Toz ve Lavanta

 


Taş Evin Vasiyeti 

Uyandığımda nefes nefeseydim. Bir bilmeceyi çözmenin o sahte zafer duygusu yoktu içimde; daha çok, kaçınılmaz bir randevuya geç kalmış olmanın telaşı vardı. Gördüğüm rüya bana çocukluğumu ya da travmalarımı anlatmıyordu; bana bir adres veriyordu. Bu düş bir fener değildi; o sadece karanlığın en koyu olduğu yeri işaret eden dilsiz rehberdi. Işığı getirmemişti, sadece karanlığın yerini göstermişti.

Yataktan fırladım. Üzerime ne geçirdiğimin farkında bile değildim. Şehrin sokakları henüz sabahın ilk gri ışıklarıyla yıkanırken, ben çoktan yola koyulmuştum. Araba kullanırken ellerimin direksiyonda titrediğini gördüm. Yol kenarındaki ağaçlar, rüyamdaki o silik dekorlar gibi hızla yanımdan geçiyordu. Şehir geride kaldıkça, hava ağırlaşıyor, toprak kokusu keskinleşiyordu. Ben o eve sadece bir mesafe kat ederek gitmiyordum; zamanın içinde geriye doğru, o dikişin patladığı ana doğru süzülüyordum.

Sonunda o tepeyi aştığımda, ev karşımda belirdi. Taşları yosun tutmuş, çatısı bir omurga gibi içe çökmüş, pencereleri ise feri sönmüş gözler gibi bana bakan o devasa enkaz. Bahçeyi saran yabani otlar, girmemem için ayaklarıma dolanıyordu.

Evin eşiğine vardığımda durdum. Kapı çoktan çürümüş, bir yanı menteşesinden kurtulmuştu. İçeriden gelen o rutubet, toz ve eski kumaş kokusu ciğerlerime dolduğunda rüyamdaki o "dilsiz rehberin" neden burayı seçtiğini anladım. Burası ışığın uğramayı bıraktığı, annemin hıçkırıklarının duvarlara sindiği, babamın gölgesinin hala kapı eşiğinde asılı kaldığı yerdi. Eskiden yaşadığımız, şimdi terk edilmiş olan o yıkık dökük taş eve girdim. Evin salonunda, tavanı çökmüş o darmadağın odada durdum. Rüyamdaki sahnenin ortası tam olarak burasıydı. Eğildim, çürümüş tahta döşemelerin arasına parmağımı soktum. Tırnaklarımın arasına dolan toz ve kıymıklar canımı yakmıyordu; aksine, beni rüyanın işaret ettiği o somut gerçeğe bağlıyordu. Orada, tahta dişlerin arasında sıkışmış, yılların pasıyla kararmış gümüş bir yüzük duruyordu. Annemin, o evi terk etmek zorunda kaldığımız gece kaybettiği ve günlerce ağladığı gümüş yüzük. Onu çekip çıkardığımda, avucumda sadece metal bir nesne değil, eksik kalmış binlerce dikişin sızısı vardı. Dizlerimdeki tozları silkelemeden doğruldum. Evin içinde ağır ağır yürüdüm. Her adımımda bir anı gıcırdıyordu. Mutfak tezgahının üzerindeki kireçlenmiş izler, babamın içtiği son çay bardağının hayaleti, duvarlardaki boyu ölçülen çocukluğumun silik çizgileri. Hepsi birer yer göstericiydi. Hepsi sessizce aynı şeyi fısıldıyordu: Yaşanan hiçbir şey kaybolmaz, sadece bakılacağı günü bekler.

Annem o gece sadece yüzüğünü değil, yarınları ilmekleme iradesini de o döşeme çatlağına düşürmüştü. Eğilip başımı tavanı çökmüş odaya vuran cılız gün ışığına kaldırdım. Duvarlardaki dökülmüş sıvalar, annemin diktiği elbiselerin desenlerini andırıyordu. Rüya bana, "Anlamaya çalışma, sadece bak," demişti. Baktım. Babamın neden gittiğini, annemin neden bu kadar sustuğunu hala çözememiştim.

Annem, kumaşların dilinden anlayan bir kadındı. Makasın kumaşta ilerlerken çıkardığı o hışırtı, evin tek müziğiydi. Ancak o gece, babamın gidişiyle o müzik bir daha çalmamak üzere susmuştu. O gidişin ardından annem, her şeyi alelacele toplarken bu yüzüğü düşürmüş, karanlıkta bulamamış ve "Ruhumun parçası burada kaldı," diyerek hıçkırıklara boğulmuştu. O gün anlamamıştım; bir metal parçası bir ruhu nasıl tutsak edebilirdi? Babam geri gelmedi, yoksulluğumuz silinmedi, geçen yıllar telafi edilmedi. Yüzüğü parmağıma geçirmeye çalıştım. Çocukken annemin devasa görünen parmakları, meğer ne kadar da inceymiş. O an fark ettim ki, ben yıllardır hayatımı "sağlamlaştırmaya" çalışırken aslında o taşınma gecesinin telaşını yaşıyordum. Kaçıyordum. Hiçbir yere ait olamıyor, hiçbir saati doğru zamana kuramıyordum çünkü köklerim bu döşemenin altında, bir yüzüğün içinde hapis kalmıştı.

Dışarıda rüzgar, taş evin açık kalmış pencerelerinden içeri sızarak eski perdeleri can çekişen birer hayalet gibi savuruyordu. Odada yankılanan o hışırtı, yıllar sonra duyduğum ilk "müzik"ti. Ama bu bir vals değil, bir ağıttı. Bu evi terk ettiğimizde, annem arkasına bakmadan yürümemişti; aslında ruhunu o karanlık delikte bırakıp, geriye sadece nefes alan bir gölge götürmüştü. Yıllarca yanımda oturan, bana yemek yapan, saçımı okşayan o kadın, aslında bir "eksiklik"ti. Şimdi anlıyordum: Biz o gece o evden çıkmamıştık, sadece bölünmüştük.

Evden çıkıp sokağa karıştığımda, şehir her zamanki gibi gürültülüydü. İnsanlar bir şeyleri çözmek, bir yerlere yetişmek, bir şeyleri bitirmek için koşuşturuyordu. Ben ise sadece sürdüm ve yürüdüm. Avucumdaki yüzük artık bir yük değil, bir pusulaydı. İçerisi, beklediğim o eski hüzün kokusuyla, bitmemiş yasların ve sımsıkı kapalı perdelerin serinliğiyle dolu anneme gidecektim. O perdeleri kapalı, sessiz odaya girecek ve elini tutacaktım. Ona hiçbir şey açıklamayacaktım; babamın neden gittiğini veya geçen yılların hesabını sormayacaktım. Sadece bu paslı gümüşü avucuna bırakacaktım.  Arabamın camından akan şehir ışıkları, rüyamdaki o puslu sahnelerin birer yansıması gibiydi. Annemin evine giden o son yokuşu tırmanırken, zihnimde onlarca farklı senaryo çarpışıyordu. Cebimdeki yüzük, sanki her bir hikayenin ritmine göre ağırlaşıp hafifliyordu.

Annem, koridorun sonundaki o loş odada, her zamanki koltuğunda oturuyordu. Televizyonun sesi kısıktı, sadece ekrandan yansıyan mavi ışık yüzündeki derin çizgileri birer harita gibi ortaya çıkarıyordu. Yanına yaklaştım. Varlığımı hissetti ama başını çevirmedi. Yavaşça diz çöktüm; tıpkı o taş evin çürümüş döşemelerinin önünde diz çöktüğüm gibi. Hiçbir şey söylemedim. Ne rüyamı anlattım ne de o yıkık dökük taş evin tozunu üzerimden sildim. Kelimeler, bu kadim yarayı sarmaya yetmeyecek kadar cılızdı.

"Anne," dedim, sesim yirmi yılın tozuyla boğuklaşmıştı.

Yavaşça bana döndü. Gözlerindeki fer, sönmeye yüz tutmuş bir mum alevi gibiydi. Titreyen sağ elini dizinin üzerine koydu. O an, kafamdaki tüm o sitem dolu  hikayeleri, sorulmamış soruları bir kenara ittim. Cebimdeki paslı gümüşü çıkardım. Elini tuttum. Avucu kuru bir yaprak kadar ince ve kırılgandı. Parmaklarımı onun parmaklarının arasından geçirip avucunu yukarı çevirdim. Avucunu yavaşça açtım ve içine o paslı, dilsiz gümüşü bıraktım. Annemin başı omuzuma düştüğünde, sessizliğin provası nihayet bitmişti. Sadece, enkazın altından sağ çıkan  iki yabancı gibi, birbirimizin nefesinde yeniden yaşamaya başladık.


@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA

 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü