Her şeyin bir yolu var, bozmamalısın.

 


Bir sabah, istasyonun beton duvarlarından yankılanan tren uğultusu arasında, camda kendi yansımama bakarken karanlık derinleşti, tren bir bilinçaltı yolculuğuna dönüştü. Her ışık aralığında, geçmişten bir yüz belirdi: çocukluğum, bir ayrılığın silueti, bir yabancının gözleri… Hepsi aynı filmdeydi, yönetmen kimdi bilmiyordum. Ama sonra fark ettim: camda beliren yüzüm, artık yalnızca bana ait değildi.  Sanki rüzgâr perdenin ucunu kaldırmış ve odanın içine "geçmiş" girmişti.

Bir bahçe, yaz sonu, yağmur, toprak kokusu. Sekiz yaşındaydım. Annem pencere kenarındaki tülleri düzeltirken, ben oyuncak trenimi rayların üstünde döndürüyordum. “Raydan çıkarsa düşer,” demişti annem, “her şeyin bir yolu var, bozmamalısın.” Ama ben, trenin raydan çıkmasını istiyordum. Merakımdan, sınırı görmek için. Belki de o anda ilk kez özgürlüğün suçlulukla yan yana geldiğini hissetmiştim. Metro tünelinin ışıkları o çocukluk sahnesini aydınlatıyor, sonra tekrar karanlık üstünü örtüyordu. 

O tren oyuncağı, yıllar sonra gerçek bir trene dönüşmüş gibiydi. Sadece daha gürültülü, daha mekanik, daha hüzünlü. Şimdi ben, o çocuğun büyümüş hali olarak rayların içinde yol alıyordum ama fark etmeden aynı şeyi yapıyordum: yoldan çıkmayı özlüyordum. Camın ardında bir tünel akarken, gördüğüm kendi çocukluğumun anlık yansıması kadar narin bir şeydi; göz kırpsam kaybolacak diye korkuyordum. Trenin demir tekerleri raylara vurdukça, sanki zamanı dilimliyordu. 

Tren durduğunda dışarı çıkmadım. Boşluğa karışan o eli bekledim. Kapılar açıldı, kalabalık aktı, sonra sessizlik geri geldi. Camda yansımam titriyordu, ardından yavaşca dağıldı. Yüzüm zamana karıştı. Dünyanın tüm gürültüsü içime çekildi.


@detaycilarkulubu - Selçuk TUNA

s.tuna@live.com




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü