Kayıtlar

Felsefi Boyutlu Psikolojik Modern Öykü etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Cümlelerden Yapılmış İnsanlar

Resim
  Bir süre sonra bu yerleşkede, insanlar hakkında konuşulanların insanların kendisinden daha uzun yaşadığı fark edildi. Bir insanın söylediği bir söz, kendisinden yıllarca sonra bile yaşamaya devam edebiliyordu. Bazen tek bir bakış, bir akşam yemeğinde söylenmiş yarım bir cümle ya da yanlış anlaşılmış bir sessizlik sahibinden kopuyor, başka insanların hayatına karışıyordu. Kimin başlattığı bilinmeyen hikâyeler dolaşıyordu sokaklarda. Birinin birine güvenmediği söyleniyordu, bir başkasının aslında göründüğü gibi olmadığı... Bir kadının yıllar önce yaptığı bir şeyden hâlâ söz ediliyordu mesela. Kimse ne yaptığını tam olarak hatırlamıyordu; zaten zamanla buna ihtiyaç da kalmamıştı. “Bir şey olmuştu.” Herkes bu cümleyi yeterli buluyordu. Yerleşkede insanlar birbirlerini çoğunlukla doğrudan değil, haklarında anlatılanlardan tanıyorlardı. Bir insan hakkında ne kadar çok şey anlatılırsa, o insan zihinlerde o kadar belirginleşiyordu. Gerçek kişi ise sessizce geri çekiliyor, yerini ...

Ödünç Gözlük

Resim
  Deniz’in o duru, şiirsel ve dinginleşen dünyası, her geçen gün daha da şeffaflaşıyordu. Renkler daha canlı, sesler daha melodik, insanlar daha katlanılabilirdi. Artık sabahları kalbi sıkışarak uyanmıyor, aksine bir pamuk şekerinin içinde süzülüyormuş gibi hafif hissediyordu. Dışarıdan bir motosiklet sesi geçti. Uzaktan bir köpek havladı. Apartmanın üst katında biri musluğu kapatmayı unutmuş gibiydi; boruların içinden ince bir su uğultusu geliyordu. Deniz, uzun zamandır ilk kez seslerin katmanlarını ayırabiliyordu. Sanki dünya, yıllardır üst üste binmiş şeffaf tüllerden oluşuyordu da biri o tülleri yavaşça kaldırmıştı. Kumaşın tenine değen pütürünü hissediyordu. Hayat onun içinden hızla geçen bulanık bir tren manzarasıydı. Şimdi ise her şey durmuş gibiydi. Eskiden sabahları gözlerini açar açmaz, beyninin içinde görünmez bir toplantı başlardı. Yapılması gerekenler, yetişmeyen işler, cevap verilmeyen mesajlar, geçmişte söylediği bir cümle, gelecekte olabilecek kötü ihtimaller… Hepsi...

Hafıza Odası

Resim
  Bir sabah, her şeyden yorulmuş bir şekilde mutfağın ortasında dururken daha önce orada olmayan bir çatlak fark etti. Duvarın tam ortasından geçen ince bir çizgi... İlk bakışta bunun duvar boyasının çatlamış olabileceğini düşünüp fazla önemsemese de biraz yaklaşınca çatlağın tuhaf bir şekilde nefes alır gibi genişleyip daraldığını görünce irkildi. Bu tuhaf durum karşısında tedirgin olsa da çatlağa doğru yaklaşıp yakından baktı. Parmağını dokundurduğunda, içeriden hafif bir rüzgâr üfledi. Soğuk, eski bir sır gibi tenine değdi. Sanki ev ona bir şey fısıldıyordu. Çatlağı takip etti. Çizgi, duvardan tavana, oradan zemine ve nihayet koridora doğru ilerliyor; ev adeta, içindeki bir gerçeği ona göstermek ister gibi açılıyordu. Koridorun sonunda, küçük bir kapı belirdi. Bir çocuğun boyuna göre yapılmış kadar alçak bir kapı. Tereddüt etti ama içindeki açıklanamayan bir güç, onu cesaretlendiren sessiz bir davetle eski, karanlık, soğuğu kemiklere işleyen bir kulübeye getirdi. Bu kulübe, yıll...

Hiçliğin Kıyısında

Resim
  Burada mıyım, gerçekten var mıyım, yoksa sadece galaksilerin  boş zaman eğlencesi miyim? Dünyanın henüz adı yokken, zamanın nabzı karanlığın içinde usulca atıyordu. Sessizlik, kendi üzerine kapanmış bir sonsuzluktu; ne bir başlangıcı vardı ne bir sonu, sadece kendi kendini düşleyen bir boşluk. Hiçliğin kalbinde bir çatlak gibi önce belli belirsizdi, sonra bir düşünceye, ardından bir kıvılcıma dönüştü.   “Ben, başlangıcın unuttuğu ışığım,” dedi kıvılcım, “Sana geldiğim için değil, sen beni çağırdığın için buradayım.” Zaman geçti. Milyarlarca kıvılcım içinden biri söndü, biri doğdu… biri mavi bir gezegenin üzerine eğilip, “Uyan” dedi. Işık dokundu.  Dağlar gerindi, okyanuslar nefes aldı. to prak duydu, su duydu, zamanın görünmez nefesi  rüzgâr duydu. Ve bir gün, sessiz bir kıyıda bir varlık doğruldu: Galaksiler, beni görüyor musunuz?  Küçük, zavallı, çaresiz… ama bir o kadar da inatçı bir şekilde ayakta duran insan, evrenin sessizliğine, yıldızların boş ba...