Kayıtlar

Alegorik ve Felsefi Öykü etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

İtaat Bahçesi

Resim
  Haritalarda yeri yoktu buranın. Belki de vardı; fakat kimse onu aramayı aklından geçirmemişti. Bütün bakışların aynı yöne çevrildiği, sınırları yüksek duvarlarla değil, insanların birbirine benzeyen düşünceleriyle çizilmiş bir yerdi burası.  Duvarların ötesinde ne olduğunu kimse bilmiyordu. Merak edenler çıkmıştı elbette. Fakat zamanla merakın da bir terbiyesi olduğu öğretilmişti. Her şeyin merkezinde, kimsenin tam olarak tarif edemediği bir varlık bulunurdu. Onu görenler yüzünü hatırlayamaz, ama söylediklerini uzun süre unutamazlardı. Bir bakışı konuşmaları yarıda kesmeye yeterdi. Tek bir sözü, insanlara kendi düşüncelerinin doğruluğunu sorgulatırdı. Kimse ona karşı çıkmazdı. İnsanlar, karşı çıkmayı değil, karşı çıkma ihtimalini bile unutmuşlardı. Bu yerde insanlar yakınlığı içtenlik sanırlardı. Birinin omzuna dokunması, adını seslenirken sesini alçaltması, özel bir sırrını paylaşması onlar için güvenin işaretiydi. Ne kadar çok şey anlatırlarsa o kadar samimi olduklarına ...

Kaybolan Şeyler Müzesi

Resim
  Şehrin eski bir sokağında, iki binanın birbirine gölge ettiği daracık bir aralıkta, kapısı sokağa değil de zamana açılan küçük bir müze vardı. Tabelasında Kaybolan Şeyler Müzesi yazıyordu. Harfleri yağmurla aşınmış, kelimeleri güneşte solmuştu. Sanki müzenin adı da bir zamanlar başka bir şeye aitmiş, sonra unutulmuştu.  Hiçbir eserin kime ait olduğu kesin olarak bilinmiyordu. Cam vitrinlerde, bir zamanlar yaşanmış ama artık hiçbir yerde tekrarlanmayacak anlar sergileniyordu. Bir vitrinde, babasının elini son kez tutan bir çocuğun parmaklarının fotoğrafı duruyordu. Bir başkasında, yıllar önce bir tren garında söylenmekten vazgeçilmiş bir cümle. Daha ileride, pazar sabahları bütün aileyi aynı sofrada toplayan eski bir alışkanlık; yanında, kimsenin artık hatırlamadığı bir şarkının son notası. Her nesnenin altında küçük bir etiket vardı. Etiketlerde tarihler değil, eksilmeler yazılıydı: Bir daha yaşanmadı. Hatırlayan kalmadı. Vaktiyle çok önemliydi. Müzenin bekçisi, ...

Bir Hastane Koridorunda Öğrendiklerim - İskambil Destesi

Resim
  Bir ara gerçekten şanslı biri olduğuma inanmıştım. Hayatın yıllardır bana çıkarmadığı hesabı sonunda kapattığını sanmıştım. "Demek sıra bana da geliyormuş," diye düşündüğümü hatırlıyorum. İnsan, talihin kendisine gülümsediğini sandığı anlarda ne kadar da kolay kandırıyor kendini. Sonra bir hastane koridorunda bekledim. Hastanelerin tuhaf bir mizah anlayışı vardır. Bir odadan yeni doğmuş bir bebeğin ilk ağlama sesi gelir, birkaç kapı ötede bir aile ölüm haberini öğrenir. Koridordan telaşla geçen sedyeler, plastik sandalyelerde saatlerdir kıpırdamadan oturan insanlar, tavandaki floresan lambalarının insanı sorguya çekiyormuş gibi duran beyazlığı... Bütün bunların ortasında, insan kendi hikâyesinin çok önemli olduğunu zanneder. Oysa hastane, sana nazikçe şunu hatırlatır: "Sıradaki." O günden sonra anladım ki hayatın en sevdiği şey, tam rahatladığın anda omzuna dokunmakmış. Üstelik bunu öyle büyük felaketlerle de yapmıyor. Bazen tek bir telefonla, bazen bir doktorun y...

Yağmurun Açtığı Oda

Resim
  Yağmur başladığında şehirde ilk değişen şey kokuydu; egzoz dumanıyla ısınmış asfaltın üzerine düşen ilk damlaların çıkardığı o geniz yakan, kuru koku. Kaldırımlar simsiyah bir parlaklığa büründü. Selim pencere kenarındaki ahşap kaplamaya dayadı alnını. Soğuk, camdan kemiğine işledi. Karşı binanın çatı oluğundaki çinko kırılmıştı; su oradan ritmik değil, aksak bir gürültüyle aşağıya, çöp konteynerinin kapağına vuruyordu. Tık. Tık-tık. Tık. O aksak sesle birlikte zihninde bir kapı aralandı. Mutfak... Mutfaktaki masanın üzerinde duran, sararmış, yer yer muşambası soyulmuş örtü. Annesinin hastalandığı günlerde çay bardağını tabağına bırakırken çıkardığı o sesi hatırladı. Yalnız, artık o sesi çıkaran el daha yavaş hareket ediyordu. Bazen bardak tabağın üzerinde bir an duruyor, sanki annesi elini çekmeden önce neyi nereye koyduğunu yeniden düşünüyordu. Mutfak sobası yanıyor, borudan yine aynı kurum kokusu yükseliyordu. Ama evin içindeki hava eskisi gibi değildi. Hastalığın adı konuşmal...

Suskunlar

Resim
    Işıkları gecenin içinde bile sönmeyen o eski sahafın vitrininde, üzerinde hiçbir isim yazmayan düz, lacivert ciltli bir defter duruyordu. Kenarları yıpranmış, yaprakları sararmış bu defterin altına sahaf tahrir kalemiyle tek bir cümle düşmüştü: “Başkalarının itirafları, sadece sahibinin yüzünü kızartmaz.” Nihal, haftalardır o dükkânın önünden her geçişinde adımlarını yavaşlatıyordu. Otuzlu yaşlarının ortasında, dışarıdan bakıldığında son derece düzenli, lekesiz, sessiz bir hayatı vardı. Ancak göğsünün tam ortasında, adı konmamış bir huzursuzluk büyüyüp duruyordu. Kendi hayatına dair ne bir soru sorabiliyor ne de bir cevap aramaya cesaret edebiliyordu. Cümleleri hep başkalarının etrafında dönüyordu: İşe vaktinde gidip gelen disiplinli adamlar, komşunun aniden biten evliliği, gazetedeki o faili meçhul cinayet haberi, tutkulu ama hüsranla biten o meşhur aşk hikâyeleri... Başkalarının felaketlerini ve gizli tutkularını okurken içinin sızlaması acımasından değil, kendi için...

Aşılmaz Saydam Sınırlar

Resim
  Akvaryumun köşesinde, suyun ve zamanın yavaşladığı o dar açıda, yüzünü camın hafif yosun tutmuş yeşil buğusuna dayamış bir canlı duruyordu. Bir adı yoktu. Çünkü bu şeffaf hapishanede isimler, varlığı sabitlemeye yetmeyecek kadar hafifti; burada sadece kesintisiz bir “ben buradayım” uğultusu geçerliydi. Yine de kendi zihninin kuytularında kendine bir unvan yakıştırmıştı: Bıyıklı Filozof. Bıyığı yoktu elbette, ama bu durum pürüzsüz pullarını hiç rahatsız etmiyordu. Ne de olsa bu sınırlı su kütlesinde gerçeklik, güçlü bir arzuyla her an yeniden tanımlanabilirdi. Bıyıklı Filozof’un kozmolojisi tek bir formüle dayanıyordu: Akışkan bir varoluş, aşılmaz saydam sınırlar ve yukarıdaki boşluktan düzenli olarak düşen mana taneleri. Yemek, mutlak bir dikey eksenden, yani "yukarıdan" gelirdi. Bu yüzden uzun zamandır su yüzeyinin hemen üzerinde, görünmez ve erişilmez bir “Tanrı Balık” yaşadığına inanıyordu. Bu yüce varlığın yegane gayesi, zamanı ve mekanı anlamlandırmak adına, yukarı...

Sessiz Arkadaş

Resim
  Yıllarca onun sessizliğini kendi yalnızlığımın aynası gibi hatırladım; o konuşmazdı, ben ise içimden durmadan konuşur, kelimelerimi nereye koyacağımı bilemeden onun sessizliğine doğru savururdum. Sessiz bir kızdı; sınıfta hep en arkada oturur, defterinin kenarına küçük şekiller çizer, kimseyle konuşmaz ama nedense herkesin bakışını üzerinde toplardı. Çocukken onun yanında hep konuşmak isterdim; o zamanlar kelimelerim çoktu ama yerleri yoktu. Büyükler onun sessiz bir çocuk olduğunu söylerdi; “kendi hâlinde”, “zararsız” derlerdi ve ben de buna inanarak sessizliğini bir tercih sanırdım. Yanında sustuğumda bunun bir tür arkadaşlık olduğunu düşünür, ona bir şey anlatırken sanki yüksek konuşursam kaçacakmış gibi sesimi alçaltırdım. O hiç cevap vermez, başını kaldırıp bana bakmazdı bile ama bu hâl, çocuk aklımla bana yetiyor, onun varlığı konuşmalarımı taşıyan bir zemin gibi duruyordu. Onun sessizliği, beni dinleyen bir yer gibiydi; kızmazdı, sıkılmazdı, sözümü kesmezdi ve ne söylersem ...

Hiçliğin Kıyısında

Resim
  Burada mıyım, gerçekten var mıyım, yoksa sadece galaksilerin  boş zaman eğlencesi miyim? Dünyanın henüz adı yokken, zamanın nabzı karanlığın içinde usulca atıyordu. Sessizlik, kendi üzerine kapanmış bir sonsuzluktu; ne bir başlangıcı vardı ne bir sonu, sadece kendi kendini düşleyen bir boşluk. Hiçliğin kalbinde bir çatlak gibi önce belli belirsizdi, sonra bir düşünceye, ardından bir kıvılcıma dönüştü.   “Ben, başlangıcın unuttuğu ışığım,” dedi kıvılcım, “Sana geldiğim için değil, sen beni çağırdığın için buradayım.” Zaman geçti. Milyarlarca kıvılcım içinden biri söndü, biri doğdu… biri mavi bir gezegenin üzerine eğilip, “Uyan” dedi. Işık dokundu.  Dağlar gerindi, okyanuslar nefes aldı. to prak duydu, su duydu, zamanın görünmez nefesi  rüzgâr duydu. Ve bir gün, sessiz bir kıyıda bir varlık doğruldu: Galaksiler, beni görüyor musunuz?  Küçük, zavallı, çaresiz… ama bir o kadar da inatçı bir şekilde ayakta duran insan, evrenin sessizliğine, yıldızların boş ba...