Gold Üyelik
Selin hayatının sonunda “premium”a geçtiğine inanıyordu.
Standart hayatın sıradan acıları
vardı; premium hayatın ise tasarlanmış acıları olmalıydı. Eğer yeterince
kaliteli yaşarsa, dertlerin de daha zarif hale geleceğini düşünüyordu. Belki
üzülecekti ama iyi kahve içerken üzülecekti. Belki yalnız kalacaktı ama estetik
bir salonda yalnız kalacaktı. Sanki hayat, doğuştan herkese verilen standart
bir paketle başlıyor; ama yeterince çalışır, yeterince kazanır ve doğru
markaları seçersen bir üst sürüme geçebiliyordun. Selin uzun zamandır buna
inanıyordu: İnsan kaderini değilse bile, kullandığı ürünlerin segmentini
değiştirebilirdi.
Telefon, iletişim aracı olmaktan
çıkmış, kişisel bir statü nişanına dönüşmüştü. Bildirim sesi bile sıradan
insanlardan farklıymış gibi geliyordu kulağına. Sanki banka mesajları, düşük
bakiyeyi bile daha asil bir tonla haber veriyordu. Eskiden marketten aldığı
hazır kahveleri içerdi; suyu kaynatır, tozu döker, karıştırırdı. Şimdi ise
sabahları kahve hazırlamak neredeyse dini bir ritüeldi. Çekirdekler
Etiyopya’dan geliyordu, öğütücü seramik dişliydi, suyun sıcaklığı dereceyle
ölçülüyordu. Kahveyi demlemek için kullandığı cam ekipmanlar laboratuvar aleti
gibi görünüyordu. Kahvenin tadı belki eskisinden çok da farklı değildi ama
hazırlanışındaki tören, Selin’a hayatının kontrolünün kendi elinde olduğu
hissini veriyordu. Her sabah o kahveyi içerken, yaşamın karmaşasını birkaç
dakikalığına estetik bir düzene soktuğunu sanıyordu.
Spor salonu üyeliği premiumdu. Orası
bir spor salonundan çok, steril bir yaşam tapınağına benziyordu. Havlular rulo
yapılmıştı, soyunma odasında okaliptüs kokusu vardı, duş jelleri isimsiz şeffaf
şişelerde sunuluyordu. Koşu bantlarının ekranlarında dağ manzaraları akıyor,
duvarlarda “Become Your Best Self” yazıyordu. Selin haftada iki kez oraya
gidiyor, koşu bandında on beş dakika yürüyüp aynada kendine bakıyordu. Orada
bulunmak, gerçekten sağlıklı olmaktan daha önemliydi. Çünkü üyelik kartını
cüzdanından çıkarırken hissettiği gurur, terlemeden daha tatmin ediciydi.
Hatta köpeğinin maması bile premiumdu.
Paketin üzerinde “free range lamb”, “organic sweet potato” ve “veterinarian
approved” yazıyordu. Köpeği mamayı iştahla değil, alışkanlıkla yiyordu; ama Selin
her mama kabını doldurduğunda içinden hafif bir üstünlük duygusu geçiyordu.
Sokaktaki diğer köpeklerin sahiplerinden daha bilinçli, daha özenli, daha “üst
segment” bir hayat sürdüğünü düşünüyordu. Köpeğinin bile standart yaşamasına
razı değildi. Çünkü premium yaşam, bireysel değil bütünsel bir projeydi. Sanki
yaşam, birkaç taksit ve biraz marka sadakatiyle yükseltilebilen bir abonelik
sistemiydi.
Sabunluk mat siyahtı. Diş fırçası
bambuydu. Mumlar vanilya kokulu değil, “Toskana akşamı” temalıydı. Koltuğun
üzerine gelişigüzel bir battaniye atmazdı; “İskandinav dokulu örtü” sererdi. Su
matarası sıradan bir matara değil, “termal yalıtımlı hydration bottle” idi. Her
nesne, işlevinden çok temsil ettiği kimlikle önemliydi.
Selin artık ürün satın almıyordu;
hikâye satın alıyordu.
Çünkü “premium” kelimesi ona tuhaf bir
güven veriyordu. Premium demek, sıradan dertlerden korunmak demekti sanki. Daha
pahalı kahve içersen yorgunluğun azalır, daha yumuşak koltukta oturursan hayat
daha az sert olur sanıyordu.
Bir sabah, yeni aldığı “premium yaşam
kutusu” kapısına geldi. Kutunun üzerinde altın yaldızlı harflerle şunlar
yazıyordu:
“LifePlus Premium
Deneyim Paketi: Daha Zarif Bir Hayat İçin.”
Selin heyecanlandı.
Kutuyu mutfak masasına koydu. Paket o
kadar şıktı ki açmaya kıyamadı. Kalın mat siyah karton, kadife dokulu yüzey,
mıknatıslı kapak… Sanki içinden hayatın anlamı çıkacaktı.
Kendi kendine güldü:
“İşte,” dedi, “medeniyet budur.”
Kutunun kapağını dikkatle kaldırdı.
İçinden tek bir not çıktı:
“Hayatın premium
versiyonu, acıyı kaldırmaz; sadece onu estetik bir ambalaja sokar.”
Selin kaşlarını çattı.
“Bu ne şimdi?” dedi.
Kutunun içinde başka bir şey yoktu.
Sadece alt kısımda bir bölme daha vardı. “Belki sürpriz hediyedir,” diye
düşündü.
Parmaklarını karton bölmenin kenarına
soktu.
Ve o anda oldu.
Kartonun keskin kenarı işaret
parmağını çizdi.
“Ah!”
Parmağından minicik bir damla kan
çıktı.
Selin, binlerce liralık premium
kutunun başında, parmağını ağzına götürmüş, acıyla yüzünü buruşturuyordu.
Bir süre kutuya baktı.
Kutunun içinden hiçbir şey çıkmamıştı.
Sadece bir cümle ve bir kesik.
Selin sinirlenip müşteri hizmetlerini
aradı.
Karşısına kadife sesli bir kadın
çıktı: “LifePlus Premium müşteri deneyimine hoş geldiniz. Size nasıl yardımcı
olabilirim?”
Selin öfkeyle anlattı:
“Ben bu kutuya premium yaşam deneyimi
diye para verdim. İçinden saçma bir not çıktı, bir de parmağımı kestim!”
Kadın sakin bir sesle cevap verdi:
“Efendim, yaşadığınız deneyim
paketimizin bir parçasıdır.”
“Nasıl yani?”
“Premium hayatın metaforik ve fiziksel
olarak can yakabileceğini deneyimlediniz. Bu ayın teması buydu.”
Selin dondu.
“Yani bilerek mi koydunuz o keskin
kenarı?”
“Evet efendim. Buna ‘otantik
farkındalık dokunuşu’ diyoruz.”
“Parmağım kanıyor!”
Kadın hâlâ yumuşak ve profesyoneldi:
“Anlıyorum efendim. Eğer isterseniz
Premium Plus üyelikle yara bandı gönderebiliriz.”
Selin kısa bir sessizlik yaşadı.
“Ücreti ne kadar?”
Kadın hiç duraksamadı:
“Aylık sadece 399 lira.”
Selin bir an düşündü.
“Yara bandı kaliteli mi?”
“Tabii efendim. İskandinav tasarımı.
Minimalist.”
Selin derin bir nefes aldı.
“Tamam,” dedi, “yapın.”
Telefonu kapattıktan sonra bir süre
kendine baktı.
Parmağı hâlâ acıyordu ama içi garip
bir huzurla dolmuştu. Çünkü artık kesilmiş parmağında sıradan bir yara bandı
olmayacaktı. Premium olacaktı.
Çok kısa sürede özel kurye geldi.
Küçük, zarif bir kutu.
Kutunun üzerinde şu yazıyordu:
“BandAid Élite –
Acınızı Zarafetle Sarın.”
Selin kutuyu dikkatle açtı.
İçinden tek bir yara bandı çıktı. Bej
renginde, mat dokulu, üzerinde küçücük altın bir logo vardı.
Bir de not:
“Acı aynı acıdır;
sadece daha şık görünür.”
Selin yara bandını parmağına
yapıştırdı.
Acı geçmemişti. Ama gerçekten çok şık
görünüyordu.
O anda telefonuna bildirim geldi:
“Tebrikler!
Premium Acı Deneyiminiz başarıyla tamamlandı. Bir sonraki seviyeye geçmek ister
misiniz?”
Altında iki seçenek vardı:
EVET
DAHA PREMIUM EVET
Bir hafta sonra Selin “artisan
terapist” üyeliği aldı, “lüks stres yönetimi” seminerine yazıldı ve “butik
yalnızlık inzivası” için erken rezervasyon yaptırdı.
Yalnızlığı aynı yalnızlıktı.
Kaygısı aynı kaygıydı.
Ama artık hepsinin şık broşürleri
vardı.
Ve Selin sonunda mutlu olduğunu
düşündü.
Gerçi mutlu değildi.Ama premium
görünüyordu.
Zaten modern dünyada ikisi arasındaki
farkı kim umursardı ki?
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Kalemine sağlık...👏👏👏
YanıtlaSil