Kayıtlar

Dijital Çağ Yabancılaşması Üzerine Modern Bir Öykü / Anlatı etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Bir Hastane Koridorunda Öğrendiklerim - İskambil Destesi

Resim
  Bir ara gerçekten şanslı biri olduğuma inanmıştım. Hayatın yıllardır bana çıkarmadığı hesabı sonunda kapattığını sanmıştım. "Demek sıra bana da geliyormuş," diye düşündüğümü hatırlıyorum. İnsan, talihin kendisine gülümsediğini sandığı anlarda ne kadar da kolay kandırıyor kendini. Sonra bir hastane koridorunda bekledim. Hastanelerin tuhaf bir mizah anlayışı vardır. Bir odadan yeni doğmuş bir bebeğin ilk ağlama sesi gelir, birkaç kapı ötede bir aile ölüm haberini öğrenir. Koridordan telaşla geçen sedyeler, plastik sandalyelerde saatlerdir kıpırdamadan oturan insanlar, tavandaki floresan lambalarının insanı sorguya çekiyormuş gibi duran beyazlığı... Bütün bunların ortasında, insan kendi hikâyesinin çok önemli olduğunu zanneder. Oysa hastane, sana nazikçe şunu hatırlatır: "Sıradaki." O günden sonra anladım ki hayatın en sevdiği şey, tam rahatladığın anda omzuna dokunmakmış. Üstelik bunu öyle büyük felaketlerle de yapmıyor. Bazen tek bir telefonla, bazen bir doktorun y...

Masada Kalanlar - 402 Numara

Resim
  Yakama takılan o kırmızı “Ziyaretçi” kartına usulca dokunuyorum. İsmini bile bilmediğim bu insanların arasında, bir koltuk kenarında otururken plastik kart bana dışarıdan bir göz olduğumu fısıldıyor. Bu sessiz kalabalığın ortasında geçen yüzleri ve tutunacak bir şey arar gibi hareket eden elleri izleyen geçici bir tanıktan fazlası değilim. Etrafımdaki masalarda, aynı doğrultuda eğilmiş başları izliyorum. Genç bir kadın, önündeki ekranın mavi ışığında gözlerini kırpmadan bir tabloyu aşağı kaydırıyor. Yüzündeki her bir mimik, sanki belirli aralıklarla tekrarlanmak üzere kurulmuş bir saat mekanizmasının parçası gibi.  Yan masada duran bir adam, kulaklığından gelen sesi dinlerken boşta kalan eliyle masanın kenarındaki hayali bir lekeyi tırnağıyla kazıyor. Bir başka masada, orta yaşlı bir kadın bilgisayarının kamerasını küçük bir bantla kapatmış, klavyenin üzerine doğru eğilmiş halde duruyor. Sol elindeki yüzüğü sürekli parmağında çeviriyor. Sonra parmakları duruyor. Saniyelerce ...

Hayatın "Sil" Tuşu Yok.

Resim
  “Merhaba :)” Günaydınlar, iyi geceler, kalpler, emojiler, "çevrimiçi" ibareleri, yazılıyor balonları, silinen mesajlar, görüldü işaretleri... İlişkilerinin ritmini artık bunlar belirliyordu. Sevilip sevilmediklerini bir ses tonundan değil, cevap verme süresinden anlamaya çalışıyorlar, birbirlerini seslerinden çok yazdıkları cümlelerle tanır olmuşlardı. Zamanla, aynı ekranın ışığında, kelimelerden yapılmış iki kişiye dönüştüler. Bir süre sonra ikisi de birbirini değil, yazışmalardan kurdukları kişiyi sevmeye başladı. Her mesaj, yazanın ne demek istediğinden çok, okuyanın o an ne hissettiğini anlatıyordu. Kelimeler çoğaldıkça, birbirlerini daha az anlıyorlardı. Geceleri uzun uzun yazışıyor, sabahları ilk birbirlerine günaydın diyorlardı. Birlikte film izliyor, aynı şarkıları dinliyor, aynı fotoğraflara bakıyor; bütün bunları kilometrelerce uzaktan yapıyorlardı. Birbirlerinin çocukluğunu, korkularını, eski ilişkilerini, gelecek hayallerini öğrendiler. Saatler süren konuşmaları...