Kayıtlar

Psikolojik / Varoluşçu Modern Öykü etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Masada Kalanlar - 402 Numara

Resim
  Yakama takılan o kırmızı “Ziyaretçi” kartına usulca dokunuyorum. İsmini bile bilmediğim bu insanların arasında, bir koltuk kenarında otururken plastik kart bana dışarıdan bir göz olduğumu fısıldıyor. Bu sessiz kalabalığın ortasında geçen yüzleri ve tutunacak bir şey arar gibi hareket eden elleri izleyen geçici bir tanıktan fazlası değilim. Etrafımdaki masalarda, aynı doğrultuda eğilmiş başları izliyorum. Genç bir kadın, önündeki ekranın mavi ışığında gözlerini kırpmadan bir tabloyu aşağı kaydırıyor. Yüzündeki her bir mimik, sanki belirli aralıklarla tekrarlanmak üzere kurulmuş bir saat mekanizmasının parçası gibi.  Yan masada duran bir adam, kulaklığından gelen sesi dinlerken boşta kalan eliyle masanın kenarındaki hayali bir lekeyi tırnağıyla kazıyor. Bir başka masada, orta yaşlı bir kadın bilgisayarının kamerasını küçük bir bantla kapatmış, klavyenin üzerine doğru eğilmiş halde duruyor. Sol elindeki yüzüğü sürekli parmağında çeviriyor. Sonra parmakları duruyor. Saniyelerce ...

Hiç Gelmeyen Düşman

Resim
  Mahallenin en eski evlerinden birinde yalnız yaşayan Nihat, her sabah aynı saatte, güneş henüz doğmadan uyanırdı. Sessizlik, dünyanın en güvenilir zamanıydı ona göre. İnsanlar uyurken, kötülük de uyurdu. Önce salon penceresinin tülünü iki parmak aralar, sokağı dikkatle incelerdi. Karşı apartmanın üçüncü katındaki yaşlı kadın yine balkondaydı; elindeki saksıyı sularken gözü ara sıra onun evine kayıyordu. "Yine beni izliyor," diye geçirdi içinden. Perdeyi hızla kapattı. Kahvesini mutfakta, ışığı yakmadan içti. Televizyon açmazdı; haberlerin bile kitleler üzerinde kurulan o büyük, sistematik oyunun bir parçası olduğuna inanırdı. Telefonu susturulmuş bir sığınak gibi hep sessizdeydi; tanımadığı numaralar zaten potansiyel birer tehditti. Postacı zile bastığında nefesini tutar, kapının arkasında dakikalardır orada duran bir gölge gibi kıpırdamadan beklerdi. Yıllardır böyle yaşıyordu. Mahallede herkes onu tanırdı ama kimse onun kim olduğunu gerçekten bilmezdi. Bakkal Hasan, ...

Gece Yarısı Kuşatması

Resim
  Her şey göğsünün tam ortasına oturan o hafif, neredeyse fark edilmeyecek kadar küçük bir ağırlık hissiyle başladı. Sanki odadaki hava aniden kalınlaşmış, ciğerlerine giden yol daralmıştı. Derin bir nefes almaya çalıştı ama oksijen göğüs kafesinde kilitli kaldı. İşte o an anladı: Bir şey geliyordu. Eda’nın bedeni, ortada görünür hiçbir somut tehdit yokken aniden bir tehlikenin kokusunu almış gibi gerildi. Oturduğu yerde kalbinin hızlandığını hissetti. Önce küçük bir çırpınış, ardından göğüs kafesini kırıp çıkmak isteyen bir ritim… Nabzı kulaklarında gümlemeye başladı: "Neden nefes alamıyorum? Gerçekten nefes alamıyorum." Bu düşünce zihnine düştüğü an, içindeki o görünmez yangın körüklendi. Elleri titremeye, avuç içleri buz gibi bir terle kaplanmaya başladı. Ayaklarının altındaki zemin kayıyor, sanki oda kendi ekseninde eğiliyordu. Kanı, hayatta kalabilmek için hayati organlarına hücum ederken parmak uçları uyuşuyor, karın boşluğunda dipsiz bir girdap büyüyordu. Tek başına ...

Kumdan Kaleler ve Gece Gelen Rüzgâr

Resim
  Elya, o ilk taşı tutan adamın soyundandı; ancak onun elinde taş bir sığınak değil, bir silaha dönüşmüştü. Kimsenin ona dokunmasına, sınırlarını çizmesine ya da onu bir biçime zorlamasına izin vermezdi. Çünkü ona göre bir isim verilmek, tanımlanmak; hapsedilmek demekti. Bağlanmak, Elya için bir başkasının bakışları altında katılaşmak demekti. Biri ona gerçekten "baktığında", o bakışın keskinliğiyle şeffaflığını kaybettiğini, bir "biçime" zorlandığını hissederdi. Bu yüzden Alaz ya da bir başkası ona her yaklaştığında, Elya bir tepki olarak daha da belirsizleşirdi. Sevgi, onun için iyileştirici bir sıcaklık değil, üzerine döküldüğünde onu donduracak sıcak bir balmumuydu. Heykelleşmekten, yani bir başkasının arzularına göre şekillenmiş sabit bir forma dönüşmekten ölümüne korkuyordu. Elya, birine ait olmanın konforunu, kendi yalnızlığının mutlak egemenliğine kurban etmişti. Onun dünyasında "biz" kelimesi, her iki tarafın da kenarlarından kırpılıp bir kalıba ...

Toz ve Lavanta

Resim
  Taş Evin Vasiyeti  Uyandığımda nefes nefeseydim. Bir bilmeceyi çözmenin o sahte zafer duygusu yoktu içimde; daha çok, kaçınılmaz bir randevuya geç kalmış olmanın telaşı vardı. Gördüğüm rüya bana çocukluğumu ya da travmalarımı anlatmıyordu; bana bir adres veriyordu. Bu düş bir fener değildi; o sadece karanlığın en koyu olduğu yeri işaret eden dilsiz rehberdi. Işığı getirmemişti, sadece karanlığın yerini göstermişti. Yataktan fırladım. Üzerime ne geçirdiğimin farkında bile değildim. Şehrin sokakları henüz sabahın ilk gri ışıklarıyla yıkanırken, ben çoktan yola koyulmuştum. Araba kullanırken ellerimin direksiyonda titrediğini gördüm. Yol kenarındaki ağaçlar, rüyamdaki o silik dekorlar gibi hızla yanımdan geçiyordu. Şehir geride kaldıkça, hava ağırlaşıyor, toprak kokusu keskinleşiyordu. Ben o eve sadece bir mesafe kat ederek gitmiyordum; zamanın içinde geriye doğru, o dikişin patladığı ana doğru süzülüyordum. Sonunda o tepeyi aştığımda, ev karşımda belirdi. Taşları yosun tutmuş,...