Kayıtlar

Felsefi / Varoluşçu Edebi Deneme etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

İtaat Bahçesi

Resim
  Haritalarda yeri yoktu buranın. Belki de vardı; fakat kimse onu aramayı aklından geçirmemişti. Bütün bakışların aynı yöne çevrildiği, sınırları yüksek duvarlarla değil, insanların birbirine benzeyen düşünceleriyle çizilmiş bir yerdi burası.  Duvarların ötesinde ne olduğunu kimse bilmiyordu. Merak edenler çıkmıştı elbette. Fakat zamanla merakın da bir terbiyesi olduğu öğretilmişti. Her şeyin merkezinde, kimsenin tam olarak tarif edemediği bir varlık bulunurdu. Onu görenler yüzünü hatırlayamaz, ama söylediklerini uzun süre unutamazlardı. Bir bakışı konuşmaları yarıda kesmeye yeterdi. Tek bir sözü, insanlara kendi düşüncelerinin doğruluğunu sorgulatırdı. Kimse ona karşı çıkmazdı. İnsanlar, karşı çıkmayı değil, karşı çıkma ihtimalini bile unutmuşlardı. Bu yerde insanlar yakınlığı içtenlik sanırlardı. Birinin omzuna dokunması, adını seslenirken sesini alçaltması, özel bir sırrını paylaşması onlar için güvenin işaretiydi. Ne kadar çok şey anlatırlarsa o kadar samimi olduklarına ...

Suskunlar

Resim
    Işıkları gecenin içinde bile sönmeyen o eski sahafın vitrininde, üzerinde hiçbir isim yazmayan düz, lacivert ciltli bir defter duruyordu. Kenarları yıpranmış, yaprakları sararmış bu defterin altına sahaf tahrir kalemiyle tek bir cümle düşmüştü: “Başkalarının itirafları, sadece sahibinin yüzünü kızartmaz.” Nihal, haftalardır o dükkânın önünden her geçişinde adımlarını yavaşlatıyordu. Otuzlu yaşlarının ortasında, dışarıdan bakıldığında son derece düzenli, lekesiz, sessiz bir hayatı vardı. Ancak göğsünün tam ortasında, adı konmamış bir huzursuzluk büyüyüp duruyordu. Kendi hayatına dair ne bir soru sorabiliyor ne de bir cevap aramaya cesaret edebiliyordu. Cümleleri hep başkalarının etrafında dönüyordu: İşe vaktinde gidip gelen disiplinli adamlar, komşunun aniden biten evliliği, gazetedeki o faili meçhul cinayet haberi, tutkulu ama hüsranla biten o meşhur aşk hikâyeleri... Başkalarının felaketlerini ve gizli tutkularını okurken içinin sızlaması acımasından değil, kendi için...

Adını Bilmediğim Sürgün

Resim
  Bir sabah uyandım ve içimde bir şeyin, kimsenin duyamayacağı kadar sessizce yer değiştirdiğini hissettim. Bunun ne olduğunu uzun süre anlayamadım. Penceremin dışında ağaç her zamanki yerindeydi. Dalları gökyüzüne uzanıyor, yaprakları rüzgârın görünmez eline bırakılmış küçük işaretler gibi titriyordu. Gökyüzü, her sabah yaptığı gibi gecenin karanlığından sıyrılıyor, sokaklar uyanıyor, kuşlar ötüyor, dünya kendi eski düzenini büyük bir kayıtsızlıkla sürdürüyordu. Her şey yerli yerindeydi. Belki de korkutucu olan buydu. Çünkü değişen dünya değildi. Bendim. O sabah, uzun zamandır içinde yaşadığım hayatın artık bana ait olmadığını düşündüm. İnsan bazen bir evden çıkmadan da sürgün edilebiliyormuş. Benim başıma gelen belki de buydu. Gece boyunca, ben uyurken, ruhumun bazı parçaları benden ayrılmıştı. Çocukluğumun kokusunu, unutulmuş sevinçlerimi, ilk korkularımı ve adını hiçbir dilin taşıyamayacağı eski bir huzuru yanına alıp gitmişti. Nereye gittiğini bilmiyordum. Ama geri dönmeyeceği...

Hiç Gelmeyen Düşman

Resim
  Mahallenin en eski evlerinden birinde yalnız yaşayan Nihat, her sabah aynı saatte, güneş henüz doğmadan uyanırdı. Sessizlik, dünyanın en güvenilir zamanıydı ona göre. İnsanlar uyurken, kötülük de uyurdu. Önce salon penceresinin tülünü iki parmak aralar, sokağı dikkatle incelerdi. Karşı apartmanın üçüncü katındaki yaşlı kadın yine balkondaydı; elindeki saksıyı sularken gözü ara sıra onun evine kayıyordu. "Yine beni izliyor," diye geçirdi içinden. Perdeyi hızla kapattı. Kahvesini mutfakta, ışığı yakmadan içti. Televizyon açmazdı; haberlerin bile kitleler üzerinde kurulan o büyük, sistematik oyunun bir parçası olduğuna inanırdı. Telefonu susturulmuş bir sığınak gibi hep sessizdeydi; tanımadığı numaralar zaten potansiyel birer tehditti. Postacı zile bastığında nefesini tutar, kapının arkasında dakikalardır orada duran bir gölge gibi kıpırdamadan beklerdi. Yıllardır böyle yaşıyordu. Mahallede herkes onu tanırdı ama kimse onun kim olduğunu gerçekten bilmezdi. Bakkal Hasan, ...

Sorunun Henüz Adı Yokken

Resim
Çocukken dünyanın bana hep aynı açıklıkla duracağını, sabahların değişmeden geleceğini, seslerin oldukları yere sadık kalacağını düşünürdüm. İçimdeki huzursuzluğu geçici bir hâl sayar, hissettiklerimi tartmadan yaşardım.  Önemli şeylerin açık açık söyleneceğini düşünür, gizlenen şeylerin var olabileceğini aklımdan bile geçirmezdim.  Ne fazlasından korkar ne de azlığını dert ederdim.  Sabah olurdu, her zamanki yerinden ışık pencereden içeri girer,  dünya henüz beni korkutacak bir şey söylemezdi.  Gün, benden bir hazırlık beklemez, ne korunmam gereken bir ihtimal olurdu ne de kaçınmam gereken bir anlam. O zamanlar dünya, susarak güven verirdi; ben de onun suskunluğuna inanırdım.  Çocukken, düzen böyle sanıyordum. Sabah varsa, sorun yoktu. S anki gece boyunca beni beklerdi. Bu tanıdıklık, dünyayla aramda sözsüz bir anlaşma gibiydi.   Pencereden görünen gökyüzü de yabancı değildi. Ne fazlasını vaat ediyor ne de bir şey talep ediyordu , sesler olması gerekt...