Ben (Aşk Asi Bir Kuştur)


    YO (LOVE IS A REBELLIOUS BIRD)

    Gök ile yerin hiç birleşmediği o puslu ufuk çizgisi gibiydiler; aralarında ölçülemeyen, haritalara sığmayan bir tenhalık uzanıyordu. Bu ne bir cetvelle sağlama yapılacak kadar somut, ne de tek bir veda sözüyle koparılıp atılabilecek kadar keskindi.

    Hikâye, genç bir kadının hayatına; daha deneyimli, daha kapalı ve neredeyse çözülemez görünen bir diğerinin girmesiyle, o sessiz kırılma anında başladı. İlk karşılaşma, beklenmedik bir çekimle filizlendi: birlikte devrilen saatler, küçük jestler, bilerek yarım bırakılmış cümleler… Tüm bunlar, aralarında hızla yoğunlaşan ama bir türlü net bir biçime kavuşmayan o tanımsız yakınlığı besledi. Ne tam bir aşk ilan edildi ne de sınırların yeri belliydi; ilişki, bu isimsizlikten güç alarak büyüdü.

    O ilk zamanlarda, kelimeler ağızdan aynı anda dökülüyor, sessizlikler bile bir melodinin parçası gibi birbirini tamamlıyordu. Bu büyüye "yakınlık" adını verdiler;

    Genç kadın, diğerinin dünyasına doğru çekildikçe, bu bağın merkezindeki o tekinsiz belirsizliği fark etmeye başladı. Diğeri, bir an son derece yakın ve geçirgen hale gelirken, hemen ardından görünmez bir zırh kuşanıp mesafesine geri çekiliyordu. Bu gitgeller, ilişkinin nabzı haline geldi. Yakınlaşma ve uzaklaşma, bir tür sonsuz döngüye dönüştü; genç kadın her döngüde daha fazla bağlanırken, diğeri bu bağın sınırlarını kontrol eden taraf olarak kaldı.

    Zamanın o sinsi eliyle sapmalar başladığında, anlamlar birinin zihninden çıkıp diğerinin kalbine ulaşana dek kılık değiştirdi. Söylenen ile duyulan, hissedilen ile anlaşılan arasındaki uçurum her geçen gün bir milim daha açıldı. Her cümle küçük bir kayıpla iletilmeye, her bakış bir parça eksik kalmaya başladı. Bu kayıplar biriktikçe aralarında sessiz, devasa bir boşluk inşa edildi. Elleri birbirine değdiğinde bile bu boşluk kapanmadı, aksine daha da çıplaklaştı. Ruhun iç kalesi ise dış dünyaya ebediyen kapalıydı. En sıkı sarıldıkları anlarda bile, her biri kendi iç koridorlarında yapayalnız yürümeye devam ediyordu. 

    Bağımsız, geçirimsiz ve kendi içine hapsolmuş iki ayrı dünya... 

    Bu sessiz gerçeği ikisi de fark etti ama kimse adını koymaya cesaret edemedi. İletişim akmaya, hayat sürmeye, hatta o sahte yakınlık illüzyonu devam etmeye mahkum edildi. Fakat hiçbiri, aradaki o köklü yabancılığı iyileştirmeye yetmedi. Tuhaf olan, bu mesafenin onları birbirinden koparmamasıydı. Aksine, onları ayakta tutan yegâne denge bu boşluk olmuştu. 

    Ortaya ne birleşen ne de ayrışan, yıkılmayan ama huzur da bulmayan o tuhaf yapı çıktı. Her adım vuslata atılmış sanılırken, aslında uçurumu biraz daha genişletiyordu. İzleyici, bir sürecin ortasına düşmüş gibiydi; ne tam olarak nerede başladığını biliyordu ne de nereye varacağını. Yaklaşmak bir ihtimal, bir çaba, bir rüyaydı; ancak ulaşmak, bu evrenin sınırları dahilinde hiçbir zaman gerçekleşmeyecekti.

     


    @Detaycılarkulubu - Selçuk TUNA


    Yorumlar

    1. Anladığıma göre Narsistik bir ilişki anlatılıyor.

      YanıtlaSil

    Yorum Gönder

    Bu blogdaki popüler yayınlar

    Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

    Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

    "Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü