Kuşların Gitmediği Ev
Mahallede kimse adını pek bilmezdi; o sadece "Necla’nın kızı"ydı. Çünkü annesi Necla, girdiği her ortamda kendi hikâyesini o kadar büyük, o kadar gürültülü yaşardı ki kızının varlığı hep o gölgenin altında kalırdı. Kızın adı Elif’ti. Sekiz yaşındaydı ve sekiz yaşındaki bir çocuğun taşıyamayacağı kadar yetişkindi. Annesi Necla, kırkına yaklaşmış, güzelliğini hâlâ hayattaki en büyük sermayesi olarak gören bir kadındı. Hayatı boyunca sorumluluk kelimesini ağır bir yük gibi taşımış, omuzlamak yerine hep başkalarının sırtına bırakmayı seçmişti. İnsanlarla kolayca yakınlaşır ama aynı hızla uzaklaşırdı. Verdiği sözleri unutmazdı aslında; sadece tutmayı önemsemezdi. Hayatındaki her başarısızlığın mutlaka hazır bir suçlusu vardı: Patronu, eski eşi, komşular, devlet, ekonomi, şans… Kendisi dışında herkes. Necla’ya göre dünya ona haksızlık eden insanlarla doluydu; bu yüzden değişmesi gereken kişinin kendisi olduğuna hiç inanmadı. Patronunun "kötü niyetli" olduğunu sö...