Cümlelerden Yapılmış İnsanlar

 



Bir süre sonra bu yerleşkede, insanlar hakkında konuşulanların insanların kendisinden daha uzun yaşadığı fark edildi. Bir insanın söylediği bir söz, kendisinden yıllarca sonra bile yaşamaya devam edebiliyordu. Bazen tek bir bakış, bir akşam yemeğinde söylenmiş yarım bir cümle ya da yanlış anlaşılmış bir sessizlik sahibinden kopuyor, başka insanların hayatına karışıyordu.

Kimin başlattığı bilinmeyen hikâyeler dolaşıyordu sokaklarda. Birinin birine güvenmediği söyleniyordu, bir başkasının aslında göründüğü gibi olmadığı... Bir kadının yıllar önce yaptığı bir şeyden hâlâ söz ediliyordu mesela. Kimse ne yaptığını tam olarak hatırlamıyordu; zaten zamanla buna ihtiyaç da kalmamıştı.

“Bir şey olmuştu.”

Herkes bu cümleyi yeterli buluyordu.

Yerleşkede insanlar birbirlerini çoğunlukla doğrudan değil, haklarında anlatılanlardan tanıyorlardı. Bir insan hakkında ne kadar çok şey anlatılırsa, o insan zihinlerde o kadar belirginleşiyordu. Gerçek kişi ise sessizce geri çekiliyor, yerini başkalarının cümlelerinden yapılmış birine bırakıyordu. Burada herkesin bildiği ama kimsenin açıkça söylemediği bir şey vardı: İnsanların yanında durmakla onların tarafında olmak aynı şey değildi. Bir insanı sevebilirdiniz ama onun yanında görünmek istemeyebilirdiniz. Birinin başına geleni haksız bulabilir ama bunu söylemenin sırası olmadığını düşünebilirdiniz. Bir arkadaşınız hakkında anlatılanlara inanmasanız bile, bir gün onunla karşılaştığınızda aranıza biraz mesafe koyabilirdiniz. Yine de kimse vicdan azabı çekmez, kendisini kötü hissetmezdi. Çünkü kimse kötülük yaptığını kabul etmiyor; herkes kendince "yalnızca biraz dikkatli ve mesafeli" davranıyordu. Bakışları kaçırmak bir ihanet değil, sadece çağın gerektirdiği bir refleks gibi geliyordu.

Aradan bir süre geçince onu tanıyanların çoğu, onun hakkında anlatılanları kendi hatıraları sanmaya başlıyordu. Belki de gerçekten hatırlamıyorlardı, belki de hiçbir zaman hatırlamamışlardı. 

Yerleşkede insanlar hakkında konuşulanlar yaşamaya devam etti, insanların kendileri ise birer birer sessizleşti. Bir süre sonra kimse bunun ne zaman başladığını hatırlamadı.

Zaten artık kimsenin hatırlamasına da gerek yoktu.

 

@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü