Hiç Gelmeyen Düşman
Mahallenin en eski evlerinden birinde yalnız yaşayan Nihat, her sabah aynı saatte, güneş henüz doğmadan uyanırdı. Sessizlik, dünyanın en güvenilir zamanıydı ona göre. İnsanlar uyurken, kötülük de uyurdu. Önce salon penceresinin tülünü iki parmak aralar, sokağı dikkatle incelerdi. Karşı apartmanın üçüncü katındaki yaşlı kadın yine balkondaydı; elindeki saksıyı sularken gözü ara sıra onun evine kayıyordu.
"Yine
beni izliyor," diye geçirdi içinden. Perdeyi hızla kapattı.
Kahvesini
mutfakta, ışığı yakmadan içti. Televizyon açmazdı; haberlerin bile kitleler
üzerinde kurulan o büyük, sistematik oyunun bir parçası olduğuna inanırdı.
Telefonu susturulmuş bir sığınak gibi hep sessizdeydi; tanımadığı numaralar
zaten potansiyel birer tehditti. Postacı zile bastığında nefesini tutar,
kapının arkasında dakikalardır orada duran bir gölge gibi kıpırdamadan
beklerdi.
Yıllardır
böyle yaşıyordu. Mahallede herkes onu tanırdı ama kimse onun kim olduğunu
gerçekten bilmezdi. Bakkal Hasan, "Abi nasılsın?" diye seslendiğinde
kısa bir baş selamıyla geçiştirir, adımlarını hızlandırırdı. Kasabın
gülümsemesinde bir alay, eczacının kibarlığında bir hesap, komşuların selamında
ise hep o gizli, tehlikeli merakı arardı. Oysa insanlar yalnızca kendi
gündelik, sıradan hayatlarını yaşıyorlardı. Nihat ise zihninin labirentlerinde
ördüğü görünmez bir savaşın tam ortasındaydı.
Bir ilkbahar günü, apartmanın karşısındaki boş arsaya küçük bir kız çocuğu geldi. Elinde kırmızı bir plastik top vardı. Saatlerce tek başına oynadı durdu. Derken top, birkaç kez sıçrayarak Nihat’ın bahçesine kaçtı. Çocuk, paslı demir kapının önünde durup çekingen bir sesle seslendi:
Amca... Topumu alabilir miyim?
Nihat perde
arkasından uzun süre onu izledi. Küçük kız bir süre
bekledi, sonra omuzlarını düşürüp uzaklaştı. Ertesi gün başka bir topla geldi.
Yaz
aylarında sokağın başındaki ihtiyar dut ağacı, dallarını ağır ağır mora boyayan
meyvelerle dolup taşmaya başladı. Mahallenin çocukları, birbirlerinin
omuzlarına basarak dallara tırmanıyor; dudakları, avuçları ve kıyafetleri o
mayhoş meyvenin lekesiyle yıkanırken sokağı çınlatan neşeli kahkahalar
atıyorlardı. Onların bu hesapsız neşesi, her türlü sese karşı tetikte olan
Nihat’ın kulaklarına kadar ulaştı. Tülün arkasından, sanki dünyanın en gizli
sırrını çözmeye çalışıyormuş gibi çocukları izlemeye koyuldu. O sırada,
göğsünün derinliklerinde sızlayan bir yer, onu zamanın gerisine, çocukluğunun o
unutulmuş coğrafyasına fırlattı. Köyün kenarından akan, paçalarını sıvayıp
serinliğinde koşturduğu o berrak dereyi hatırladı; babasının güçlü omuzlarında
otururken izlediği o uçsuz bucaksız, kızıla boyanmış dağ batımlarını ve
annesinin un kokulu elleriyle tandırdan çıkardığı, dumanı üstünde tüten sıcak
ekmeğin kokusunu... Genzi yandı. Tam o esnada, ağacın en yüksek dalındaki
çocuklardan biri, ani bir hareketle başını kaldırıp doğrudan Nihat’ın
gizlendiği pencereye baktı. Göz göze geldikleri o mikrosaniyede Nihat, en büyük
sırrı ifşa olmuş bir suçlu gibi irkilerek gövdesini geriye attı ve perdeyi
hışımla çekti.
Zaman, o dar
sokağın ve mahallenin üzerinden, yatağını sessizce oyan karanlık bir nehir gibi
aktı. Nihat sandalyesinde çakılı kaldıkça, dışarıdaki dünya kabuk değiştiriyor,
acımasız bir hızla yaşlanıp yenileniyordu. Önce, karşı apartmanın balkonunda
oturup saksılarını sulayan ve varlığıyla Nihat’a gizli bir düşmanlık
hissettiren o yaşlı kadının evinden bir sabah tabut çıktı; dairesi aylarca boş
kaldı, sonra pencerelerine bambaşka insanların yabancı perdeleri asıldı.
Ardından terzi Hasan, artık eğilen belini ve titreyen ellerini tezgâhın
arkasında tutamayacağını anlayıp dükkânın anahtarını büyük oğluna devretti;
dükkânın o eski, ahşap kokusu gitti, yerine neon ışıklar ve soğuk plastik
raflar geldi. Derken bir sonbahar sabahı, belediyenin turuncu yelekli ekipleri
ellerinde motorlu testerelerle çıkageldi; çocukların kahkahalarını taşıyan o
gölgeli dut ağacı, köklerinden sökülerek kamyon kasalarına yüklendi. Sokak
aniden çıplak kaldı. Mahallenin o mora boyanan çocukları boy attı, bıyıkları
terledi, birer birer bavullarını toplayıp uzak şehirlerin kalabalığına karıştı.
Dünya dönüyor, sokak yenileniyor, insanlar eksilip çoğalıyordu. Nihat, aynı
evde, rengi solmuş aynı ahşap sandalyede, dış dünyaya sızdırmaz bir kale gibi
gerilen o sıkı sıkıya kapalı perdelerin arkasında sessizce yaşlandı. Saçlarına
kırlar düştü, gözlerinin kenarı derin hendeklerle doldu ama içindeki o amansız
uyanıklık hiç pörsemedi. Her doğan günle birlikte, kendisini yok etmek için
kapının eşiğinde, köşe başında ya da telefonun diğer ucunda pusuda bekleyen o
hayali, o devasa düşmana karşı hiç bitmeyecek bir ömürlük nöbetine devam etti.
Fakat düşman
hiç gelmedi.
Bir sonbahar
akşamı, göğsüne saplanan keskin bir ağrıyla yere yığıldığında odada çıt
çıkmıyordu. Telefon masanın üzerindeydi. Birkaç hamleyle komşularını
arayabilirdi. Aramadı. Ağrı
büyüdü, nefesi daraldı. Yere düşen bastonuna uzanmaya çalıştı ama parmakları
mesafeyi katetmeye yetmedi. İlk kez korkusundan değil, yalnızlığından ürktü.
Saatler
sonra kapıyı kırarak içeri giren komşuları, onu yarı baygın hâlde bulup
hastaneye yetiştirdiler.
Doktorlar
elinden geleni yaptı ama yorgun beden, yılların biriktirdiği o ağır yükü daha
fazla taşıyamadı. Son akşam, odadaki genç hemşire pencerenin perdesini sonuna
kadar açtı. Nihat istemsizce başını o yöne çevirdi.
Gökyüzü
turuncuyla mor arasında ağır ağır demleniyordu. Yağmurdan yeni çıkmış ağaç
yaprakları akşam güneşinde parıldıyor, hastane bahçesindeki çocuklar neşeyle
birbirini kovalıyordu. Açık kanattan içeriye taze bir ıhlamur kokusu doldu.
Nihat uzun süre dışarıyı seyretti. Sanki dünyayı ilk kez görüyordu.
Hemşire
yatağın başucuna yaklaşıp gülümsedi:
Güzel bir
akşam, değil mi?
Nihat cevap
veremedi. Çünkü boğazına düğümlenen şey kelimeler değil, koca bir ömürdü.
Gözlerinin önünden geçen şey yaşadığı yıllar değil, ıskaladığı bir hayattı.
Denizi hiç görmemişti. Bir kadını gerçekten sevmemiş, bir dostla sabaha dek
süren o hesapsız sohbetlerin tadına varmamıştı. Yağmur altında yürümemiş, bir
ağaç gölgesinde huzurla uyuyakalmamış, kendisine uzatılan o kırmızı topu
sahibine geri fırlatmamıştı. Kendisini yok edeceğini sandığı dünyanın, aslında
ona yaşamak için defalarca el uzattığını ancak o an anladı. Ama hayat, en büyük
gerçeklerini insanın kulağına her zaman en geç fısıldardı.
Ertesi sabah
Nihat’ın odasından sessizliği teslim alan bir ölüm haberi çıktı.
Evini
boşaltmak için gelen uzak akrabaları; yıllardır açılmamış perdeleri, hiç misafir
ağırlamamış tozlu fincanları, etiketleri üzerinde duran bavulları ve
çekmecelerden çıkan sararmış yurt dışı gezi broşürlerini buldular. En büyük
bavulun içindeki küçük gözde, yıllar önce alınmış bir tren bileti duruyordu.
Hiç kullanılmamıştı.
Mahalleli
onun neden hiçbir yere gitmediğini, neden hep saklandığını hiçbir zaman
öğrenemedi.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Güzel ...teşekkürler...👏👏👏
YanıtlaSil