Dalgın Bir Akşam Üstü
İnsan ilişkileri, çözülemeyen bir bilmece değil; birlikte gülünebilen uzun bir fıkradır. Güneşli ama rüzgarlı bir sonbahar akşamı, Selim ve Canan otuz yıllık evliliklerinin sessizliğini mutfakta bozuyorlardı. Canan, ocaktaki çorbayı karıştırırken gözü tezgâhın üzerindeki anahtarlara takıldı. Selim, yine evden anahtarsız çıkmış olmalıydı; kesin arabada anahtarını aramış, bulamayınca da söylenerek eve doğru yönelmişti. Tam o sırada dış kapı açıldı. Selim, içeri adım atar atmaz montunun ceplerini telaşla karıştırmaya başladı. "Canan, cüzdanımı salonda mı bıraktım acaba? Markette kasada kaldım öylece," dedi, mahcup ama bir o kadar da alışılmış bir çaresizlikle. Canan arkasını döndü, elindeki kepçeyi havada sallayarak tam 'Otuz yıldır hiç değişmedin!' diyecekken, gözü Selim’in üstüne başına takıldı. Selim, aceleyle dışarı çıkarken gömleğinin düğmelerini tamamen kaydırmış, her düğmeyi bir alt iliğe denk getirmişti. Yetmezmiş gibi, gözlüğünü alnına kaldırdığı halde gözlük ...