Ben (Aşk Asi Bir Kuştur)
YO (LOVE IS A REBELLIOUS BIRD)
Gök ile
yerin hiç birleşmediği o puslu ufuk çizgisi gibiydiler; aralarında ölçülemeyen,
haritalara sığmayan bir tenhalık uzanıyordu. Bu ne bir cetvelle sağlama
yapılacak kadar somut, ne de tek bir veda sözüyle koparılıp atılabilecek kadar
keskindi.
Hikâye, genç
bir kadının hayatına; daha deneyimli, daha kapalı ve neredeyse çözülemez
görünen bir diğerinin girmesiyle, o sessiz kırılma anında başladı. İlk
karşılaşma, beklenmedik bir çekimle filizlendi: birlikte devrilen saatler,
küçük jestler, bilerek yarım bırakılmış cümleler… Tüm bunlar, aralarında hızla
yoğunlaşan ama bir türlü net bir biçime kavuşmayan o tanımsız yakınlığı
besledi. Ne tam bir aşk ilan edildi ne de sınırların yeri belliydi; ilişki, bu
isimsizlikten güç alarak büyüdü.
O ilk
zamanlarda, kelimeler ağızdan aynı anda dökülüyor, sessizlikler bile bir
melodinin parçası gibi birbirini tamamlıyordu. Bu büyüye "yakınlık"
adını verdiler;
Genç kadın,
diğerinin dünyasına doğru çekildikçe, bu bağın merkezindeki o tekinsiz
belirsizliği fark etmeye başladı. Diğeri, bir an son derece yakın ve geçirgen
hale gelirken, hemen ardından görünmez bir zırh kuşanıp mesafesine geri
çekiliyordu. Bu gitgeller, ilişkinin nabzı haline geldi. Yakınlaşma ve
uzaklaşma, bir tür sonsuz döngüye dönüştü; genç kadın her döngüde daha fazla
bağlanırken, diğeri bu bağın sınırlarını kontrol eden taraf olarak kaldı.
Zamanın o sinsi eliyle sapmalar başladığında, anlamlar birinin zihninden çıkıp diğerinin kalbine ulaşana dek kılık değiştirdi. Söylenen ile duyulan, hissedilen ile anlaşılan arasındaki uçurum her geçen gün bir milim daha açıldı. Her cümle küçük bir kayıpla iletilmeye, her bakış bir parça eksik kalmaya başladı. Bu kayıplar biriktikçe aralarında sessiz, devasa bir boşluk inşa edildi. Elleri birbirine değdiğinde bile bu boşluk kapanmadı, aksine daha da çıplaklaştı. Ruhun iç kalesi ise dış dünyaya ebediyen kapalıydı. En sıkı sarıldıkları anlarda bile, her biri kendi iç koridorlarında yapayalnız yürümeye devam ediyordu.
Bağımsız, geçirimsiz ve kendi içine hapsolmuş iki ayrı dünya...
Bu
sessiz gerçeği ikisi de fark etti ama kimse adını koymaya cesaret edemedi.
İletişim akmaya, hayat sürmeye, hatta o sahte yakınlık illüzyonu devam etmeye mahkum edildi. Fakat hiçbiri, aradaki o köklü yabancılığı iyileştirmeye
yetmedi. Tuhaf olan, bu mesafenin onları birbirinden koparmamasıydı. Aksine, onları ayakta tutan yegâne denge bu boşluk olmuştu.
Ortaya ne
birleşen ne de ayrışan, yıkılmayan ama huzur da bulmayan o tuhaf yapı çıktı.
Her adım vuslata atılmış sanılırken, aslında uçurumu biraz daha genişletiyordu.
İzleyici, bir sürecin ortasına düşmüş gibiydi; ne tam olarak nerede başladığını
biliyordu ne de nereye varacağını. Yaklaşmak bir ihtimal, bir çaba, bir
rüyaydı; ancak ulaşmak, bu evrenin sınırları dahilinde hiçbir zaman
gerçekleşmeyecekti.
@Detaycılarkulubu - Selçuk TUNA

Anladığıma göre Narsistik bir ilişki anlatılıyor.
YanıtlaSil