İtaat Bahçesi
Haritalarda yeri yoktu buranın. Belki de vardı; fakat kimse onu aramayı aklından geçirmemişti. Bütün bakışların aynı yöne çevrildiği, sınırları yüksek duvarlarla değil, insanların birbirine benzeyen düşünceleriyle çizilmiş bir yerdi burası. Duvarların ötesinde ne olduğunu kimse bilmiyordu. Merak edenler çıkmıştı elbette. Fakat zamanla merakın da bir terbiyesi olduğu öğretilmişti. Her şeyin merkezinde, kimsenin tam olarak tarif edemediği bir varlık bulunurdu. Onu görenler yüzünü hatırlayamaz, ama söylediklerini uzun süre unutamazlardı. Bir bakışı konuşmaları yarıda kesmeye yeterdi. Tek bir sözü, insanlara kendi düşüncelerinin doğruluğunu sorgulatırdı. Kimse ona karşı çıkmazdı. İnsanlar, karşı çıkmayı değil, karşı çıkma ihtimalini bile unutmuşlardı. Bu yerde insanlar yakınlığı içtenlik sanırlardı. Birinin omzuna dokunması, adını seslenirken sesini alçaltması, özel bir sırrını paylaşması onlar için güvenin işaretiydi. Ne kadar çok şey anlatırlarsa o kadar samimi olduklarına ...