İnterneti 'unfollow' edeceğim, faturayı da 'ghostlayacağım'. Şaka değil, halis!"

 




Bizim zamanımızda 23 yaşındaki kız ev düzeni kurar, hayata atılırdı. Benimki hâlâ odasında, kafasında devasa bir kulaklıkla ekrana bakıp kendi kendine "Kral, çarptı ya la!", "Şaka mı halis mi?" diye bağırıyor. Karşınızda ben: Ahmet, 54 yaşında devlet memuru emeklisi, ayakları yere basan bir adamım. Ve rakibim, kızım: Beren. Kendisi 23 yaşında, bir Z kuşağı üyesi; resmiyette psikoloji mezunu ama aslında tam zamanlı bir ergen. Geçen hafta evde yaşanan o büyük ‘kuşak çatışması’ krizini size anlatayım da hâlinize şükredin.

Her şey salı sabahı başladı. Beren öğlen 1'de odasından çıktı, yüzünde sanki dünyayı kurtarmış da ödülünü alamamış gibi bir bıkkınlık vardı. Mutfağa geçti, dolaptan soğuk kahvesini aldı. Ona bakıp, "Kızım, şu CV'ni gönderdiğim lojistik firması aramış seni dün. Niye açmadın telefonu?" dedim. Derin bir iç çekip, "Baba ya... Bilmediğim numaraları açınca aşırı anksiyete oluyorum. Hem o şirketin aurası çok düşük, vizyonu yok" dedi. Adamların asgari ücretin iki katını verdiğini, sigortası, yemeği olduğunu, ne aurasından bahsettiğini sorduğumda ise yüzüme bakıp, "Ya baba sen anlamıyorsun, benim orada ruhum daralır. Şu an zaten inanılmaz bir mental çöküş yaşıyorum, üzerime gelme" diye cevap verdi. 23 yaşında, tek derdi akşam hangi oyunu oynayacağı olan kızın "mental çöküşü" benim bel fıtığı ağrımdan daha havalı duruyordu.

Akşam annesi dolma yapmıştı, masaya oturduk. Beren çatalla dolmanın içini oyuyor, sanki içinde gizli bir bomba arıyordu. Gözü de sürekli telefondaydı, başparmağı ışık hızında yukarı kayıyordu. Dayanamayıp, "Bırak şu telefonu da iki laf edelim. Ne oldu o geçen ay görüştüğün çocuk? Mert miydi?" dedim. Kafasını bile kaldırmadan, "O konu patladı baba. Çocuk tam bir red flag çıktı" dedi. Ne bayrağı olduğunu sorduğumda ise, "Yani sıkıntılı abi. Üç gündür storylerime bakıyor ama mesajlarıma dönmüyor. Resmen beni ghostladı. Ben de onu unfollow ettim, toxic ilişkilerle enerjimi sömüremem" diyerek konuyu kapattı. Annesiyle birbirimize baktık. Bizim zamanımızda "oğlan pas vermedi" denirdi, şimdi hayalet oldu diyor. Dolmadan bir çatal aldım ve "Kızım," dedim, "seni ghostlayan hayata küsüyorsun, peki faturaları kim ödeyecek? Bu ayki internet faturası ne öyle? Yayın açıyorum diye evi NASA üssüne çevirdin." Beren gözlerini devirdi ve "Baba ya, o benim işimin bir parçası. Geleceğe yatırım. Of, gerçekten çok boomersınız..." dedi. Bizim zamanımızda bu yaşlarda insanlar yarınki iş görüşmesi için kıyafet ütüler, bireysel emeklilik planı yapar, hayatın sorumluluğunu alırdı; Beren ise ekrandaki sanal karakter ölünce masayı yumrukluyor, "Chat, bugün keyifler nasıl?" diye ekrana konuşuyor, "Yemeksepeti kuponu bitmiş, aç kaldım" diye ağlıyordu.

Sabaha karşı 3'te su içmeye kalktım. Koridordan bir çığlık yükseldi: "Hayır abi ya! Reportlayın şunu, trollüyor resmen! Delireceğim, çarptı adam beni!" Yeter dedim, daldım odaya. Işıklar kapalıydı, her yer led şeritlerle pavyon gibi mor ve fıstık yeşili parlıyor, Beren’in gözleri kan çanağı gibi elinde cipsle ekrana kilitlenmiş duruyordu. Öfkeyle, "Beren! Saat üç! Yarın sabah seni terzi Necmi ustanın yanına çırak olarak vereceğim, gör bakalım 'çarpmak' neymiş!" diye bağırdım. Beren kulaklığı yavaşça indirdi, bana baktı ve hayatımın şokunu yaşatan o cümleyi kurdu: "Baba, şu an aşırı agresif bir enerji yayıyorsun ve benim alanımı ihlal ediyorsun. Şaka mısın ya?" Duygusal şiddet uyguluyorsun şu an bana." Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Sadece odanın ortasında, fişi çekilmemiş elektrik süpürgesine bakan orta yaşlı bir adamdım. O ise yatağın üstünde bağdaş kurmuş, yüzünde sabırla karışık bir yargılama ifadesiyle bana bakıyordu.

“Ben sana sadece odanı topla dedim.”

“Hayır, öyle demedin.” dedi sakin ama ölümcül bir netlikle.
“Ses tonunla birlikte pasif agresif bir baskı kurdun. Şu an kendimi güvende hissetmiyorum.”

“Beren, yerde küflenmiş tost var.” 

Derin bir nefes aldım.

“Bak kızım—”

“Elini kaldırma lütfen. Tartışırken beden dilin çok domine edici oluyor.”

“Ben sadece konuşuyorum!”

“Şu an gaslighting yapıyorsun.”

O kelimeyi duyduğum anda beynimde bir sigorta attı. Bizim zamanımızda insanlar “terbiyesizlik etme” derdi. Bunlar birbirine “beni manipüle ediyorsun” diyordu.

Beren yatağından indi, telefonunu aldı.

“Bunu arkadaş grubuna anlatacağım çünkü kolektif bir değerlendirmeye ihtiyacım var.”

“Ben mahkemelik mi oldum?”

“Hayır ama davranışların ciddi red flag.”

Koridordan Ayşe'nin sesi geldi:

“Ne oluyor yine?”

Beren hemen kapıya yöneldi.

“Anne, babam yine sınır ihlali yaptı. Şu an duygusal regülasyonumu kaybettim.”

Ayşe hiç şaşırmadan başını salladı.

“Ahmet, biraz daha yumuşak iletişim kurmayı deneyebilirsin.”

İhanetin böylesi.

Ben hâlâ elektrik süpürgesinin fişini çekmeyi düşünüyordum. Evde bir tek makine beni anlıyordu. O da yıllardır aynı sesi çıkarıyordu zaten: içe çekilmiş, bastırılmış bir çığlık gibi.

Odadan çıktım, mutfağa gidip bir bardak soğuk su içtim. Ayşe'ye, "biz bu kızı 23 yaşına getirdik ama işletim sistemi hâlâ 13 yaşında kalmış. Güncelleme de almıyor." Şimdi  oturmuş, elindeki lüks telefonla "Kapitalizm bizi köleleştiriyor baba" temalı TikTok videoları izleyen kızımı düşünüyordum. Birazdan yanına gidip en sevdiği dille konuşacağım: Beren, eğer 10 dakika içinde o odanı toplamazsan, interneti 'unfollow' edeceğim, faturayı da 'ghostlayacağım'. Şaka değil, halis!


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü