Kayıtlar

Psikolojik Tahlil Ağırlıklı Modern Öykü etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Kuşların Gitmediği Ev

Resim
  Mahallede kimse adını pek bilmezdi; o sadece "Necla’nın kızı"ydı. Çünkü annesi Necla, girdiği her ortamda kendi hikâyesini o kadar büyük, o kadar gürültülü yaşardı ki kızının varlığı hep o gölgenin altında kalırdı. Kızın adı Elif’ti. Sekiz yaşındaydı ve sekiz yaşındaki bir çocuğun taşıyamayacağı kadar yetişkindi. Annesi Necla, kırkına yaklaşmış, güzelliğini hâlâ hayattaki en büyük sermayesi olarak gören bir kadındı. Hayatı boyunca sorumluluk kelimesini ağır bir yük gibi taşımış, omuzlamak yerine hep başkalarının sırtına bırakmayı seçmişti. İnsanlarla kolayca yakınlaşır ama aynı hızla uzaklaşırdı. Verdiği sözleri unutmazdı aslında; sadece tutmayı önemsemezdi. Hayatındaki her başarısızlığın mutlaka hazır bir suçlusu vardı: Patronu, eski eşi, komşular, devlet, ekonomi, şans… Kendisi dışında herkes. Necla’ya göre dünya ona haksızlık eden insanlarla doluydu; bu yüzden değişmesi gereken kişinin kendisi olduğuna hiç inanmadı. Patronunun "kötü niyetli" olduğunu sö...

Hani iyi ki vardım ?

Resim
  Sahte Liman Kerem, koltukta bir külçe gibi yayılmış, elindeki telefonun  ekranında parmağını hızla kaydırıyordu. Sevim’in mutfakta ne yaptığıyla,  gününün nasıl geçtiğiyle ya da neden on dakikadır tek bir noktaya bakıp  daldığıyla zerre kadar ilgilenmiyordu.  Kerem’in ilgisizliği, Sevim için artık kanıksanmış bir hava durumu gibiydi. Adam,  Sevim’e bakarken içini görmüyordu; sadece orada duran, evi çekip çeviren, akşam  yemeğini hazırlayan ve odayı boş bırakmayan bir nesne görüyordu. Sevim bazen bir  cümle kurmaya yelteniyor, sonra Kerem’in tepkisiz suratını hayal edip vazgeçiyordu.  Bu adamla hiçbir ortak noktası yoktu; ne sevgi ne de saygı kalmıştı geriye. Ama Sevim,  neden hala burada olduğunu kendine açıklarken hep "Alışkanlık işte," ya da "Düzen  bozmak zor," diyordu.  Kerem’in duyarsızlığı,  aslında Sevim için bir çeşit kalkandı; adamın o kaba varlığı, kendi varoluşsal  hiçliğiyle yüzleşmesine engel olan kirli...

Gold Üyelik

Resim
Selin hayatının sonunda “premium”a geçtiğine inanıyordu. Standart hayatın sıradan acıları vardı; premium hayatın ise tasarlanmış acıları olmalıydı. Eğer yeterince kaliteli yaşarsa, dertlerin de daha zarif hale geleceğini düşünüyordu. Belki üzülecekti ama iyi kahve içerken üzülecekti. Belki yalnız kalacaktı ama estetik bir salonda yalnız kalacaktı. Sanki hayat, doğuştan herkese verilen standart bir paketle başlıyor; ama yeterince çalışır, yeterince kazanır ve doğru markaları seçersen bir üst sürüme geçebiliyordun. Selin uzun zamandır buna inanıyordu: İnsan kaderini değilse bile, kullandığı ürünlerin segmentini değiştirebilirdi. Telefon, iletişim aracı olmaktan çıkmış, kişisel bir statü nişanına dönüşmüştü. Bildirim sesi bile sıradan insanlardan farklıymış gibi geliyordu kulağına. Sanki banka mesajları, düşük bakiyeyi bile daha asil bir tonla haber veriyordu. Eskiden marketten aldığı hazır kahveleri içerdi; suyu kaynatır, tozu döker, karıştırırdı. Şimdi ise sabahları kahve hazırlamak...

Duygusal Ekonomi ve Tecrübe Zehirlenmesi

Resim
  Aşağıda, dar sokağın loş ışığı altında beyaz hatchback sonunda yerine oturduğunda, adam direksiyonu iki eliyle sıkıca kavramış halde birkaç saniye öylece kaldı. Sanki park ettiği şey yalnızca araba değil, aynı zamanda ilişkinin kırılgan dengesiymiş gibi dikkatliydi. Kadın ise hemen camın kenarına eğildi, başını içeri uzatıp hızlı hızlı konuşmaya başladı. “Ben sana biraz daha kır dedim, fazla çevirdin,” dedi; sesi kızgınlıktan çok telaşlıydı. Bu, uzun yılların rahatlığıyla söylenmiş bir azar değildi. Kelimelerin içinde hâlâ açıklama yapma zorunluluğu vardı. Adam da ona alışkın birinin rahat sabırsızlığıyla değil, yanlış anlaşılmaktan korkan birinin tedirginliğiyle cevap verdi. “Tamam ama bir anda üç şey söyledin, hangisini yapacağımı şaşırdım.” Bu cümlede savunmadan çok kendini beğendirme çabası vardı; hâlâ kavga ederken bile haklı görünmekten ziyade, yetersiz görünmemeye çalışıyordu. Kadın bir an geri çekildi, montunun cebine ellerini soktu. Üzerinde adamın ceketinden büyük duran...

Makyajı Silinen Şehir

Resim
Parmak uçlarındaki o kaba hisle uyandı; sanki gece boyunca rüyasında zımpara kâğıdıyla ruhunun çapaklarını temizlemiş gibiydi. İşini bırakmış bir adamın ilk günüydü bu. Yıllardır avuçlarına yapışan o görünmez evrak tozları, klavye tıkırtılarının nasırlaştırdığı zihin uçları ve her sabah taktığı o "faydalı personel" maskesi sanki gece yarısı yastığının altına dökülüp gitmişti. Gözlerini tavana diktiğinde, yıllardır alarmın o tiz sesiyle kurulan mekanik saati susturmuştu; şimdi sessizlik, üzerine sürülmüş binlerce kat boyayı usul usul söken bir asit gibi odayı dolduruyordu. Yataktan kalkarken attığı o ilk adımda, yerdeki parkenin soğukluğunu ilk kez "başarılı bir günün başlangıcı" olarak değil, sadece bir zemin olarak hissetti.  Mutfağa yürüdü. Çay suyunun kaynamasını beklerken ellerine baktı; o eller artık bir şirketin bilançosuna, bir müdürün onayına ya da bir takvimin acımasız karelerine ait değildi. O eller, hayatın o en dipteki, o en dürüst ve isimsiz gri tabakas...

Bahçıvan ve Çiçekleri

Resim
Loş Odaların Mimarı: Defne Defne, masanın tam merkezinde oturuyordu. Üstünde, ışığı ne emen ne de yansıtan, sadece üzerinde tutan o uçucu elbiselerinden biri vardı. Bir mekâna girdiğinde ortamın havasını değil, insanların bakışlarını düzenleyen gizli bir el gibiydi. İnsanların kalbinde büyük bir yer kaplamazdı aslında; o sadece her birinin içinde küçük bir oda açardı. Işığı loş, kapısı yarı aralık b u oda hiçbir zaman tam aydınlanmazdı. İçinde kesinlik yoktu; daha çok ihtimaller dolaşırdı. Defne o odanın duvarlarını kendi elleriyle inşa etmez, sadece bir başlangıç verirdi: küçük bir ilgi, hafif bir yakınlık, doğru anda fısıldanmış bir cümle, beklenmedik bir mesaj… O yarı açık kapı, insanların içindeki arzuların içeri sızmasına izin verirdi. Yarattığı şey kesin bir bağ değil, kopmayan bir ihtimaldi. İlişkilerinde görünmez ama sarsılmaz tek bir kural hüküm sürerdi: Duygusal egemenlik. Onun dünyasında sınırlar, iki insanı birleştiren köprüler değil; kendi kırılgan çekirdeğini koruyan ...