Kırılan Kalem Ucundan Sızan Hakikat
Mutfak masasındaki o son yıkım anına gelmeden aylar önce, Özgür’ün ruhu sessiz bir çekilmenin sularında yıkanmaya başlamıştı. Şehrin gürültülü ve sığ dokusu, Özgür’ün üzerine giydiği o "başarılı aile babası" kostümünden sızmaya, içeriye yabancı bir serinlik bırakmaya başlamıştı. Bazı sabahlar uyandığında, evin içindeki ışık bile farklı görünüyordu; sanki yıllardır yaşadığı hayatın üzerine ince, görünmez bir tül çekilmişti. Her şey yerli yerindeydi ama hiçbir şey tam olarak olması gerektiği gibi hissettirmiyordu. Son zamanlarda zihni, her şeyi olduğundan daha sert, daha çıplak algılamaya başlamıştı. İnsanların yüzlerindeki yapmacıklığı, konuşmalarındaki tekrarları, evin içindeki sessizlikleri bile fazla yoğun hissediyordu. Ama bütün bunların içinde tuhaf başka bir şey daha vardı: Bazen bir cümleyi neden kurduğunu unutuyor, bazen birkaç saniyelik boşluklarda içinden geçen kişinin gerçekten kendisi olup olmadığını ayırt edemiyordu. İlk tuhaflık, bir pazar kahv...