Çocuğuna ulaşamayan ebeveynin çaresizliği
Florian Zeller’ın tiyatro oyunundan sinemaya uyarladığı The Son, "çocuğuna ulaşamayan ebeveynin çaresizliği" üzerine kurulmuş bir meta-analizdir. Film, sevginin her kapıyı açan sihirli bir anahtar olduğu yönündeki o kutsal toplumsal miti büyük bir gürültüyle yıkar. Peter, modern dünyanın tüm başarı kriterlerini karşılayan, sorumluluk sahibi ve "iyi baba" olmak için her formülü deneyen bir adamdır. Oğlu Nicholas’ın okul kapısına gitmesi ve geri dönmek istemesi, içine kapanması ve hayattan kopması karşısında Peter’ın ilk refleksi, bir ebeveyn klasiği olarak "mantıklı bir neden aramak" olur. Peter’a göre bu durumun okul değişikliği, yeni bir çevre, boşanma travması ya da ergenlik hırçınlığı gibi rasyonel bir sebebi olmalıdır. Nicholas’ın "İçimde ne olduğunu bilmediğim bir acı var" deyişi, ebeveyn dünyasının bittiği yerdir. Bir anne ya da baba için en çıldırtıcı şey, çocuğunun acısına somut bir teşhis koyamamak ve dolayısıyla rasyonel bir tedavi...