Kaybolan Şeyler Müzesi

 


Şehrin eski bir sokağında, iki binanın birbirine gölge ettiği daracık bir aralıkta, kapısı sokağa değil de zamana açılan küçük bir müze vardı. Tabelasında Kaybolan Şeyler Müzesi yazıyordu. Harfleri yağmurla aşınmış, kelimeleri güneşte solmuştu. Sanki müzenin adı da bir zamanlar başka bir şeye aitmiş, sonra unutulmuştu. Hiçbir eserin kime ait olduğu kesin olarak bilinmiyordu. Cam vitrinlerde, bir zamanlar yaşanmış ama artık hiçbir yerde tekrarlanmayacak anlar sergileniyordu.

Bir vitrinde, babasının elini son kez tutan bir çocuğun parmaklarının fotoğrafı duruyordu. Bir başkasında, yıllar önce bir tren garında söylenmekten vazgeçilmiş bir cümle. Daha ileride, pazar sabahları bütün aileyi aynı sofrada toplayan eski bir alışkanlık; yanında, kimsenin artık hatırlamadığı bir şarkının son notası.

Her nesnenin altında küçük bir etiket vardı. Etiketlerde tarihler değil, eksilmeler yazılıydı:

Bir daha yaşanmadı.

Hatırlayan kalmadı.

Vaktiyle çok önemliydi.

Müzenin bekçisi, buraya gelenlerin çoğunun yanlış şeyi aradığını düşünürdü. İnsanlar kaybettikleri eşyaları, insanları, zamanları soruyordu. Oysa müzede sergilenenler, kayboldukları için değil, kaybolduktan sonra başka bir şeye dönüştükleri için buradaydı. Bir ses, hatıraya; bir yüz, özleme; bir ev, insanın içinde taşıdığı bir boşluğa dönüşmüştü.

Belki de kaybolmak, varlığın sona ermesi değildi. Belki bir şey, dünyadaki yerini terk ettiğinde insanın içinde başka bir yer edinmeye başlıyordu.

Bir gün müzeye yaşlı bir kadın geldi. Elinde, köşeleri kıvrılmış siyah beyaz bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta genç bir adam pencerenin önünde duruyordu. Yüzünde, henüz hiçbir şeyin geri dönülmez biçimde kaybolabileceğini bilmeyenlerin ifadesi vardı.

Kadın fotoğrafı bekçiye uzattı.

“Bunu buraya bırakabilir miyim?”

“Kaybettiğiniz biri mi?” diye sordu bekçi.

Kadın uzun süre fotoğrafa baktı.

“Hayır,” dedi sonunda. “Onun yanındayken olduğum kişiyi kaybettim.” Bekçi cevap vermedi. Kadın müzenin sonundaki küçük odaya yöneldi. Odanın kapısında yalnızca iki kelime yazıyordu: Söylenmemiş Sözler.

İçerisi bomboştu. Kadın eşiği geçmedi. Bir süre karanlığa baktı, sonra fotoğrafı bekçiye geri verdi ve çıktı.

Ertesi gün duvarda ince bir çatlak belirdi. Birkaç gün sonra çatlağın içinden, nereden geldiği anlaşılamayan belli belirsiz bir ışık sızmaya başladı.

Bekçi kimseye bundan söz etmedi.

Yıllar geçti. Müze eskidi, sokak değişti, çevresindeki binalar yıkılıp yeniden yapıldı. Bir gün, annesinin elini tutan küçük bir kız müzeye girdi. Vitrinlerin önünden ağır ağır geçti. Kayıp seslere, unutulmuş alışkanlıklara, bir daha açılmayacak kapılara baktı.

Boş odanın önünde durdu.

İçeriden bir kadının güldüğünü duydu. Ardından bir adamın sesi geldi:

“Biraz daha kal.”

Kız kapıyı açtı.

Oda boştu.

Ama bu kez duvarın çatlağından süzülen ışık zemine kadar inmişti. Kız ışığın üzerine bastı, başını kaldırıp görünmeyen birine baktı ve gülümsedi. Sonra elini kaldırıp karanlığa el salladı.

Bekçi onu kapıya kadar geçirdi. Kız sokağa çıktığında müzenin tabelası hafifçe sallanıyordu.

O gün tabeladaki yazı değişmişti. Kimse kimin değiştirdiğini görmemişti.


@detaycılarkulübü - Selçuk Tuna

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü