İtaat Bahçesi

 


Haritalarda yeri yoktu buranın. Belki de vardı; fakat kimse onu aramayı aklından geçirmemişti. Bütün bakışların aynı yöne çevrildiği, sınırları yüksek duvarlarla değil, insanların birbirine benzeyen düşünceleriyle çizilmiş bir yerdi burası. Duvarların ötesinde ne olduğunu kimse bilmiyordu. Merak edenler çıkmıştı elbette. Fakat zamanla merakın da bir terbiyesi olduğu öğretilmişti. Her şeyin merkezinde, kimsenin tam olarak tarif edemediği bir varlık bulunurdu. Onu görenler yüzünü hatırlayamaz, ama söylediklerini uzun süre unutamazlardı. Bir bakışı konuşmaları yarıda kesmeye yeterdi. Tek bir sözü, insanlara kendi düşüncelerinin doğruluğunu sorgulatırdı. Kimse ona karşı çıkmazdı. İnsanlar, karşı çıkmayı değil, karşı çıkma ihtimalini bile unutmuşlardı.

Bu yerde insanlar yakınlığı içtenlik sanırlardı. Birinin omzuna dokunması, adını seslenirken sesini alçaltması, özel bir sırrını paylaşması onlar için güvenin işaretiydi. Ne kadar çok şey anlatırlarsa o kadar samimi olduklarına inanırlardı. Oysa herkes, anlatacağı şeylerin sınırını bilirdi. Sırlar bile paylaşılmadan önce tartılır, karşısındakinin taşıyabileceği kadarıyla yetinilirdi. Kendilerini birbirlerine açtıklarını sanırken, aslında birbirlerinin beklentilerine uygun pencereler aralıyorlardı. Birinin mesafeli durması kuşku uyandırırdı. Sessizlik soğukluk, itiraz güvensizlik, yalnız kalma isteği ise bir tür reddediş sayılırdı. Çünkü burada yakın olmak makbul, farklı bir mesafede durmak ise açıklama gerektiren bir davranıştı. Kimse bir başkasının iç dünyasına gerçekten dokunmayı düşünmezdi. Önemli olan, birbirlerinin hayatında yer tutmaktı. Bir insanın yanında bulunmakla onu anlamak arasındaki farkı çoktan unutmuşlardı. Belki de bu yüzden herkes birbirine bu kadar yakındı ama kimse kimseye ulaşamıyordu.

Burada, adamın biri geçmişte yaşananları kaydetmekle görevliydi. İnsanların anlattıklarını dinler, anıları düzenler, uygun bulmadıklarını sessizce ayıklardı. Yıllar içinde o kadar çok hatıra silmişti ki kendi geçmişinin hangisinin gerçekten yaşandığını artık hatırlamıyordu. Bir sabah, eski kayıtlardan birini incelerken tuhaf bir şey fark etti. Bir anının ortasında küçük bir boşluk vardı. Bir kadının güldüğü, sonra sustuğu bir an. Gülüşün nedeni silinmiş, geriye yalnızca kadının yüzündeki ifade kalmıştı.

Adam kaydı tekrar izledi.

Kadın gülüyordu. Ama bu, kendisine öğretilmiş gülüşlerden değildi. Yüzünde bir anlığına beliren, hiçbir yere sığmayan bir sevinç vardı.

Kaydı silmesi gerekiyordu.

Silmedi.

Ertesi gün o varlık geldi.

“Bu kayıt neden hâlâ duruyor?”

“Unutmuşum.”

“Sen unutmazsın.”

Adam başını kaldırdı. Bu sesi daha önce binlerce kez duymuştu. İnsanların kusurlarını birer birer hatırlatan, kendi kusursuzluğundan ise hiç şüphe etmeyen o sesi...

“Belki de artık hatırlamak istemiyorum,” dedi.

Varlık bir süre ona baktı. Sonra kaydı sildi. Kadının yüzü ekrandan kayboldu. Fakat adam, gülüşün sesini hâlâ duyabiliyordu.

O gece evine döndüğünde uzun süre oturdu. Pencerenin dışında bir şeyler oluyordu. Tam seçemiyordu. Bir ağacın dalları sallanıyor, uzaktan bir köpek havlıyor, bir yerlerde insanlar konuşuyordu. Bu seslerin hiçbirinin kendisinden haberi yoktu. İlk kez bu düşünce hoşuna gitti. Kadının gülüşü zihninden çıkmıyordu. Yıllardır başkalarının hatıralarını düzenlemiş, kendi hatırladıklarının ne zaman değiştirildiğini ise fark etmemişti. O sabah, kayıtların dışında kalan bir şey aramak istedi.

Ertesi gün kayıt odasına gitmedi.

Onun yerine, yıllardır kapalı duran koridora yürüdü. Koridorun sonunda küçük bir pencere vardı. Daha önce orada olduğunu hiç fark etmemişti. Camın üzerinde ince bir toz tabakası birikmişti. Parmağıyla dokundu. Dışarıda, duvarların ötesinde uzanan belirsiz bir manzara gördü. Yaşlı bir adam, bir duvarın dibinde oturmuş, hiçbir yere yetişmeye çalışmadan gelip geçenleri seyrediyordu. Sanki önünde bekleyen bir işi, yetişmesi gereken bir saati, hesap vermesi gereken biri yoktu.

Adam uzun süre baktı.

Arkasından bir ses geldi:

“Burada ne yapıyorsun?”

Döndü. Varlık oradaydı.

“Bakıyorum.”

“Neye?”

Adam yeniden pencereye baktı.

“Bilmiyorum.”

“Bilmediğin şeylere bakmanın sana ne faydası var?”

Adam cevap vermedi. Çünkü ilk kez bir sorunun cevabını bulmak istemiyordu.

“Pencereyi bakmamalısın,” dedi varlık.

Adam elini cama koydu.

“Peki, neden?”

Varlık sustu. Bu sorunun bir cevabı olmalıydı. Her şeyin bir gerekçesi, her davranışın bir açıklaması vardı. Fakat o an, yıllardır kullandığı kelimeler kendisine yabancı geldi.

Adam pencereyi açtı.

İçeri soğuk bir hava doldu. Perdeler hareket etti. Masanın üzerindeki kâğıtlar yere saçıldı.

Hiçbir felaket yaşanmadı.

Yalnızca dışarıdan bir kuş sesi geldi. Adam gözlerini kapattı. Uzun zamandır ilk kez bir şeyi düşünmeden dinliyordu.

Varlık hâlâ oradaydı. Fakat adam artık onun ne düşündüğünü tahmin etmeye çalışmıyordu. O gün kayıt odasındaki dosyalar yerli yerinde kaldı. Sistem çalışmaya devam etti. İnsanlar alıştıkları saatlerde uyandı, alıştıkları yollardan yürüdü. Duvarlar yıkılmadı.

Ama bir yerde, küçük bir pencere açık kaldı.

Adam ertesi gün de oraya gitti. Sonraki gün de.

Bir süre sonra pencerenin önünde başka birini gördü. Genç bir kadın. Dışarıya bakıyordu.

Adam yanına yaklaştı.

“Ne görüyorsun?” diye sordu.

Kadın bir süre cevap vermedi.

“Henüz bilmiyorum,” dedi.

Adam gülümsedi.

Bu kez gülüşünü düzeltmedi.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü