Bir yetişkinin yüzü, sadece bir çocuğun iyileşmiş yarasıdır.
Bir yetişkinin yüzü, sadece bir çocuğun iyileşmiş yarasıdır. Ve bazı anlar… yaşanıp bitmez, sadece terk edilir. Hikmet, bu cümleyi yıpranmış defterine karalarken kalemin kağıda sürten sesi, dışarıdaki dünyanın devasa uğultusuna karışıyordu. Elli beşinci yaş gününe uyandığı o puslu sabah, zamanın dokusu değişmişti. Sanki gece, görünmeyen bir el tarafından sökülmüş, yeniden dokunmuştu. Sabah ışığı bile farklıydı; nesnelerin üzerine düşmüyor, içlerine sızıyordu. Gözlerini açtığında, sadece uyanmamıştı bir eşikten geçmişti. İçinde, adını koyamadığı bir şey kıpırdıyordu. Sanki gece boyunca bir şey olmuştu da, zihni onu hatırlamayı reddediyordu. Ayaklarını soğuk zemine bastığında, adımları ağır, zihni ise bir sisin içinde yönünü bulmaya çalışan bir yabancı gibiydi. Odanın ortasında duran o çocuk silueti, o an sadece bir ışık oyunu ya da uykusuzluğun bir şakası gibi görünmüştü; ancak çocuk elini duvara sürterek banyoya doğru süzüldüğünde, Hikmet’in gerçekliği bir kağıt gibi yırtıld...