Hani iyi ki vardım ?

 

Sahte Liman


Kerem, koltukta bir külçe gibi yayılmış, elindeki telefonun ekranında parmağını hızla kaydırıyordu. Sevim’in mutfakta ne yaptığıyla, gününün nasıl geçtiğiyle ya da neden on dakikadır tek bir noktaya bakıp daldığıyla zerre kadar ilgilenmiyordu. Kerem’in ilgisizliği, Sevim için artık kanıksanmış bir hava durumu gibiydi. Adam, Sevim’e bakarken içini görmüyordu; sadece orada duran, evi çekip çeviren, akşam yemeğini hazırlayan ve odayı boş bırakmayan bir nesne görüyordu. Sevim bazen bir cümle kurmaya yelteniyor, sonra Kerem’in tepkisiz suratını hayal edip vazgeçiyordu. Bu adamla hiçbir ortak noktası yoktu; ne sevgi ne de saygı kalmıştı geriye. Ama Sevim, neden hala burada olduğunu kendine açıklarken hep "Alışkanlık işte," ya da "Düzen bozmak zor," diyordu. Kerem’in duyarsızlığı, aslında Sevim için bir çeşit kalkandı; adamın o kaba varlığı, kendi varoluşsal hiçliğiyle yüzleşmesine engel olan kirli bir perdeydi. Kerem’in ilgisizliği ona acı veriyordu ama bu acı, mutlak bir kimsesizliğin getireceği o sahipsizlik duygusundan daha katlanılabilirdi. Sevim, farkında olmadan Kerem’i bir "gürültü kaynağı" olarak kullanıyordu. Sırf o gürültü kesilmesin, sırf dünyanın en yalnız insanı olduğunu kendine itiraf etmek zorunda kalmasın diye, bu sevgisizliğe her gün yeniden imza atıyordu.

Aralarındaki mesafe sadece bir metreydi ama Sevim için bu mesafe, aşılması imkânsız bir kıtalararası boşluk gibiydi. Kerem, televizyondaki maçın özetini izlerken tabağındaki ekmek kırıntılarını parmağıyla topluyordu. Sevim, adamın her çiğnemesinde, her yutkunmasında vücuduna iğneler batıyormuş gibi hissediyordu. Ondan nefret etmiyordu; nefret etmek için bile bir bağ lazımdı. Sevim sadece ondan tiksiniyordu. Onun fikirlerinden, o bayat şakalarından ve hepsinden öte, Sevim’in ruhunu hiç tanımayışından.

“Dondurma var mı?” diye sordu Kerem, gözünü ekrandan ayırmadan.

“Bitti,” dedi Sevim. Sesi, kendi kulaklarına bile yabancı, ruhsuz bir yankı gibi geldi.

Aslında bitmemişti. Buzdolabının en arkasında, kendine sakladığı o küçük paket duruyordu. Ama onunla bir kaşık dondurmayı bile paylaşmak, hayatından çalınmış bir başka beş dakika gibi hissettiriyordu.

Bir an ayağa kalkıp kapıya yürümeyi düşündü. Çantasını alıp anahtarı masaya bırakmayı, hiçbir şey söylemeden çıkıp gitmeyi… Sokaktaki soğuk havayı ciğerlerine çekmeyi hayal etti. Ama sonra zihni, onu bekleyen o karanlık eve kaydı. Duvarların üzerine geldiği, kimsenin “günaydın” demediği, sessizliğin insanın kulaklarında uğuldayarak büyüdüğü o mutlak yalnızlığa…Sonra dışarıdan bakıldığında “bir çift” gibi görünen binlerce insanın, aslında aynı evde birbirine teğet geçen iki yabancıdan fazlası olmadığını düşündü. İnsanın “hiçlik” duygusuna karşı duyduğu o ilkel korku, bazen sevgisizlikten bile daha ağır basıyordu. Sevim’in hikâyesinde olduğu gibi; kötü bir kokuya alışmak, nefessiz kalmaktan daha kolay geliyordu insana. Toplum içinde “yalnız” etiketi taşımaktansa, “mutsuz ama düzeni olan” bir hayatın maskesini takmak çoğu kişiye daha güvenli bir liman gibi görünüyordu. İnsan zihni, mutsuz da olsa bildiği cehennemi, hiç tanımadığı bir cennete tercih etmeye meyilliydi. Çünkü belirsizlik, kötü bir rutinden bile daha fazla kaygı yaratıyordu. Sevim gibi insanlar zamanla birer “duygusal kiracıya” dönüşüyordu. Kendi hayatlarının sahibi olmak yerine, yalnızca ışıklar yanıyor görünsün diye başkasının karanlık binasında yaşamayı sürdürüyordu. Trajik olan ise şuydu: Yalnız kalmamak için sığındıkları o kişi, onları hem gerçek dünyadan hem de gerçekten sevilebilecekleri ihtimallerden giderek daha fazla uzaklaştırıyordu.

Kerem yanına gelip kolunu omzuna attı. Ter kokusuyla karışık ağır parfümü Sevim’in genzini yaktı.

“İyi ki varsın be Sevim,” dedi Kerem, samimiyetten uzak bir alışkanlıkla. “Yalnızlık zor iş, insan kafayı yer.”

Sevim zoraki bir tebessümle başını öne eğdi. Kerem’in kolunun ağırlığı altında ezilirken, aslında çoktan kafayı yediğini düşündü. Kalabalık bir odada, yabancı bir adamın gölgesinde tek başına ölmekten daha büyük bir yalnızlık var mıydı?

Gece lambasını söndürürken içinden aynı nakaratı tekrarladı:

“En azından evde bir ses var. En azından burada bir nefes var.”

O nefes, Sevim’in boğazına dolanan bir ilmik olsa da, karanlıkta tek başına kalmaktan daha güvenli geliyordu. Bu, onun kendi elleriyle ördüğü, anahtarı dışarıda unutulmuş en lüks hapishanesiydi. Çünkü insan zihni, alıştığı acıyı bir süre sonra “ev” sanıyordu.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


Yorumlar

  1. Iyi ki çocukları yok

    YanıtlaSil
  2. Sevgili Selçuk yazdığın her şeyi büyük bir keyifle okuyorum sen de iyi ki varsın

    YanıtlaSil
  3. BAŞ UCU YAZISI BU MEVZUDA..MÜTHİŞ..

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü