Gece Yarısı Kuşatması
Her şey göğsünün tam ortasına oturan o hafif, neredeyse fark edilmeyecek kadar küçük bir ağırlık hissiyle başladı. Sanki odadaki hava aniden kalınlaşmış, ciğerlerine giden yol daralmıştı. Derin bir nefes almaya çalıştı ama oksijen göğüs kafesinde kilitli kaldı. İşte o an anladı: Bir şey geliyordu.
Eda’nın
bedeni, ortada görünür hiçbir somut tehdit yokken aniden bir tehlikenin
kokusunu almış gibi gerildi. Oturduğu yerde kalbinin hızlandığını hissetti.
Önce küçük bir çırpınış, ardından göğüs kafesini kırıp çıkmak isteyen bir
ritim… Nabzı kulaklarında gümlemeye başladı: "Neden nefes alamıyorum?
Gerçekten nefes alamıyorum." Bu düşünce zihnine düştüğü an, içindeki o
görünmez yangın körüklendi. Elleri titremeye, avuç içleri buz gibi bir terle
kaplanmaya başladı. Ayaklarının altındaki zemin kayıyor, sanki oda kendi
ekseninde eğiliyordu. Kanı, hayatta kalabilmek için hayati organlarına hücum
ederken parmak uçları uyuşuyor, karın boşluğunda dipsiz bir girdap büyüyordu.
Tek başına yaşayan bir kadının en büyük kabusu, o dört duvar arasında, kendi
gövdesinin içinde esir düşmekti.
Kuşatma
zirveye doğru tırmanırken, zihni durmaksızın en karanlık senaryoları üretmeye
başladı. Zaman algısı bükülmüş, şimdiki an yok olmuştu; sanki gelecekteki tüm
olası felaketler o tek bir saniyeye yığılmıştı. Şu an kalbim duruyor,
diye düşündü, kimsenin haberi olmayacak. Bayılırsam beni kim bulacak? Kapı
kilitli. Kontrolümü kaybediyorum, bu sefer gerçekten bilincimi yitireceğim ve
bu evden çıkamayacağım.
Etrafındaki
eşyalar yabancılaşmaya başladı. Çok severek aldığı o tablolar, kitaplık,
pencerenin kenarındaki devetabanı çiçeği… Her şey sanki tekinsiz bir sis
perdesinin arkasındaydı ya da bir akvaryumun dışından bakıyordu dünyaya. Algısı
o kadar daralmıştı ki, tüm evren sadece hızla çarpan kalbi, daralan göğsü ve
zihninde yankılanan o çaresiz fısıltılardan ibaretti. Gözlerini kapatmak istedi
ama karanlık daha da gürültülüydü. Gözlerini açtı; duvarlar sanki üzerine doğru
daralıyordu. Yalnızlık, normalde onun özgürlüğü ve sığınağıyken; o birkaç
dakika içinde etrafını saran sarmaşıklı bir hapishaneye dönüşmüştü. İnsanlardan
yardım istemek, "Ben iyi değilim" demek, o her şeyi tek başına
başaran güçlü kadın imajının yıkılması demekti. Ama şu an o imajın hiçbir önemi
yoktu; Eda sadece hayatta kalmak istiyordu.
Görünmez
baskı en tepe noktasına ulaştığında kendini koltuktan yere bıraktı. Sırtını
berjerin sert gövdesine dayadı, dizlerini göğsüne doğru çekti. Soğuk parkenin
tenine değmesi, ona hâlâ gerçek dünyada olduğunu hatırlatan küçük bir çapa
oldu.
"Sadece
geçici bir şey," diye fısıldadı çatallı bir sesle. Kendi sesini duymak,
odadaki o ağır havayı biraz olsun dağıttı. "Bu bir süreç. Geçecek. Daha
önce de geçti."
Ellerini
karnının üzerine koydu. Ciğerlerini zorlamadan, burnundan yavaşça nefes alıp
vermeye çalıştı. Aldığı nefesi, sanki içindeki o gizemli harareti söndürmek
ister gibi yavaşça, dudaklarını büzerek dışarı üfledi. Dört saniye nefes
alıyor, o havayı dört saniye içinde tutuyor, sonra dört saniyede yavaşça
veriyordu. Bunu defalarca, bir ritüel gibi tekrarladı. Kalbi hâlâ hızlıydı ama
artık göğsünü bir balyoz gibi dövmüyordu. Vücudunu esir alan o vahşi enerji
dalgası yavaş yavaş geri çekilirken, yerini muazzam bir yorgunluğa bıraktı.
Sanki saatlerce bir boks ringinde görünmez bir devle dövüşmüş, tonlarca yük
taşımış gibi her kemiği, her kası sızlıyordu.
Yaklaşık yirmi dakika sonra fırtına dindi. Oda eski rengine kavuştu, eşyalar ait oldukları yerlere geri döndü. Eda, yerdeki soğuk parkede, gözünden süzülen tek bir damla yaşın yanağında bıraktığı o sıcak izle baş başa kaldı. Bu sadece fiziksel bir sarsıntı değildi; günlük hayatta "Ben güçlüyüm, her şeyi hallederim, kimseye ihtiyacım yok" diyerek ruhunun en ucuna ittiği tüm o kırgınlıkların, yetersizlik korkularının ve yalnızlık yükünün bedenden dışarı taşan sessiz çığlığıydı. Ayağa kalktı, mutfağa gidip titreyen elleriyle bir bardak su doldurdu. Suyun soğukluğu boğazından aşağı inerken derin bir nefes aldı. Bu sefer hava, hiçbir engele takılmadan ciğerlerine ulaştı. Pencereye doğru yürüdü, alnını soğuk cama yasladı. Şehir dışarıda sakince uyuyordu. Kimse az önce bu küçük dairede bir kadının nasıl bir ölüm kalım savaşı verdiğini bilmiyordu. Eda bardağı masaya bıraktı. Islak yanağını elinin tersiyle kurularken, gözü tezgahın üzerindeki ajandasına takıldı. Birkaç dakika önce dünyası başına yıkılan o değilmiş gibi, zihninin pratik, hırslı ve organize çarkları hızla dönmeye başladı.
Aklına
sırayla diğer eksikler düştü: Hafta sonu Selin'in doğum günü vardı, ona hâlâ
bir hediye seçememişti; öğle arasında internetten o çok beğendiği seramik
vazoyu sipariş etse iyi olacaktı. Evin de işi bitmiyordu; yarın akşam iş çıkışı
mutlaka markete uğramalı, mutfak için yulaf, badem sütü ve kahve almalıydı.
Kedinin mamasını da listeye eklemeliydi, bitmek üzereydi. Ha bir de, annesini
iki gündür aramamıştı; yarın akşam trafikteyken onu arayıp sesini duysa iyi
olurdu, yoksa yine sitem edecekti.
Az
önce bedenini kavuran o amansız fırtına, sanki bir başkasının hayatında, çok
uzak bir ülkede yaşanmış gibi yabancıydı şimdi. Günlük hayatın o tanıdık,
koşturmacalı korosu içindeki tüm sesleri bastırmıştı. Yatak odasına doğru
yürürken adımları artık tamamen normal, ritmik ve sabitti. İçindeki o kırılgan,
küçük kıza fısıldadı:
"Tamam,
geçti. Güvendesin."
Ardından
telefonunun alarmını sabah yediye kurdu, gözlerini kapattı ve yalnız, genç bir
kadının o hiç durmayan, tanıdık dünyasına kendini yeniden teslim etti.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder