Masada Kalanlar - 402 Numara
Yakama
takılan o kırmızı “Ziyaretçi” kartına usulca dokunuyorum. İsmini bile
bilmediğim bu insanların arasında, bir koltuk kenarında otururken
plastik kart bana dışarıdan bir göz olduğumu fısıldıyor. Bu sessiz
kalabalığın ortasında geçen yüzleri ve tutunacak bir şey arar gibi hareket eden
elleri izleyen geçici bir tanıktan fazlası değilim.
Etrafımdaki masalarda, aynı doğrultuda eğilmiş başları izliyorum. Genç bir kadın, önündeki ekranın mavi ışığında gözlerini kırpmadan bir tabloyu aşağı kaydırıyor. Yüzündeki her bir mimik, sanki belirli aralıklarla tekrarlanmak üzere kurulmuş bir saat mekanizmasının parçası gibi. Yan masada duran bir adam, kulaklığından gelen sesi dinlerken boşta kalan eliyle masanın kenarındaki hayali bir lekeyi tırnağıyla kazıyor. Bir başka masada, orta yaşlı bir kadın bilgisayarının kamerasını küçük bir bantla kapatmış, klavyenin üzerine doğru eğilmiş halde duruyor. Sol elindeki yüzüğü sürekli parmağında çeviriyor. Sonra parmakları duruyor. Saniyelerce ekranın ortasındaki küçük yanıp sönen çizgiye bakıyor. Hiçbir şey yazmadan. Koridorun ortasında elindeki dosyalarla yürüyen biri gözüme çarpıyor. Yüzünde aceleci bir ifade var ama adımları hiçbir yere yetişmeye çalışmıyormuşçasına boşluğa basıyor. Yanından geçtiği meslektaşıyla göz göze geldiğinde yüzüne yerleştirdiği o yarım saniyelik kurumsal tebessüm, adam geçer geçmez bir maske gibi düşüp yerini ilk baştaki donukluğa bırakıyor.
Belki de bu yüzden buradaki insanlar bana birbirlerine çok yakın ama birbirlerinden uzak görünüyorlar. Aynı masalarda oturuyor, aynı asansörlere biniyor, aynı kahve makinelerinin önünde bekliyorlar. Yine de aralarında dokunulmaz bir mesafe var. Kimse kimsenin hayatına gerçekten değmiyor. Herkes kendi camının arkasında, günün kendisine ayrılmış bölümünü tamamlıyor. Bir süre sonra bunun yalnızca bana öyle görünüp görünmediğini düşünüyorum. Belki de bu insanların çoğu akşam eve gittiklerinde burada bıraktıklarından tamamen farklı bir hayata dönüyorlardır. Belki masalarında yüzüklerini çeviren kadın, eve gidince yüksek sesle gülüyordur. Belki koridorda aceleyle yürüyen adamın beklediği biri vardır. Bilmiyorum. İnsanları birkaç dakika izleyerek hayatları hakkında ne kadar az şey öğrenebildiğimi düşünüyorum.
Sonra, orta
koridorun sonundaki 402 numaralı masada bir hareketlilik gözüme çarpıyor.
Yıllardır orada oturduğu her halinden belli olan, saçlarına ak düşmüş bir adam kollarını masanın üzerine koymuş, önündeki eşyaları topluyor. Masasına bakışından, buraya yalnızca birkaç yıldır değil, ömrünün önemli bir bölümünü bıraktığı anlaşılıyor. Muhtemelen otuz yıla yakın bir süredir her sabah aynı kartı turnikeye okutan biri bu. Yanındaki genç çalışanlar hızlı adımlarla yanından geçip gidiyor. Kimse masanın üzerindeki küçük karton koliye bakmıyor. Adam, yıllardır aynı köşede duran solmuş plastik çiçeğini, üzerindeki yazıları silinmiş kupasını ve kurumuş bir tükenmez kalemi ağır ağır kolinin içine yerleştiriyor. Sonra çekmeceyi açıyor.
Bir süre hiçbir şey yapmadan içine bakıyor. Sanki orada ne aradığını kendisi de unutmuş gibi.
Elini
çekmecenin en arkasına uzatıyor. Köşeye sıkışmış eski bir zarf çıkarıyor.
Zarfın rengi sararmış, kenarları yumuşamış. Üzerinde yıllar önce atılmış bir
tarih var. Adam zarfı açıyor.
İçinden
küçük, siyah beyaz bir fotoğraf çıkıyor.
Fotoğrafta
genç bir adam var. Saçları simsiyah. Yüzünde bugünkü halinden neredeyse hiçbir
iz yok. Yanında, henüz birkaç yaşında olduğu belli olan küçük bir kız çocuğu
duruyor. İkisinin de yüzünde aynı mahcup gülümseme.
Adam
fotoğrafı çeviriyor.
Arkasında kurşun kalemle yazılmış birkaç kelime görüyorum. Uzaktan seçemiyorum. Adam başını biraz eğiyor. Sonra parmağıyla yazının üzerinden geçiyor. Bir an için yüzünde, az önce gördüğüm o donuk ifadeden farklı bir şey beliriyor. Çok kısa sürüyor. Bir hatırlama mı, özlem mi, yoksa yalnızca uzun zamandır unutulmuş bir duygunun kıpırdanması mı, anlayamıyorum.
Fotoğrafın
kenarını başparmağıyla okşuyor.
Sonra tekrar
zarfa koymak yerine ceketinin iç cebine yerleştiriyor.
O anda masadaki diğer şeylerin ne kadar önemsiz göründüğünü fark ediyorum. Plastik çiçek, kupa, kalem... Otuz yıl boyunca yanında duran her şey birkaç dakika içinde bir koliye sığıyor. Geriye yalnızca cebine koyduğu o küçük fotoğraf kalıyor. Masanın üzerindeki bilgisayar ekranı son kez karardığında, camdan yansıyan kendi yüzüyle baş başa kalıyor. Parmakları, otuz yıldır pürüzsüzleşmiş klavyenin tuşlarında bir anlığına geziniyor; sanki geride bıraktığı yılların bir dokusunu arar gibi.
Birkaç adım
ötede bir başkası hızlıca yazıcıdan çıkan kâğıtları alıyor. Telefon ahizeleri
çalıyor. Klima aynı uğultuyla üflemeye devam ediyor.
Kimse
durmuyor.
Adam
masasının çekmecesini son kez kapatıyor. Çekmecenin kapanırken çıkardığı tok
ses, salondaki tıklamaların ve uğultunun arasında bir an bile asılı kalmadan
yutuluyor.
Koliyi
kucağına alıyor.
Ne bir veda
konuşması oluyor ne de bir el sallama.
Belki
emeklilik. Belki başka bir iş. Belki kendi kararı. Belki de hiç bilmediğim
başka bir şey. Bunu öğrenemiyorum.
Zaten kimse
ona sormuyor.
Turnikeye
doğru yürüyor. Son kez kartını okutacakmış gibi duruyor, sonra vazgeçiyor.
Güvenlik görevlisinin uzattığı ziyaretçi çıkış düğmesine basıyor ve gümüş
renkli kapıdan dışarı süzülüyor.
Arkasından
bakıyorum.
Döner kapı
kendi ekseninde dönmeye devam ediyor.
Bir süre
sonra ben de not defterime bakıyorum. Sayfada o güne ait birkaç kelime, birkaç
yarım cümle var. 402 numaralı masa hakkında yazdığım hiçbir şey yok. Fotoğrafın
arkasındaki yazıyı bile okuyamadım.
Belki de
böylesi daha iyi.
Akşamın alacakaranlığı devasa camlara vuruyor. Şehir binlerce yapay ışıkla yavaş yavaş aydınlanıyor. İnsanlar yorgun gövdelerini asansörlerin dar hacimlerine bırakıyor. Metronun yürüyen merdivenlerinde yan yana duranlar, avuçlarındaki küçük ekranların ışığına sığınmış, yukarı ya da aşağı doğru kayıp gidiyorlar.
Bir süre
onları izliyorum.
Sonra defterimi kapatıyorum.
Dışarıda
hava serinlemiş.
Bir an için,
kucağında küçük bir koliyle sessizce uzaklaşan adamın yüzünü hatırlamaya
çalışıyorum.
Hatırlayamıyorum.
Ne garip...
En çok da
hatırlayamadığım ayrıntılar bana tanıdık geliyor.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder