Kayıtlar

Felsefi Derinliği Olan Mensur Şiirsel Anlatı etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Hatırlamak, geçmişe açılan bir pencere değil, bazen camın üzerine yeniden resim yapmaktır.

Resim
  Bazen bir düşünceyle uyanıyorum. Benden önce uyanmış oluyor. Gözlerimi açtığımda odanın içinde, yatağın ayak ucunda sessizce oturuyor. Beni bekliyor mu, yoksa gece boyunca burada mıydı, bilmiyorum. Bazıları tanıdık, bazıları çok eski. Bazılarını ilk kez görüyorum sanıyorum ama yüzlerine biraz dikkat edince çocukluğumdan bir şey taşıdıklarını fark ediyorum. Hiçbiri kendini tanıtmıyor, ben onları tanıyorum. Bir cümle geliyor önce. Sonra bir yüz, sonra bir bakış; bir akşamın içinden kopup gelmiş küçücük bir an. Düşünce elime bir ayna bırakıyor. Çeviriyorum, bir yüzü var. Öbür yüzünü çeviriyorum, başka bir şey. Bir kez daha çeviriyorum; bu kez aynanın içinde bir kapı beliriyor. Kapıyı açıyorum. İçeride dün gece var: Bir masa, iki sandalye, yarım kalmış bir konuşma... “Ben öyle demek istemedim.” Cümle havada asılı kalıyor. Elimi uzatıyorum, dokunamıyorum. Karşımdaki yüzü hatırlamaya çalışıyorum. Gözleri nereye bakıyordu? Kaşları nasıldı? Sesinde gerçekten o tereddüt var mıydı?...

"Ulaşmak" Bir İllüzyondur, "Yaklaşmak" İse Bir Sanat

Resim
Sis, dünyanın henüz ilk cümlesi kurulmadan önceki o dilsiz boşluktu. Sadece vardı; renksiz, biçimsiz ve zamansız. İnsanlar o belirsizliğin kıyısında durur, sise bakarken kendi gölgelerini anlamlandırmaya çalışırlardı. Ben ise o kıyıda duran, elindeki iğneyle hem yarayı açan hem de onu dikmeye çalışan yalnız bir yürüyüşçüydüm. Her sabah, güvenli sınırlarımı ardımda bırakır, sisin içine ilk adımımı atardım. O an bir Kaşif olurdum. Kelimelerin henüz doğmadığı, anlamın daha şekillenmediği o çiğ ve can yakan soğukluğa dalar, nefesimi tutardım. Döndüğümde yanımda getirdiğim her şey ham, dile gelmemiş, ağır ve biçimsiz olurdu. Sonra masaya oturur, bir Dokumacı'ya dönüşürdüm. Sisin içinden çıkardığım o vahşi parçaları elime alır; onlara dilin, nezaketin ve kurgunun ipliklerinden birer elbise dikerdim. İnsanlar o elbiseleri giyer, içlerinde ısınır ve buna "hayat" derlerdi. Onlara, her aşkın içinde saklı bir ayrılığı, her sadakatin gölgesinde bekleyen bir ihaneti ve her doğumun çok...

Olmak Yettiğinde

Resim
    Biri sordu: “Hiçbir şey yapmıyorsun. Peki ne işe yarıyorsun?” Adam gülümsedi. “Yapmak yetmediğinde,” dedi, “orada duruyorum.” Soruların aceleyle sorulmasını engelliyorum sadece.  O gün, kimse bunun farkında olmasa da, gün biraz daha ağır yürümeye başladı.  Dükkânlar yavaş yavaş ışık aldı. K epengler açıldı, fırıncı ekmeği tezgâha koymadan önce bir an durdu. Elindeki sıcaklığı fark etti.   Postacı, mektupları dağıtırken kapıları daha yavaş çaldı. Açılmayan kapılara kızmadı. Omuz silkti,  Belki sonra, diye düşündü. Belki de hiç.  Berber dükkânı doldu. Makas çalışıyordu ama aynaya bakılmıyordu bu kez. Berber, saç kestiği adamın yüzüne baktı. Adam da bir şey anlatmadı. İkisi de buna ihtiyaç duymadı. Bir çocuk topunu kaçırdı meydanda. Koşmadı. Topun yuvarlanışını izledi. Durdu, bekledi. Top bir duvara çarpıp geri geldi. Çocuk güldü. Kimse onu çağırmadı. Y aşlı adam her zamanki bankına oturdu. Elini bastonuna koydu. Eve dönmek için bir sebep aramadı. G...

Sessiz Arkadaş

Resim
  Yıllarca onun sessizliğini kendi yalnızlığımın aynası gibi hatırladım; o konuşmazdı, ben ise içimden durmadan konuşur, kelimelerimi nereye koyacağımı bilemeden onun sessizliğine doğru savururdum. Sessiz bir kızdı; sınıfta hep en arkada oturur, defterinin kenarına küçük şekiller çizer, kimseyle konuşmaz ama nedense herkesin bakışını üzerinde toplardı. Çocukken onun yanında hep konuşmak isterdim; o zamanlar kelimelerim çoktu ama yerleri yoktu. Büyükler onun sessiz bir çocuk olduğunu söylerdi; “kendi hâlinde”, “zararsız” derlerdi ve ben de buna inanarak sessizliğini bir tercih sanırdım. Yanında sustuğumda bunun bir tür arkadaşlık olduğunu düşünür, ona bir şey anlatırken sanki yüksek konuşursam kaçacakmış gibi sesimi alçaltırdım. O hiç cevap vermez, başını kaldırıp bana bakmazdı bile ama bu hâl, çocuk aklımla bana yetiyor, onun varlığı konuşmalarımı taşıyan bir zemin gibi duruyordu. Onun sessizliği, beni dinleyen bir yer gibiydi; kızmazdı, sıkılmazdı, sözümü kesmezdi ve ne söylersem ...

Toz ve Lavanta

Resim
  Taş Evin Vasiyeti  Uyandığımda nefes nefeseydim. Bir bilmeceyi çözmenin o sahte zafer duygusu yoktu içimde; daha çok, kaçınılmaz bir randevuya geç kalmış olmanın telaşı vardı. Gördüğüm rüya bana çocukluğumu ya da travmalarımı anlatmıyordu; bana bir adres veriyordu. Bu düş bir fener değildi; o sadece karanlığın en koyu olduğu yeri işaret eden dilsiz rehberdi. Işığı getirmemişti, sadece karanlığın yerini göstermişti. Yataktan fırladım. Üzerime ne geçirdiğimin farkında bile değildim. Şehrin sokakları henüz sabahın ilk gri ışıklarıyla yıkanırken, ben çoktan yola koyulmuştum. Araba kullanırken ellerimin direksiyonda titrediğini gördüm. Yol kenarındaki ağaçlar, rüyamdaki o silik dekorlar gibi hızla yanımdan geçiyordu. Şehir geride kaldıkça, hava ağırlaşıyor, toprak kokusu keskinleşiyordu. Ben o eve sadece bir mesafe kat ederek gitmiyordum; zamanın içinde geriye doğru, o dikişin patladığı ana doğru süzülüyordum. Sonunda o tepeyi aştığımda, ev karşımda belirdi. Taşları yosun tutmuş,...