuğu koyunca salon olmuştu) herkes önce topluca güldü. Sonra kimse tam olarak neye güldüğünü açıklayamadı; çünkü açıklamak bir miktar anlamayı gerektiriyordu ve o apartmanda "anlamak", en son 1998 yılındaki dış cephe boyası seçiminde denenmiş, sonu karakolda bitmişti.

Ertesi gün binada gizemli bir deney başladı. Faili meçhuldü, çünkü bu apartmanda dedikoduyu başlatan her zaman "birisi"ydi ve o birisi asla bulunamazdı; fakat herkes görev bilinciyle katılım gösterdi. Birinci kat sakini, üst katın kapısına “Merdiven otomatiği yine yanmıyor :)” yazılı bir post-it yapıştırdı. Üst kat sakini o gülen yüzü görür görmez panikledi; "Bana resmen 'Karanlıkta kal da gör gününü' diyerek pasif-agresif terör estiriyor," diye düşünüp karşı hamle olarak dairesinin sigortasını tamamen indirdi ve kapıya “Tasarruf devri, mum ışığı ruhu besler. Rica ederiz (Başparmak işareti)” notunu astı. İkinci kattaki yeni evli çift ise sabah kapının önünde şık bir hediye kutusu buldu. Üzerinde el yazısıyla “Komşuluk için…” yazıyordu ama kutunun içi bomboştu. Çift saatlerce kutuya bakıp felsefe yaptı; bunun bir Budist öğretisi mi yoksa "ilişkimiz bir hiçten ibaret" mesajı mı olduğuna karar veremeyince kutuyu salonun başköşesine başyapıt gibi yerleştirdiler. Binaya yeni taşınan ve tek vasfı her şeye akademik kılıf uydurmak olan sosyolog kiracı ise defterine şu tarihi notu düştü: “Modern apartman ekosisteminde iletişim, artık içeriği olmayan ama potansiyel anlamı evren kaplayan paketler üzerinden yürümektedir.”

Hüseyin Bey ise tüm bu kaosun ortasında, her zamanki sakinliğiyle çayını yudumluyor ve elindeki taze çıktıyı apartman panosuna raptiyeliyordu: “Değerli sakinler, lütfen birbirinizi yanlış anlamaya kararlılıkla devam ediniz. Aksi takdirde gerçekten konuşmak zorunda kalabiliriz ki, bu da hepimizin huzurunu kaçırır.” Tam o akşam internet kesildiğinde, kimse modeme reset atmaya cesaret edemedi; herkes bunun bir arıza mı yoksa birinin "mesaj vermek" için yaptığı bir sabotaj mı olduğunu tartışarak komplo teorilerinin tadını çıkardı. Üç günün sonunda apartmanda mutlak bir kuantum aydınlanması yaşandı. Hiç kimse, kimsenin ne demek istediğini zerre kadar bilmiyordu ama herkes karşısındakinin niyetinden adı gibi emindi. Hüseyin Bey, elinde çay bardağıyla merdivenleri çıkarken terliklerini şaplatarak son yumruğu vurdu: “İletişim dediğin şey zaten tam olarak budur evlat; aynı kelimeleri sözlükten seçip bambaşka dünyalarda yaşamak ve günün sonunda buna 'konuştuk' demek.” O günden sonra apartmana muazzam bir huzur çöktü. İnsanlar birbirini gerçekten anlamadığı sürece kimse kimseye alınmıyor, herkes bir diğerinin aslında ne kadar "derin ve gizemli" bir komşu olduğunu düşünüp mutlu mesut yaşıyordu.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


Yorumlar

  1. Kaleminize sağlık 🙏sanırım önce kendimizi bilerek başlamak lazım 😀

    YanıtlaSil
  2. Apartman ve yazlık toplantıları bizim milletin ruh halini en yalın ve çarpıcı şekildi dışa vurur...benim de tartışmalar sırasında kullandığım bir cümlem vardır" Lütfen beni anlamamaya çalışma"

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü