Kayıtlar

Alegorik / Sinematik Öykü etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Yağmurun Açtığı Oda

Resim
  Yağmur başladığında şehirde ilk değişen şey kokuydu; egzoz dumanıyla ısınmış asfaltın üzerine düşen ilk damlaların çıkardığı o geniz yakan, kuru koku. Kaldırımlar simsiyah bir parlaklığa büründü. Selim pencere kenarındaki ahşap kaplamaya dayadı alnını. Soğuk, camdan kemiğine işledi. Karşı binanın çatı oluğundaki çinko kırılmıştı; su oradan ritmik değil, aksak bir gürültüyle aşağıya, çöp konteynerinin kapağına vuruyordu. Tık. Tık-tık. Tık. O aksak sesle birlikte zihninde bir kapı aralandı. Mutfak... Mutfaktaki masanın üzerinde duran, sararmış, yer yer muşambası soyulmuş örtü. Annesinin hastalandığı günlerde çay bardağını tabağına bırakırken çıkardığı o sesi hatırladı. Yalnız, artık o sesi çıkaran el daha yavaş hareket ediyordu. Bazen bardak tabağın üzerinde bir an duruyor, sanki annesi elini çekmeden önce neyi nereye koyduğunu yeniden düşünüyordu. Mutfak sobası yanıyor, borudan yine aynı kurum kokusu yükseliyordu. Ama evin içindeki hava eskisi gibi değildi. Hastalığın adı konuşmal...

İki Beyaz Göz

Resim
Sabahları ilk olarak telaşı görüyordu.  Otobüse yetişmek için koşturan memurlar; bir ellerinde çanta, diğerinde yarım kalmış bir simitle zamana karşı yarışıyorlar ve sanki birkaç dakika gecikseler yalnız kendi hayatlarının değil, dünyanın da ritmi aksayacakmış gibi koşuyorlardı. Kamera, her sabah aynı köşeden soluk soluğa geçen bu ayrı kaderleri, birbirine değmeden yan yana akan hayatlar olarak kaydediyordu. Dükkânını açarken esneyen esnafı görüyordu. Adam, her sabah kepengi kaldırmadan önce gökyüzüne bakıyor, ardından cebinden çıkardığı anahtarla o paslı kilidi açıyordu. Yıllar içinde saçları ağarmış, omuzları biraz daha çökmüştü; fakat o sabah ritüeli hiç değişmemişti. Okul çantasını arkasından sürükleyen çocukları görüyordu. İlk gün ağlayarak okula gidenleri, birkaç yıl sonra arkadaşlarıyla kahkahalar atarak yürüyenleri, sonra da üniversite için başka şehirlere uğurlananları... Her gün aynı bankta oturan yaşlı adamı da görüyordu. Saat tam on birde gelen adam, elindeki ekmek kırı...

Evdeki Mevsimler

Resim
  Elektrik tam akşamın en düşünceli saatinde kesildi. Odanın içindeki uğultu bir anda sustu; buzdolabının ince titreşimi, bilgisayarın fan sesi, lambanın sarı halkası… Hepsi yok oldu. Geriye, duvar saatinin sabırlı tik takları ve karanlığın ağır nefesi kaldı. Adam bir süre yerinden kıpırdamadı. Karanlıkta eşyaların yer değiştirdiğini sandı; sanki koltuk biraz daha yaklaşmış, masa biraz daha uzaklaşmıştı. İnsan ışık varken eşyaların yerini değil, kendini sabit sanıyormuş meğer. Kalktı, balkon kapısını araladı. Soğuk hava içeri doldu; gecenin kokusu vardı içinde. Islak beton, uzak bir yerden gelen soba dumanı ve çiçek açmaya hazırlanan bir ağacın belirsiz vaadi. Balkona çıktığında gökyüzü pırıl pırıldı. Elektrik olmadığı için şehir kendi ışığını söndürmüş, yerini göğe bırakmıştı. Sokak lambalarının sönmesiyle yıldızlar cesaret bulmuş gibiydi; her biri biraz daha yakına gelmiş, biraz daha çoğalmıştı. Samanyolu ince bir tül gibi uzanıyor, karanlığın içinde görünmez sandığı ihtimalleri ...

Sessiz Arkadaş

Resim
  Yıllarca onun sessizliğini kendi yalnızlığımın aynası gibi hatırladım; o konuşmazdı, ben ise içimden durmadan konuşur, kelimelerimi nereye koyacağımı bilemeden onun sessizliğine doğru savururdum. Sessiz bir kızdı; sınıfta hep en arkada oturur, defterinin kenarına küçük şekiller çizer, kimseyle konuşmaz ama nedense herkesin bakışını üzerinde toplardı. Çocukken onun yanında hep konuşmak isterdim; o zamanlar kelimelerim çoktu ama yerleri yoktu. Büyükler onun sessiz bir çocuk olduğunu söylerdi; “kendi hâlinde”, “zararsız” derlerdi ve ben de buna inanarak sessizliğini bir tercih sanırdım. Yanında sustuğumda bunun bir tür arkadaşlık olduğunu düşünür, ona bir şey anlatırken sanki yüksek konuşursam kaçacakmış gibi sesimi alçaltırdım. O hiç cevap vermez, başını kaldırıp bana bakmazdı bile ama bu hâl, çocuk aklımla bana yetiyor, onun varlığı konuşmalarımı taşıyan bir zemin gibi duruyordu. Onun sessizliği, beni dinleyen bir yer gibiydi; kızmazdı, sıkılmazdı, sözümü kesmezdi ve ne söylersem ...

Toz ve Lavanta

Resim
  Taş Evin Vasiyeti  Uyandığımda nefes nefeseydim. Bir bilmeceyi çözmenin o sahte zafer duygusu yoktu içimde; daha çok, kaçınılmaz bir randevuya geç kalmış olmanın telaşı vardı. Gördüğüm rüya bana çocukluğumu ya da travmalarımı anlatmıyordu; bana bir adres veriyordu. Bu düş bir fener değildi; o sadece karanlığın en koyu olduğu yeri işaret eden dilsiz rehberdi. Işığı getirmemişti, sadece karanlığın yerini göstermişti. Yataktan fırladım. Üzerime ne geçirdiğimin farkında bile değildim. Şehrin sokakları henüz sabahın ilk gri ışıklarıyla yıkanırken, ben çoktan yola koyulmuştum. Araba kullanırken ellerimin direksiyonda titrediğini gördüm. Yol kenarındaki ağaçlar, rüyamdaki o silik dekorlar gibi hızla yanımdan geçiyordu. Şehir geride kaldıkça, hava ağırlaşıyor, toprak kokusu keskinleşiyordu. Ben o eve sadece bir mesafe kat ederek gitmiyordum; zamanın içinde geriye doğru, o dikişin patladığı ana doğru süzülüyordum. Sonunda o tepeyi aştığımda, ev karşımda belirdi. Taşları yosun tutmuş,...

Özlemle Teması Yasaklayan İç Yönetmelik

Resim
Akşamüstleri hep aynı bankta otururdu. Güneş, dar sokakların arasından eğilerek çekilirken taşların yavaş yavaş koyulaşan rengini izlemeyi çok severdi. Parkın bu köşesi şehrin geri kalanından biraz kopuktu; sesler buraya daha geç gelir, ışık daha yumuşak düşerdi. Bankın arkasındaki çınar ağacı, her mevsim başka bir gölge bırakırdı omuzlarına. O gölgeye alışmıştı; tıpkı özleme alıştığı gibi. İlk zamanlar yakıcı olan o duygu ağırlaşmış, taş duvarlar gibi serinlemişti artık. Sızı hâlindeydi; sürekli ama sessizdi. Davetsizdi ama yabancı değildi. Gitmiyor ama kendini dayatmıyor, sadece içindeki yarayı açık tutuyordu. Yine de bu hâlin onarıcı olduğuna inanıyordu. İnsan, özlediği şey üzerinden neye değer verdiğini fark eder ne kaybolduysa, onun izi insanın içinde hep kalırdı. Ama şunu da biliyordu: Özlem sadece can yakan bir duygu değildi. İnsan kendini korumak için unutmayı denerdi, iyileşmek içinse hatırlamaya mecbur kalırdı. Bir zamanlar fazla yaklaşmanın bedelini ödemişti; o bedelin ayrın...

Hafıza Odası

Resim
  Bir sabah, her şeyden yorulmuş bir şekilde mutfağın ortasında dururken daha önce orada olmayan bir çatlak fark etti. Duvarın tam ortasından geçen ince bir çizgi... İlk bakışta bunun duvar boyasının çatlamış olabileceğini düşünüp fazla önemsemese de biraz yaklaşınca çatlağın tuhaf bir şekilde nefes alır gibi genişleyip daraldığını görünce irkildi. Bu tuhaf durum karşısında tedirgin olsa da çatlağa doğru yaklaşıp yakından baktı. Parmağını dokundurduğunda, içeriden hafif bir rüzgâr üfledi. Soğuk, eski bir sır gibi tenine değdi. Sanki ev ona bir şey fısıldıyordu. Çatlağı takip etti. Çizgi, duvardan tavana, oradan zemine ve nihayet koridora doğru ilerliyor; ev adeta, içindeki bir gerçeği ona göstermek ister gibi açılıyordu. Koridorun sonunda, küçük bir kapı belirdi. Bir çocuğun boyuna göre yapılmış kadar alçak bir kapı. Tereddüt etti ama içindeki açıklanamayan bir güç, onu cesaretlendiren sessiz bir davetle eski, karanlık, soğuğu kemiklere işleyen bir kulübeye getirdi. Bu kulübe, yıll...

Üç Kelimenin Gölgesi

Resim
  Baba… bugün geç kalma olur mu? Bu soruyu kızı her sabah soruyordu aynı ton, aynı çekingenlik, aynı saklı yarayla. Önce anlamamıştı. Çocuklar ister, merak eder, sorar. Ama zamanla fark etmişti: Kızının bu cümlede sakladığı şey bir istek değil, bir korkuydu. Beni unutma. Beni yarım bırakma.  Gitme.  Bu yüzden  s ürekli bir çizik, bir gölge, bir yorgunluk arardı babasının bakışlarında. Belki o yorgunluk arttığında, babası da tıpkı annesi gibi sessizce uzaklaşır diye korkuyordu. Kız altı yaşındaydı ama bir yetişkin gibi kenardan köşeden bakmayı, duygularını içine katlayıp küçük bir mendil gibi cebine sıkıştırmayı biliyordu. Bu yetenek ona doğuştan gelmemişti; hayat, küçük bir çocuğa ağır gelecek sahneleri peş peşe oynatınca, çocuk kalbi kendini korumanın yollarını bulmuştu. Kalabalıkta hep kenara oturur, oyun oynayan diğer çocuklara uzaktan bakar, kimse bilmezdi ama o an sadece onları değil, onların anneleriyle babalarının birbirlerine söylediği sözleri de dinlerd...

Her şeyin bir yolu var, bozmamalısın.

Resim
  Bir sabah, istasyonun beton duvarlarından yankılanan tren uğultusu arasında, camda kendi yansımama bakarken karanlık derinleşti, tren bir bilinçaltı yolculuğuna dönüştü. Her ışık aralığında, geçmişten bir yüz belirdi: çocukluğum, bir ayrılığın silueti, bir yabancının gözleri… Hepsi aynı filmdeydi, yönetmen kimdi bilmiyordum. Ama sonra fark ettim: camda beliren yüzüm, artık yalnızca bana ait değildi.  Sanki rüzgâr perdenin ucunu kaldırmış ve odanın içine "geçmiş" girmişti. Bir bahçe, yaz sonu, yağmur, toprak kokusu. Sekiz yaşındaydım. Annem pencere kenarındaki tülleri düzeltirken, ben oyuncak trenimi rayların üstünde döndürüyordum. “Raydan çıkarsa düşer,” demişti annem, “her şeyin bir yolu var, bozmamalısın.” Ama ben, trenin raydan çıkmasını istiyordum. Merakımdan, sınırı görmek için. Belki de o anda ilk kez özgürlüğün suçlulukla yan yana geldiğini hissetmiştim.  Metro tünelinin ışıkları o çocukluk sahnesini aydınlatıyor, sonra tekrar karanlık üstünü örtüyordu.  ...