Hatırlamak, geçmişe açılan bir pencere değil, bazen camın üzerine yeniden resim yapmaktır.
Bazen bir düşünceyle uyanıyorum. Benden önce uyanmış oluyor. Gözlerimi açtığımda odanın içinde, yatağın ayak ucunda sessizce oturuyor. Beni bekliyor mu, yoksa gece boyunca burada mıydı, bilmiyorum. Bazıları tanıdık, bazıları çok eski. Bazılarını ilk kez görüyorum sanıyorum ama yüzlerine biraz dikkat edince çocukluğumdan bir şey taşıdıklarını fark ediyorum. Hiçbiri kendini tanıtmıyor, ben onları tanıyorum. Bir cümle geliyor önce. Sonra bir yüz, sonra bir bakış; bir akşamın içinden kopup gelmiş küçücük bir an. Düşünce elime bir ayna bırakıyor. Çeviriyorum, bir yüzü var. Öbür yüzünü çeviriyorum, başka bir şey. Bir kez daha çeviriyorum; bu kez aynanın içinde bir kapı beliriyor. Kapıyı açıyorum. İçeride dün gece var: Bir masa, iki sandalye, yarım kalmış bir konuşma... “Ben öyle demek istemedim.” Cümle havada asılı kalıyor. Elimi uzatıyorum, dokunamıyorum. Karşımdaki yüzü hatırlamaya çalışıyorum. Gözleri nereye bakıyordu? Kaşları nasıldı? Sesinde gerçekten o tereddüt var mıydı?...