Gold Üyelik




Selin hayatının sonunda “premium”a geçtiğine inanıyordu.

Standart hayatın sıradan acıları vardı; premium hayatın ise tasarlanmış acıları olmalıydı. Eğer yeterince kaliteli yaşarsa, dertlerin de daha zarif hale geleceğini düşünüyordu. Belki üzülecekti ama iyi kahve içerken üzülecekti. Belki yalnız kalacaktı ama estetik bir salonda yalnız kalacaktı. Sanki hayat, doğuştan herkese verilen standart bir paketle başlıyor; ama yeterince çalışır, yeterince kazanır ve doğru markaları seçersen bir üst sürüme geçebiliyordun. Selin uzun zamandır buna inanıyordu: İnsan kaderini değilse bile, kullandığı ürünlerin segmentini değiştirebilirdi.

Telefon, iletişim aracı olmaktan çıkmış, kişisel bir statü nişanına dönüşmüştü. Bildirim sesi bile sıradan insanlardan farklıymış gibi geliyordu kulağına. Sanki banka mesajları, düşük bakiyeyi bile daha asil bir tonla haber veriyordu. Eskiden marketten aldığı hazır kahveleri içerdi; suyu kaynatır, tozu döker, karıştırırdı. Şimdi ise sabahları kahve hazırlamak neredeyse dini bir ritüeldi. Çekirdekler Etiyopya’dan geliyordu, öğütücü seramik dişliydi, suyun sıcaklığı dereceyle ölçülüyordu. Kahveyi demlemek için kullandığı cam ekipmanlar laboratuvar aleti gibi görünüyordu. Kahvenin tadı belki eskisinden çok da farklı değildi ama hazırlanışındaki tören, Selin’a hayatının kontrolünün kendi elinde olduğu hissini veriyordu. Her sabah o kahveyi içerken, yaşamın karmaşasını birkaç dakikalığına estetik bir düzene soktuğunu sanıyordu.

Spor salonu üyeliği premiumdu. Orası bir spor salonundan çok, steril bir yaşam tapınağına benziyordu. Havlular rulo yapılmıştı, soyunma odasında okaliptüs kokusu vardı, duş jelleri isimsiz şeffaf şişelerde sunuluyordu. Koşu bantlarının ekranlarında dağ manzaraları akıyor, duvarlarda “Become Your Best Self” yazıyordu. Selin haftada iki kez oraya gidiyor, koşu bandında on beş dakika yürüyüp aynada kendine bakıyordu. Orada bulunmak, gerçekten sağlıklı olmaktan daha önemliydi. Çünkü üyelik kartını cüzdanından çıkarırken hissettiği gurur, terlemeden daha tatmin ediciydi.

Hatta köpeğinin maması bile premiumdu. Paketin üzerinde “free range lamb”, “organic sweet potato” ve “veterinarian approved” yazıyordu. Köpeği mamayı iştahla değil, alışkanlıkla yiyordu; ama Selin her mama kabını doldurduğunda içinden hafif bir üstünlük duygusu geçiyordu. Sokaktaki diğer köpeklerin sahiplerinden daha bilinçli, daha özenli, daha “üst segment” bir hayat sürdüğünü düşünüyordu. Köpeğinin bile standart yaşamasına razı değildi. Çünkü premium yaşam, bireysel değil bütünsel bir projeydi. Sanki yaşam, birkaç taksit ve biraz marka sadakatiyle yükseltilebilen bir abonelik sistemiydi.

Sabunluk mat siyahtı. Diş fırçası bambuydu. Mumlar vanilya kokulu değil, “Toskana akşamı” temalıydı. Koltuğun üzerine gelişigüzel bir battaniye atmazdı; “İskandinav dokulu örtü” sererdi. Su matarası sıradan bir matara değil, “termal yalıtımlı hydration bottle” idi. Her nesne, işlevinden çok temsil ettiği kimlikle önemliydi.

Selin artık ürün satın almıyordu; hikâye satın alıyordu.

Çünkü “premium” kelimesi ona tuhaf bir güven veriyordu. Premium demek, sıradan dertlerden korunmak demekti sanki. Daha pahalı kahve içersen yorgunluğun azalır, daha yumuşak koltukta oturursan hayat daha az sert olur sanıyordu.

Bir sabah, yeni aldığı “premium yaşam kutusu” kapısına geldi. Kutunun üzerinde altın yaldızlı harflerle şunlar yazıyordu:

“LifePlus Premium Deneyim Paketi: Daha Zarif Bir Hayat İçin.”

Selin heyecanlandı.

Kutuyu mutfak masasına koydu. Paket o kadar şıktı ki açmaya kıyamadı. Kalın mat siyah karton, kadife dokulu yüzey, mıknatıslı kapak… Sanki içinden hayatın anlamı çıkacaktı.

Kendi kendine güldü:

“İşte,” dedi, “medeniyet budur.”

Kutunun kapağını dikkatle kaldırdı.

İçinden tek bir not çıktı:

“Hayatın premium versiyonu, acıyı kaldırmaz; sadece onu estetik bir ambalaja sokar.”

Selin kaşlarını çattı.

“Bu ne şimdi?” dedi.

Kutunun içinde başka bir şey yoktu. Sadece alt kısımda bir bölme daha vardı. “Belki sürpriz hediyedir,” diye düşündü.

Parmaklarını karton bölmenin kenarına soktu.

Ve o anda oldu.

Kartonun keskin kenarı işaret parmağını çizdi.

“Ah!”

Parmağından minicik bir damla kan çıktı.

Selin, binlerce liralık premium kutunun başında, parmağını ağzına götürmüş, acıyla yüzünü buruşturuyordu.

Bir süre kutuya baktı.

Kutunun içinden hiçbir şey çıkmamıştı.

Sadece bir cümle ve bir kesik.

Selin sinirlenip müşteri hizmetlerini aradı.

Karşısına kadife sesli bir kadın çıktı: “LifePlus Premium müşteri deneyimine hoş geldiniz. Size nasıl yardımcı olabilirim?”

Selin öfkeyle anlattı:

“Ben bu kutuya premium yaşam deneyimi diye para verdim. İçinden saçma bir not çıktı, bir de parmağımı kestim!”

Kadın sakin bir sesle cevap verdi:

“Efendim, yaşadığınız deneyim paketimizin bir parçasıdır.”

“Nasıl yani?”

“Premium hayatın metaforik ve fiziksel olarak can yakabileceğini deneyimlediniz. Bu ayın teması buydu.”

Selin dondu.

“Yani bilerek mi koydunuz o keskin kenarı?”

“Evet efendim. Buna ‘otantik farkındalık dokunuşu’ diyoruz.”

“Parmağım kanıyor!”

Kadın hâlâ yumuşak ve profesyoneldi:

“Anlıyorum efendim. Eğer isterseniz Premium Plus üyelikle yara bandı gönderebiliriz.”

Selin kısa bir sessizlik yaşadı.

“Ücreti ne kadar?”

Kadın hiç duraksamadı:

“Aylık sadece 399 lira.”

Selin bir an düşündü.

“Yara bandı kaliteli mi?”

“Tabii efendim. İskandinav tasarımı. Minimalist.”

Selin derin bir nefes aldı.

“Tamam,” dedi, “yapın.”

Telefonu kapattıktan sonra bir süre kendine baktı.

Parmağı hâlâ acıyordu ama içi garip bir huzurla dolmuştu. Çünkü artık kesilmiş parmağında sıradan bir yara bandı olmayacaktı. Premium olacaktı.

Çok kısa sürede özel kurye geldi.

Küçük, zarif bir kutu.

Kutunun üzerinde şu yazıyordu:

“BandAid Élite – Acınızı Zarafetle Sarın.”

Selin kutuyu dikkatle açtı.

İçinden tek bir yara bandı çıktı. Bej renginde, mat dokulu, üzerinde küçücük altın bir logo vardı.

Bir de not:

“Acı aynı acıdır; sadece daha şık görünür.”

Selin yara bandını parmağına yapıştırdı.

Acı geçmemişti. Ama gerçekten çok şık görünüyordu.

O anda telefonuna bildirim geldi:

“Tebrikler! Premium Acı Deneyiminiz başarıyla tamamlandı. Bir sonraki seviyeye geçmek ister misiniz?”

Altında iki seçenek vardı:

EVET
DAHA PREMIUM EVET

Bir hafta sonra Selin “artisan terapist” üyeliği aldı, “lüks stres yönetimi” seminerine yazıldı ve “butik yalnızlık inzivası” için erken rezervasyon yaptırdı.

Yalnızlığı aynı yalnızlıktı.

Kaygısı aynı kaygıydı.

Ama artık hepsinin şık broşürleri vardı.

Ve Selin sonunda mutlu olduğunu düşündü.

Gerçi mutlu değildi.Ama premium görünüyordu.

Zaten modern dünyada ikisi arasındaki farkı kim umursardı ki?


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


 


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü