Kumdan Kaleler ve Gece Gelen Rüzgâr

 



Elya, o ilk taşı tutan adamın soyundandı; ancak onun elinde taş bir sığınak değil, bir silaha dönüşmüştü. Kimsenin ona dokunmasına, sınırlarını çizmesine ya da onu bir biçime zorlamasına izin vermezdi. Çünkü ona göre bir isim verilmek, tanımlanmak; hapsedilmek demekti. Bağlanmak, Elya için bir başkasının bakışları altında katılaşmak demekti. Biri ona gerçekten "baktığında", o bakışın keskinliğiyle şeffaflığını kaybettiğini, bir "biçime" zorlandığını hissederdi. Bu yüzden Alaz ya da bir başkası ona her yaklaştığında, Elya bir tepki olarak daha da belirsizleşirdi. Sevgi, onun için iyileştirici bir sıcaklık değil, üzerine döküldüğünde onu donduracak sıcak bir balmumuydu. Heykelleşmekten, yani bir başkasının arzularına göre şekillenmiş sabit bir forma dönüşmekten ölümüne korkuyordu. Elya, birine ait olmanın konforunu, kendi yalnızlığının mutlak egemenliğine kurban etmişti. Onun dünyasında "biz" kelimesi, her iki tarafın da kenarlarından kırpılıp bir kalıba sokulduğu sakatlayıcı bir uzlaşmaydı. O, kırpılmayı değil, bütün kalmayı seçiyordu; ancak bu bütünlük, kimsenin dokunamayacağı kadar soğuk ve pürüzsüz bir cam kürenin içindeki yalnızlıktan ibaretti.

Alaz ise onun tam zıttıydı; toprağa kök salmak isteyen, sıcak ve somut bir gerçeklik. Alaz için Elya avucunda su tutmaya çalışmak gibiydi; parmaklarını ne kadar sıkı kapatsa, su o kadar inatla boşluklardan sızıyor, geriye sadece avucunda kalan soğuk bir ıslaklık ve giderek artan bir susuzluk bırakıyordu. Alaz yaklaştıkça Elya, bir hayaletin gün ışığına yakalanması gibi şeffaflaşıyordu; varlığı orada olsa da özü ulaşılamaz bir karanlığa çekiliyordu. Alaz’ın kurduğu her cümle, ona verdiği her söz, Elya’nın zihninde vaat edilmiş bir gelecekten ziyade, üzerine doğru devrilen ağır bir taş blok gibi yankılanıyordu. Bir sözün ağırlığı, Elya için özgürlüğünden koparılan bir parça demekti; bu yüzden o yükün altında ezilmektense, belirsizliğin o tanıdık ve korunaklı derinliklerine, kimsenin onu bulamayacağı o dilsiz boşluğa kaçmayı seçiyordu.

Bir akşam, Alaz ona hayatlarını birleştirme teklifinde bulunduğunda, Elya için kaçış saati geldi. Sevgi, onun için bir şifa değil, benliğini yutan o boğulmanın başka bir türüydü. O gece Elya, Alaz’ın kurduğu tüm hayalleri tek bir soğuk cümleyle parçaladı:

“Senin sevdiğin kadın, aslında hiç var olmadı.”

Alaz için o an, üzerine titrediği tüm anlamların, kurulan tüm cümlelerin ve vaat edilen tüm sabahların bir saniyede tuzla buz olduğu bir kıyametti. Onun dünyasında Elya’nın gidişi, temelinden sökülen bir binanın yarattığı o ağır ve tozlu çöküştü. Alaz, elinde yarım kalmış bir hikâyenin sayfalarıyla, sonu yazılmamış bir kitabın dilsiz kahramanı gibi o boşluğun ortasında kalakalmıştı. Ardında harabeye dönmüş bir adam ve yarım kalmış bir hikâye bırakarak gitti. 

Elya için bu bir yıkım değil, bir özgürleşme ayiniydi. Elya, Alaz’ın kalbinde açtığı o derin yarıktan sızan hayal kırıklığını ve acıyı, kendi bağımsızlığının sınırlarını çizen mürekkep niyetine kullandı. Onun için "bitiş", bir son değil; kimsenin ona dokunamadığı, kimsenin ondan bir şey talep edemediği o steril ve uçsuz bucaksız boşluğa yeniden doğuştu. Alaz’ın yıkıntısı, Elya’nın inşa ettiği o mutlak yalnızlık kalesinin ilk harcıydı. Arkasında bıraktığı o yarım hikâye, Elya’nın bir başkasının kitabında figüran olmayı reddettiğinin en kanlı ve en kesin kanıtıydı.

Alaz’ın gidişinden sonraki ilk sabah, Elya sanki üzerinden tonlarca ağırlık kalkmış gibi uyandı. Telefonunu ters çevirdi; artık ne bir “Günaydın” mesajının sorumluluğu vardı ne de “Neredesin?” sorusunun kuşatması. Evi, onun steril ve dokunulmaz kalesiydi. Günlerini kısa sohbetler, yüzeysel temaslar ve tek kişilik ritüellerle doldurdu. Hayatını bir taslak gibi yaşamaya karar vermişti; hiçbir şeyin kalıcı olmadığı, hiçbir duygunun kök salmadığı bir taslak.

Bu düzenin içindeki tek istisna, kedisi Leda’ydı.

Leda, Elya’nın kurallarını tanımayan tek varlıktı. Bazen uzak bir köşede bir heykel gibi durur, bazen de aniden gelip dizine kıvrılırdı. Ondan bir gelecek talep etmiyor, hesap sormuyor, sadece var oluyordu. Elya bu ilişkiyi “güvenli” buluyordu: yakınlık ama asla teslimiyet olmadan.

Bir Salı akşamı, Leda mama kabının önünde hareketsiz durdu. Ertesi gün bitkinleşti. Elya, ilk kez gerçek bir çaresizlikle veteriner kliniğinin koridorunda beklerken kendini buldu. Kucağındaki taşıma çantasının sıcaklığı, onun yıllardır kaçtığı o kırılgan bağı somutlaştırıyordu.

Telefonuna bir mesaj düştü:

“Rüyamda Leda’yı gördüm, huzursuzdu. Sadece iyi olup olmadığını merak ettim.”

Alaz.

Bu cümle bir zamanlar Elya için bir sınır ihlali olurdu. Ama şimdi, ihtiyaç anında ortaya çıkan bu mesafeli şefkat, onun içindeki direnci çözdü. Parmakları titreyerek yazdı:

“Leda iyi değil. Klinikteyiz.”

Mesajı gönderdiği an, Elya bir kaleyi teslim etmiş gibi hissetti.

Alaz gelmedi. Sadece kısa bir cevap verdi: “En iyi yerde. Haber verirsen sevinirim.”

Bu mesafe, Elya’yı beklenmedik bir şekilde sarstı. Alaz artık kapıları zorlamıyordu. Onun öğrettiği sınırları kabul etmişti. Elya ilk kez, vazgeçilebilir olmanın o sessiz ağırlığını hissetti.

O gece eve tek başına döndü. Leda klinikte kalmıştı. Kapıyı açtığında onu karşılayan patırtı yoktu; evin sessizliği, ilk kez güvenli değil, ezici geliyordu.

Banyonun aynasının karşısına geçti. Yüzüne baktı; gördüğü şey bir bütün değil, korunarak parçalanmış bir benlikti. Parmak uçlarını aynaya değdirdi. Hissettiği tek şey camın soğukluğuydu.

Zihninden bir soru geçti:

“Ben kimim, eğer kimseye dokunamıyorsam?”

Bu soru, Elya’nın kaçınarak kurduğu varoluşun merkezine saplandı. Dokunulmazlık, aslında silinmekti. Kimse onu etkileyemediği için, o da kimsenin hikâyesinde gerçek bir iz bırakmıyordu.

Ertesi sabah Leda’nın iyi olduğunu söylediler. Sadece strese bağlı bir bağışıklık düşüşüydü. Elya, taşıma çantasından onu çıkardı ve bu kez hemen bırakmadı. Tüylerine yüzünü gömdü, onu sıkıca tuttu. Canının yanmasını umursamadan.

Klinikten çıkınca telefonu eline aldı. Uzun süre ekrana baktı. Sonra yazdı:

“Leda çıktı. Ben de… sanırım bir kahve içip biraz ‘dokunulabilir’ şeylerden bahsetmemiz gerekiyor. Eğer hala oradaysan.”

Mesajı gönderdiğinde, ilk kez telefonun titremesinden korkmadı.

Elya, kendi inşa ettiği o sisin içinden dışarı doğru ilk adımını atmıştı. Bu adım bir kurtuluş muydu, yoksa yeni bir yıkımın başlangıcı mı—bunu bilmiyordu.

Ama ilk kez, bilmemek onu kaçmaya zorlamadı.

Alaz’ın cevabı hemen gelmedi. Eskiden olsa telefonun ışığı söner sönmez bir heyecan dalgasıyla ekranı aydınlatırdı. Şimdi ise aradan geçen her dakika, Elya’nın az önce sergilediği o nadir cesareti bir pişmanlığa dönüştürmeye çalışıyordu. Tam "Mesajı silmeliydim, yine kendimi açık hedef yaptım" diye düşünürken, ekran loş bir ışıkla uyandı.

"Leda için sevindim. Kahve içebiliriz ama bugün değil. Cumartesi öğleden sonra uygunum."

Cümledeki o mesafe, Elya’nın tenine çarpan soğuk bir rüzgâr gibiydi. Alaz artık bir "kurtarıcı" gibi kapıya dayanmıyordu; sınırlarını çizmiş, vaktini kıymetlendirmiş ve en önemlisi, Elya’nın her an geri kaçabileceğini öğrenmiş bir adamın temkiniyle hareket ediyordu. Bu, Elya’nın hiç alışık olmadığı bir Alaz’dı. Hayatındaki tüm erkekleri "fazla yakınlık" ile suçlayıp itmiş olan Elya, şimdi "yeterli mesafe"nin yarattığı o tuhaf dışlanmışlık hissiyle baş başa kalmıştı.

Cumartesi günü geldiğinde, şehrin kalabalık bir caddesindeki o gürültülü kafede buluştular. Alaz, Elya gelmeden önce oradaydı. Önünde yarım kalmış bir kitap, yanında soğumaya yüz tutmuş bir fincan... Elya yaklaştığında ayağa kalktı ama o eski, sarılmak için can atan hamlesini yapmadı. Sadece nezaketle gülümsedi ve sandalyesini işaret etti.

"Görünüşe göre ikiniz de toparlamışsınız," dedi Alaz, sesi her zamankinden daha tok ve kontrollüydü.

Elya, ellerini masanın altında birbirine kenetledi. "Toparladık," dedi kısaca. Sonra aynadaki o soruyu, o geceki o çıplak yüzleşmeyi hatırladı. "Alaz, o gece klinikte... Ve sonrasında... Sadece Leda için aramadım. Yani, evet onun için aradım ama bir şeyi fark ettim. Kimseye dokunmadan, kimsenin bana dokunmasına izin vermeden yaşadığım o yerin ne kadar ıssız olduğunu."

Alaz arkasına yaslandı, gözlerini Elya’nın gözlerinden ayırmadı ama o eski, yumuşak bakışlarının yerini bir gözlemcinin dikkatli bakışı almıştı. "Bu bir itiraf mı Elya, yoksa yine bir anlık boşluk mu? Çünkü ben o ıssızlığın içinde çok vakit geçirdim ve oradan çıkmak için çok çabaladım. Tekrar o belirsizliğin içine çekilmeye niyetim yok."

Elya, ilk kez birinin ona karşı bu kadar korumacı, bu kadar "kaçıngan" davrandığını görüyordu. Alaz, Elya’nın ona öğrettiği silahı şimdi ona karşı kullanıyordu: Mesafe.

"Haklısın," dedi Elya, sesi titreyerek. "Seni o belirsizliğin içine çağırmıyorum. Sadece... İlk kez birinin elini tutmaya çalışıyorum ve bu beni çok korkutuyor."

Alaz’ın elini masanın üzerinde duran fincana gidişini izledi. O el, bir zamanlar Elya’nın her dokunuşunda titreyen o el, şimdi çok durgundu. Alaz derin bir nefes aldı ve elini fincandan çekip masanın ortasına, Elya’nın kenetli ellerine yakın bir yere bıraktı. Dokunmadı, sadece orada bıraktı. Bir köprü gibi değil, bir ihtimal gibi.

"Bu kez acele etmeyeceğim Elya. Eğer gerçekten dokunmak istiyorsan, önce o aynada gördüğün kadının gitmesine izin vermen gerek. Ben buradayım ama peşinden gelmeyeceğim. Sen yürüyeceksin."

Elya, masanın üzerindeki o ele baktı. Aralarındaki o birkaç santimlik mesafe, sanki aşılması gereken koca bir okyanus gibiydi. Ama o aynadaki soruyu hatırlıyordu. Parmaklarını yavaşça gevşetti ve o küçük mesafeyi kapatmak için hayatının en zor, en cesur hamlesini yaptı.

 

@Detaycılarkulubu - Selçuk Tuna




Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü