Lütfen birbirinizi yanlış anlamaya devam edin. Aksi halde konuşmak zorunda kalabiliriz.
Bazı aydınlanma anları vardır ki, ne metalin cama vurma sesi ne de üst kattaki Şennur Hanım’ın bitmek bilmeyen stor perde savaşları onu gölgede bırakabilir. Hüseyin Bey, gözlerini kısıp apartman boşluğuna doğru üfledi: “Vallahi iletişim dediğin şey, herkesin birbirini yanlış anlamaya dünden razı olmasıdır.” Toplantı salonundaki (aslında sığınaktı ama yönetici koltuğu koyunca salon olmuştu) herkes önce topluca güldü. Sonra kimse tam olarak neye güldüğünü açıklayamadı; çünkü açıklamak bir miktar anlamayı gerektiriyordu ve o apartmanda "anlamak", en son 1998 yılındaki dış cephe boyası seçiminde denenmiş, sonu karakolda bitmişti.
Ertesi gün
binada gizemli bir deney başladı. Faili meçhuldü, çünkü bu apartmanda
dedikoduyu başlatan her zaman "birisi"ydi ve o birisi asla
bulunamazdı; fakat herkes görev bilinciyle katılım gösterdi. Birinci kat
sakini, üst katın kapısına “Merdiven otomatiği yine yanmıyor :)” yazılı
bir post-it yapıştırdı. Üst kat sakini o gülen yüzü görür görmez panikledi;
"Bana resmen 'Karanlıkta kal da gör gününü' diyerek pasif-agresif terör
estiriyor," diye düşünüp karşı hamle olarak dairesinin sigortasını tamamen
indirdi ve kapıya “Tasarruf devri, mum ışığı ruhu besler. Rica ederiz
(Başparmak işareti)” notunu astı. İkinci kattaki yeni evli çift ise sabah
kapının önünde şık bir hediye kutusu buldu. Üzerinde el yazısıyla “Komşuluk
için…” yazıyordu ama kutunun içi bomboştu. Çift saatlerce kutuya bakıp
felsefe yaptı; bunun bir Budist öğretisi mi yoksa "ilişkimiz bir hiçten
ibaret" mesajı mı olduğuna karar veremeyince kutuyu salonun başköşesine
başyapıt gibi yerleştirdiler. Binaya yeni taşınan ve tek vasfı her şeye
akademik kılıf uydurmak olan sosyolog kiracı ise defterine şu tarihi notu
düştü: “Modern apartman ekosisteminde iletişim, artık içeriği olmayan ama
potansiyel anlamı evren kaplayan paketler üzerinden yürümektedir.”
Hüseyin Bey
ise tüm bu kaosun ortasında, her zamanki sakinliğiyle çayını yudumluyor ve
elindeki taze çıktıyı apartman panosuna raptiyeliyordu: “Değerli sakinler,
lütfen birbirinizi yanlış anlamaya kararlılıkla devam ediniz. Aksi takdirde
gerçekten konuşmak zorunda kalabiliriz ki, bu da hepimizin huzurunu kaçırır.”
Tam o akşam internet kesildiğinde, kimse modeme reset atmaya cesaret edemedi;
herkes bunun bir arıza mı yoksa birinin "mesaj vermek" için yaptığı
bir sabotaj mı olduğunu tartışarak komplo teorilerinin tadını çıkardı. Üç günün
sonunda apartmanda mutlak bir kuantum aydınlanması yaşandı. Hiç kimse, kimsenin
ne demek istediğini zerre kadar bilmiyordu ama herkes karşısındakinin
niyetinden adı gibi emindi. Hüseyin Bey, elinde çay bardağıyla merdivenleri
çıkarken terliklerini şaplatarak son yumruğu vurdu: “İletişim dediğin şey zaten
tam olarak budur evlat; aynı kelimeleri sözlükten seçip bambaşka dünyalarda
yaşamak ve günün sonunda buna 'konuştuk' demek.” O günden sonra apartmana
muazzam bir huzur çöktü. İnsanlar birbirini gerçekten anlamadığı sürece kimse
kimseye alınmıyor, herkes bir diğerinin aslında ne kadar "derin ve
gizemli" bir komşu olduğunu düşünüp mutlu mesut yaşıyordu.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Kaleminize sağlık 🙏sanırım önce kendimizi bilerek başlamak lazım 😀
YanıtlaSilApartman ve yazlık toplantıları bizim milletin ruh halini en yalın ve çarpıcı şekildi dışa vurur...benim de tartışmalar sırasında kullandığım bir cümlem vardır" Lütfen beni anlamamaya çalışma"
YanıtlaSilGene Harika
YanıtlaSil