Toz ve Lavanta
Taş Evin Vasiyeti
Uyandığımda nefes nefeseydim. Bir bilmeceyi çözmenin o sahte zafer duygusu yoktu içimde; daha çok, kaçınılmaz bir randevuya geç kalmış olmanın telaşı vardı. Gördüğüm rüya bana çocukluğumu ya da travmalarımı anlatmıyordu; bana bir adres veriyordu. Bu düş bir fener değildi; o sadece karanlığın en koyu olduğu yeri işaret eden dilsiz rehberdi. Işığı getirmemişti, sadece karanlığın yerini göstermişti.
Yataktan
fırladım. Üzerime ne geçirdiğimin farkında bile değildim. Şehrin sokakları
henüz sabahın ilk gri ışıklarıyla yıkanırken, ben çoktan yola koyulmuştum.
Araba kullanırken ellerimin direksiyonda titrediğini gördüm. Yol kenarındaki
ağaçlar, rüyamdaki o silik dekorlar gibi hızla yanımdan geçiyordu. Şehir geride
kaldıkça, hava ağırlaşıyor, toprak kokusu keskinleşiyordu. Ben o eve sadece bir
mesafe kat ederek gitmiyordum; zamanın içinde geriye doğru, o dikişin patladığı
ana doğru süzülüyordum.
Sonunda o
tepeyi aştığımda, ev karşımda belirdi. Taşları yosun tutmuş, çatısı bir omurga
gibi içe çökmüş, pencereleri ise feri sönmüş gözler gibi bana bakan o devasa
enkaz. Bahçeyi saran yabani otlar, girmemem için ayaklarıma dolanıyordu.
Evin eşiğine
vardığımda durdum. Kapı çoktan çürümüş, bir yanı menteşesinden kurtulmuştu.
İçeriden gelen o rutubet, toz ve eski kumaş kokusu ciğerlerime dolduğunda
rüyamdaki o "dilsiz rehberin" neden burayı seçtiğini anladım. Burası
ışığın uğramayı bıraktığı, annemin hıçkırıklarının duvarlara sindiği, babamın
gölgesinin hala kapı eşiğinde asılı kaldığı yerdi. Eskiden yaşadığımız, şimdi
terk edilmiş olan o yıkık dökük taş eve girdim. Evin salonunda, tavanı çökmüş o
darmadağın odada durdum. Rüyamdaki sahnenin ortası tam olarak burasıydı.
Eğildim, çürümüş tahta döşemelerin arasına parmağımı soktum. Tırnaklarımın
arasına dolan toz ve kıymıklar canımı yakmıyordu; aksine, beni rüyanın işaret
ettiği o somut gerçeğe bağlıyordu. Orada, tahta dişlerin arasında sıkışmış,
yılların pasıyla kararmış gümüş bir yüzük duruyordu. Annemin, o evi terk etmek
zorunda kaldığımız gece kaybettiği ve günlerce ağladığı gümüş yüzük. Onu çekip çıkardığımda, avucumda
sadece metal bir nesne değil, eksik kalmış binlerce dikişin sızısı vardı. Dizlerimdeki
tozları silkelemeden doğruldum. Evin içinde ağır ağır yürüdüm. Her adımımda bir
anı gıcırdıyordu. Mutfak tezgahının üzerindeki kireçlenmiş izler, babamın
içtiği son çay bardağının hayaleti, duvarlardaki boyu ölçülen çocukluğumun
silik çizgileri. Hepsi birer yer göstericiydi. Hepsi sessizce aynı şeyi
fısıldıyordu: Yaşanan hiçbir şey kaybolmaz, sadece bakılacağı günü bekler.
Annem o gece
sadece yüzüğünü değil, yarınları ilmekleme iradesini de o döşeme çatlağına
düşürmüştü. Eğilip
başımı tavanı çökmüş odaya vuran cılız gün ışığına kaldırdım. Duvarlardaki
dökülmüş sıvalar, annemin diktiği elbiselerin desenlerini andırıyordu. Rüya
bana, "Anlamaya çalışma, sadece bak," demişti. Baktım. Babamın
neden gittiğini, annemin neden bu kadar sustuğunu hala çözememiştim.
Annem, kumaşların dilinden anlayan bir kadındı. Makasın kumaşta ilerlerken çıkardığı o hışırtı, evin tek müziğiydi. Ancak o gece, babamın gidişiyle o müzik bir daha çalmamak üzere susmuştu. O gidişin ardından annem, her şeyi alelacele toplarken bu yüzüğü düşürmüş, karanlıkta bulamamış ve "Ruhumun parçası burada kaldı," diyerek hıçkırıklara boğulmuştu. O gün anlamamıştım; bir metal parçası bir ruhu nasıl tutsak edebilirdi? Babam geri gelmedi, yoksulluğumuz silinmedi, geçen yıllar telafi edilmedi. Yüzüğü parmağıma geçirmeye çalıştım. Çocukken annemin devasa görünen parmakları, meğer ne kadar da inceymiş. O an fark ettim ki, ben yıllardır hayatımı "sağlamlaştırmaya" çalışırken aslında o taşınma gecesinin telaşını yaşıyordum. Kaçıyordum. Hiçbir yere ait olamıyor, hiçbir saati doğru zamana kuramıyordum çünkü köklerim bu döşemenin altında, bir yüzüğün içinde hapis kalmıştı.
Dışarıda
rüzgar, taş evin açık kalmış pencerelerinden içeri sızarak eski perdeleri can
çekişen birer hayalet gibi savuruyordu. Odada yankılanan o hışırtı, yıllar
sonra duyduğum ilk "müzik"ti. Ama bu bir vals değil, bir ağıttı.
Bu evi terk ettiğimizde, annem arkasına
bakmadan yürümemişti; aslında ruhunu o karanlık delikte bırakıp, geriye sadece
nefes alan bir gölge götürmüştü. Yıllarca yanımda oturan, bana yemek yapan,
saçımı okşayan o kadın, aslında bir "eksiklik"ti. Şimdi anlıyordum:
Biz o gece o evden çıkmamıştık, sadece bölünmüştük.
Evden çıkıp
sokağa karıştığımda, şehir her zamanki gibi gürültülüydü. İnsanlar bir şeyleri
çözmek, bir yerlere yetişmek, bir şeyleri bitirmek için koşuşturuyordu. Ben ise
sadece sürdüm ve yürüdüm. Avucumdaki yüzük artık bir yük değil, bir pusulaydı. İçerisi,
beklediğim o eski hüzün kokusuyla, bitmemiş yasların ve sımsıkı kapalı
perdelerin serinliğiyle dolu anneme gidecektim. O perdeleri kapalı, sessiz
odaya girecek ve elini tutacaktım. Ona hiçbir şey açıklamayacaktım; babamın
neden gittiğini veya geçen yılların hesabını sormayacaktım. Sadece bu paslı
gümüşü avucuna bırakacaktım. Arabamın camından akan şehir
ışıkları, rüyamdaki o puslu sahnelerin birer yansıması gibiydi. Annemin evine
giden o son yokuşu tırmanırken, zihnimde onlarca farklı senaryo çarpışıyordu.
Cebimdeki yüzük, sanki her bir hikayenin ritmine göre ağırlaşıp hafifliyordu.
Annem,
koridorun sonundaki o loş odada, her zamanki koltuğunda oturuyordu.
Televizyonun sesi kısıktı, sadece ekrandan yansıyan mavi ışık yüzündeki derin
çizgileri birer harita gibi ortaya çıkarıyordu. Yanına yaklaştım. Varlığımı
hissetti ama başını çevirmedi. Yavaşça diz çöktüm; tıpkı o taş evin çürümüş
döşemelerinin önünde diz çöktüğüm gibi. Hiçbir şey söylemedim. Ne rüyamı
anlattım ne de o yıkık dökük taş evin tozunu üzerimden sildim. Kelimeler, bu
kadim yarayı sarmaya yetmeyecek kadar cılızdı.
"Anne,"
dedim, sesim yirmi yılın tozuyla boğuklaşmıştı.
Yavaşça bana döndü. Gözlerindeki fer, sönmeye yüz tutmuş bir mum alevi gibiydi. Titreyen sağ elini dizinin üzerine koydu. O an, kafamdaki tüm o sitem dolu hikayeleri, sorulmamış soruları bir kenara ittim. Cebimdeki paslı gümüşü çıkardım. Elini tuttum. Avucu kuru bir yaprak kadar ince ve kırılgandı. Parmaklarımı onun parmaklarının arasından geçirip avucunu yukarı çevirdim. Avucunu yavaşça açtım ve içine o paslı, dilsiz gümüşü bıraktım. Annemin başı omuzuma düştüğünde, sessizliğin provası nihayet bitmişti. Sadece, enkazın altından sağ çıkan iki yabancı gibi, birbirimizin nefesinde yeniden yaşamaya başladık.
@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA

Yorumlar
Yorum Gönder