Kaybolan Şeyler Müzesi
Şehrin eski bir sokağında, iki binanın birbirine gölge ettiği daracık bir aralıkta, kapısı sokağa değil de zamana açılan küçük bir müze vardı. Tabelasında Kaybolan Şeyler Müzesi yazıyordu. Harfleri yağmurla aşınmış, kelimeleri güneşte solmuştu. Sanki müzenin adı da bir zamanlar başka bir şeye aitmiş, sonra unutulmuştu. Hiçbir eserin kime ait olduğu kesin olarak bilinmiyordu. Cam vitrinlerde, bir zamanlar yaşanmış ama artık hiçbir yerde tekrarlanmayacak anlar sergileniyordu.
Bir
vitrinde, babasının elini son kez tutan bir çocuğun parmaklarının fotoğrafı duruyordu. Bir
başkasında, yıllar önce bir tren garında söylenmekten vazgeçilmiş bir cümle.
Daha ileride, pazar sabahları bütün aileyi aynı sofrada toplayan eski bir
alışkanlık; yanında, kimsenin artık hatırlamadığı bir şarkının son notası.
Her nesnenin
altında küçük bir etiket vardı. Etiketlerde tarihler değil, eksilmeler
yazılıydı:
Bir daha
yaşanmadı.
Hatırlayan
kalmadı.
Vaktiyle çok
önemliydi.
Müzenin
bekçisi, buraya gelenlerin çoğunun yanlış şeyi aradığını düşünürdü. İnsanlar
kaybettikleri eşyaları, insanları, zamanları soruyordu. Oysa müzede
sergilenenler, kayboldukları için değil, kaybolduktan sonra başka bir şeye
dönüştükleri için buradaydı. Bir ses, hatıraya; bir yüz, özleme; bir ev,
insanın içinde taşıdığı bir boşluğa dönüşmüştü.
Belki de
kaybolmak, varlığın sona ermesi değildi. Belki bir şey, dünyadaki yerini terk
ettiğinde insanın içinde başka bir yer edinmeye başlıyordu.
Bir gün
müzeye yaşlı bir kadın geldi. Elinde, köşeleri kıvrılmış siyah beyaz bir
fotoğraf vardı. Fotoğrafta genç bir adam pencerenin önünde duruyordu. Yüzünde,
henüz hiçbir şeyin geri dönülmez biçimde kaybolabileceğini bilmeyenlerin
ifadesi vardı.
Kadın
fotoğrafı bekçiye uzattı.
“Bunu buraya
bırakabilir miyim?”
“Kaybettiğiniz
biri mi?” diye sordu bekçi.
Kadın uzun
süre fotoğrafa baktı.
“Hayır,” dedi sonunda. “Onun yanındayken olduğum kişiyi kaybettim.” Bekçi cevap vermedi. Kadın müzenin sonundaki küçük odaya yöneldi. Odanın kapısında yalnızca iki kelime yazıyordu: Söylenmemiş Sözler.
İçerisi
bomboştu. Kadın eşiği geçmedi. Bir süre karanlığa baktı, sonra fotoğrafı
bekçiye geri verdi ve çıktı.
Ertesi gün
duvarda ince bir çatlak belirdi. Birkaç gün sonra çatlağın içinden, nereden
geldiği anlaşılamayan belli belirsiz bir ışık sızmaya başladı.
Bekçi
kimseye bundan söz etmedi.
Yıllar
geçti. Müze eskidi, sokak değişti, çevresindeki binalar yıkılıp yeniden
yapıldı. Bir gün, annesinin elini tutan küçük bir kız müzeye girdi. Vitrinlerin
önünden ağır ağır geçti. Kayıp seslere, unutulmuş alışkanlıklara, bir daha açılmayacak
kapılara baktı.
Boş odanın
önünde durdu.
İçeriden bir
kadının güldüğünü duydu. Ardından bir adamın sesi geldi:
“Biraz daha
kal.”
Kız kapıyı
açtı.
Oda boştu.
Ama bu kez
duvarın çatlağından süzülen ışık zemine kadar inmişti. Kız ışığın üzerine
bastı, başını kaldırıp görünmeyen birine baktı ve gülümsedi. Sonra elini
kaldırıp karanlığa el salladı.
Bekçi onu
kapıya kadar geçirdi. Kız sokağa çıktığında müzenin tabelası hafifçe
sallanıyordu.
O gün
tabeladaki yazı değişmişti. Kimse kimin değiştirdiğini görmemişti.
@detaycılarkulübü - Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder