Masada Kalanlar - 402 Numara

 




Yakama takılan o kırmızı “Ziyaretçi” kartına usulca dokunuyorum. İsmini bile bilmediğim bu insanların arasında, bir koltuk kenarında otururken plastik kart bana dışarıdan bir göz olduğumu fısıldıyor. Bu sessiz kalabalığın ortasında geçen yüzleri ve tutunacak bir şey arar gibi hareket eden elleri izleyen geçici bir tanıktan fazlası değilim.

Etrafımdaki masalarda, aynı doğrultuda eğilmiş başları izliyorum. Genç bir kadın, önündeki ekranın mavi ışığında gözlerini kırpmadan bir tabloyu aşağı kaydırıyor. Yüzündeki her bir mimik, sanki belirli aralıklarla tekrarlanmak üzere kurulmuş bir saat mekanizmasının parçası gibi. Yan masada duran bir adam, kulaklığından gelen sesi dinlerken boşta kalan eliyle masanın kenarındaki hayali bir lekeyi tırnağıyla kazıyor. Bir başka masada, orta yaşlı bir kadın bilgisayarının kamerasını küçük bir bantla kapatmış, klavyenin üzerine doğru eğilmiş halde duruyor. Sol elindeki yüzüğü sürekli parmağında çeviriyor. Sonra parmakları duruyor. Saniyelerce ekranın ortasındaki küçük yanıp sönen çizgiye bakıyor. Hiçbir şey yazmadan. Koridorun ortasında elindeki dosyalarla yürüyen biri gözüme çarpıyor. Yüzünde aceleci bir ifade var ama adımları hiçbir yere yetişmeye çalışmıyormuşçasına boşluğa basıyor. Yanından geçtiği meslektaşıyla göz göze geldiğinde yüzüne yerleştirdiği o yarım saniyelik kurumsal tebessüm, adam geçer geçmez bir maske gibi düşüp yerini ilk baştaki donukluğa bırakıyor.

Belki de bu yüzden buradaki insanlar bana birbirlerine çok yakın ama birbirlerinden uzak görünüyorlar. Aynı masalarda oturuyor, aynı asansörlere biniyor, aynı kahve makinelerinin önünde bekliyorlar. Yine de aralarında dokunulmaz bir mesafe var. Kimse kimsenin hayatına gerçekten değmiyor. Herkes kendi camının arkasında, günün kendisine ayrılmış bölümünü tamamlıyor. Bir süre sonra bunun yalnızca bana öyle görünüp görünmediğini düşünüyorum. Belki de bu insanların çoğu akşam eve gittiklerinde burada bıraktıklarından tamamen farklı bir hayata dönüyorlardır. Belki masalarında yüzüklerini çeviren kadın, eve gidince yüksek sesle gülüyordur. Belki koridorda aceleyle yürüyen adamın beklediği biri vardır. Bilmiyorum. İnsanları birkaç dakika izleyerek hayatları hakkında ne kadar az şey öğrenebildiğimi düşünüyorum.

Sonra, orta koridorun sonundaki 402 numaralı masada bir hareketlilik gözüme çarpıyor.

Yıllardır orada oturduğu her halinden belli olan, saçlarına ak düşmüş bir adam kollarını masanın üzerine koymuş, önündeki eşyaları topluyor. Masasına bakışından, buraya yalnızca birkaç yıldır değil, ömrünün önemli bir bölümünü bıraktığı anlaşılıyor. Muhtemelen otuz yıla yakın bir süredir her sabah aynı kartı turnikeye okutan biri bu. Yanındaki genç çalışanlar hızlı adımlarla yanından geçip gidiyor. Kimse masanın üzerindeki küçük karton koliye bakmıyor. Adam, yıllardır aynı köşede duran solmuş plastik çiçeğini, üzerindeki yazıları silinmiş kupasını ve kurumuş bir tükenmez kalemi ağır ağır kolinin içine yerleştiriyor. Sonra çekmeceyi açıyor.

Bir süre hiçbir şey yapmadan içine bakıyor. Sanki orada ne aradığını kendisi de unutmuş gibi.

Elini çekmecenin en arkasına uzatıyor. Köşeye sıkışmış eski bir zarf çıkarıyor. Zarfın rengi sararmış, kenarları yumuşamış. Üzerinde yıllar önce atılmış bir tarih var. Adam zarfı açıyor.

İçinden küçük, siyah beyaz bir fotoğraf çıkıyor.

Fotoğrafta genç bir adam var. Saçları simsiyah. Yüzünde bugünkü halinden neredeyse hiçbir iz yok. Yanında, henüz birkaç yaşında olduğu belli olan küçük bir kız çocuğu duruyor. İkisinin de yüzünde aynı mahcup gülümseme.

Adam fotoğrafı çeviriyor.

Arkasında kurşun kalemle yazılmış birkaç kelime görüyorum. Uzaktan seçemiyorum. Adam başını biraz eğiyor. Sonra parmağıyla yazının üzerinden geçiyor. Bir an için yüzünde, az önce gördüğüm o donuk ifadeden farklı bir şey beliriyor. Çok kısa sürüyor. Bir hatırlama mı, özlem mi, yoksa yalnızca uzun zamandır unutulmuş bir duygunun kıpırdanması mı, anlayamıyorum.

Fotoğrafın kenarını başparmağıyla okşuyor.

Sonra tekrar zarfa koymak yerine ceketinin iç cebine yerleştiriyor.

O anda masadaki diğer şeylerin ne kadar önemsiz göründüğünü fark ediyorum. Plastik çiçek, kupa, kalem... Otuz yıl boyunca yanında duran her şey birkaç dakika içinde bir koliye sığıyor. Geriye yalnızca cebine koyduğu o küçük fotoğraf kalıyor. Masanın üzerindeki bilgisayar ekranı son kez karardığında, camdan yansıyan kendi yüzüyle baş başa kalıyor. Parmakları, otuz yıldır pürüzsüzleşmiş klavyenin tuşlarında bir anlığına geziniyor; sanki geride bıraktığı yılların bir dokusunu arar gibi.

Birkaç adım ötede bir başkası hızlıca yazıcıdan çıkan kâğıtları alıyor. Telefon ahizeleri çalıyor. Klima aynı uğultuyla üflemeye devam ediyor.

Kimse durmuyor.

Adam masasının çekmecesini son kez kapatıyor. Çekmecenin kapanırken çıkardığı tok ses, salondaki tıklamaların ve uğultunun arasında bir an bile asılı kalmadan yutuluyor.

Koliyi kucağına alıyor.

Ne bir veda konuşması oluyor ne de bir el sallama.

Belki emeklilik. Belki başka bir iş. Belki kendi kararı. Belki de hiç bilmediğim başka bir şey. Bunu öğrenemiyorum.

Zaten kimse ona sormuyor.

Turnikeye doğru yürüyor. Son kez kartını okutacakmış gibi duruyor, sonra vazgeçiyor. Güvenlik görevlisinin uzattığı ziyaretçi çıkış düğmesine basıyor ve gümüş renkli kapıdan dışarı süzülüyor.

Arkasından bakıyorum.

Döner kapı kendi ekseninde dönmeye devam ediyor.

Bir süre sonra ben de not defterime bakıyorum. Sayfada o güne ait birkaç kelime, birkaç yarım cümle var. 402 numaralı masa hakkında yazdığım hiçbir şey yok. Fotoğrafın arkasındaki yazıyı bile okuyamadım.

Belki de böylesi daha iyi.

Akşamın alacakaranlığı devasa camlara vuruyor. Şehir binlerce yapay ışıkla yavaş yavaş aydınlanıyor. İnsanlar yorgun gövdelerini asansörlerin dar hacimlerine bırakıyor. Metronun yürüyen merdivenlerinde yan yana duranlar, avuçlarındaki küçük ekranların ışığına sığınmış, yukarı ya da aşağı doğru kayıp gidiyorlar.

Bir süre onları izliyorum.

Sonra defterimi kapatıyorum.

Dışarıda hava serinlemiş.

Bir an için, kucağında küçük bir koliyle sessizce uzaklaşan adamın yüzünü hatırlamaya çalışıyorum.

Hatırlayamıyorum.

Ne garip...

En çok da hatırlayamadığım ayrıntılar bana tanıdık geliyor.

 

@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü