Gece Yarısı Kuşatması

 




Her şey göğsünün tam ortasına oturan o hafif, neredeyse fark edilmeyecek kadar küçük bir ağırlık hissiyle başladı. Sanki odadaki hava aniden kalınlaşmış, ciğerlerine giden yol daralmıştı. Derin bir nefes almaya çalıştı ama oksijen göğüs kafesinde kilitli kaldı. İşte o an anladı: Bir şey geliyordu.

Eda’nın bedeni, ortada görünür hiçbir somut tehdit yokken aniden bir tehlikenin kokusunu almış gibi gerildi. Oturduğu yerde kalbinin hızlandığını hissetti. Önce küçük bir çırpınış, ardından göğüs kafesini kırıp çıkmak isteyen bir ritim… Nabzı kulaklarında gümlemeye başladı: "Neden nefes alamıyorum? Gerçekten nefes alamıyorum." Bu düşünce zihnine düştüğü an, içindeki o görünmez yangın körüklendi. Elleri titremeye, avuç içleri buz gibi bir terle kaplanmaya başladı. Ayaklarının altındaki zemin kayıyor, sanki oda kendi ekseninde eğiliyordu. Kanı, hayatta kalabilmek için hayati organlarına hücum ederken parmak uçları uyuşuyor, karın boşluğunda dipsiz bir girdap büyüyordu. Tek başına yaşayan bir kadının en büyük kabusu, o dört duvar arasında, kendi gövdesinin içinde esir düşmekti.

Kuşatma zirveye doğru tırmanırken, zihni durmaksızın en karanlık senaryoları üretmeye başladı. Zaman algısı bükülmüş, şimdiki an yok olmuştu; sanki gelecekteki tüm olası felaketler o tek bir saniyeye yığılmıştı. Şu an kalbim duruyor, diye düşündü, kimsenin haberi olmayacak. Bayılırsam beni kim bulacak? Kapı kilitli. Kontrolümü kaybediyorum, bu sefer gerçekten bilincimi yitireceğim ve bu evden çıkamayacağım.

Etrafındaki eşyalar yabancılaşmaya başladı. Çok severek aldığı o tablolar, kitaplık, pencerenin kenarındaki devetabanı çiçeği… Her şey sanki tekinsiz bir sis perdesinin arkasındaydı ya da bir akvaryumun dışından bakıyordu dünyaya. Algısı o kadar daralmıştı ki, tüm evren sadece hızla çarpan kalbi, daralan göğsü ve zihninde yankılanan o çaresiz fısıltılardan ibaretti. Gözlerini kapatmak istedi ama karanlık daha da gürültülüydü. Gözlerini açtı; duvarlar sanki üzerine doğru daralıyordu. Yalnızlık, normalde onun özgürlüğü ve sığınağıyken; o birkaç dakika içinde etrafını saran sarmaşıklı bir hapishaneye dönüşmüştü. İnsanlardan yardım istemek, "Ben iyi değilim" demek, o her şeyi tek başına başaran güçlü kadın imajının yıkılması demekti. Ama şu an o imajın hiçbir önemi yoktu; Eda sadece hayatta kalmak istiyordu.

Görünmez baskı en tepe noktasına ulaştığında kendini koltuktan yere bıraktı. Sırtını berjerin sert gövdesine dayadı, dizlerini göğsüne doğru çekti. Soğuk parkenin tenine değmesi, ona hâlâ gerçek dünyada olduğunu hatırlatan küçük bir çapa oldu.

"Sadece geçici bir şey," diye fısıldadı çatallı bir sesle. Kendi sesini duymak, odadaki o ağır havayı biraz olsun dağıttı. "Bu bir süreç. Geçecek. Daha önce de geçti."

Ellerini karnının üzerine koydu. Ciğerlerini zorlamadan, burnundan yavaşça nefes alıp vermeye çalıştı. Aldığı nefesi, sanki içindeki o gizemli harareti söndürmek ister gibi yavaşça, dudaklarını büzerek dışarı üfledi. Dört saniye nefes alıyor, o havayı dört saniye içinde tutuyor, sonra dört saniyede yavaşça veriyordu. Bunu defalarca, bir ritüel gibi tekrarladı. Kalbi hâlâ hızlıydı ama artık göğsünü bir balyoz gibi dövmüyordu. Vücudunu esir alan o vahşi enerji dalgası yavaş yavaş geri çekilirken, yerini muazzam bir yorgunluğa bıraktı. Sanki saatlerce bir boks ringinde görünmez bir devle dövüşmüş, tonlarca yük taşımış gibi her kemiği, her kası sızlıyordu.

Yaklaşık yirmi dakika sonra fırtına dindi. Oda eski rengine kavuştu, eşyalar ait oldukları yerlere geri döndü. Eda, yerdeki soğuk parkede, gözünden süzülen tek bir damla yaşın yanağında bıraktığı o sıcak izle baş başa kaldı. Bu sadece fiziksel bir sarsıntı değildi; günlük hayatta "Ben güçlüyüm, her şeyi hallederim, kimseye ihtiyacım yok" diyerek ruhunun en ucuna ittiği tüm o kırgınlıkların, yetersizlik korkularının ve yalnızlık yükünün bedenden dışarı taşan sessiz çığlığıydı. Ayağa kalktı, mutfağa gidip titreyen elleriyle bir bardak su doldurdu. Suyun soğukluğu boğazından aşağı inerken derin bir nefes aldı. Bu sefer hava, hiçbir engele takılmadan ciğerlerine ulaştı. Pencereye doğru yürüdü, alnını soğuk cama yasladı. Şehir dışarıda sakince uyuyordu. Kimse az önce bu küçük dairede bir kadının nasıl bir ölüm kalım savaşı verdiğini bilmiyordu. Eda bardağı masaya bıraktı. Islak yanağını elinin tersiyle kurularken, gözü tezgahın üzerindeki ajandasına takıldı. Birkaç dakika önce dünyası başına yıkılan o değilmiş gibi, zihninin pratik, hırslı ve organize çarkları hızla dönmeye başladı.

Aklına sırayla diğer eksikler düştü: Hafta sonu Selin'in doğum günü vardı, ona hâlâ bir hediye seçememişti; öğle arasında internetten o çok beğendiği seramik vazoyu sipariş etse iyi olacaktı. Evin de işi bitmiyordu; yarın akşam iş çıkışı mutlaka markete uğramalı, mutfak için yulaf, badem sütü ve kahve almalıydı. Kedinin mamasını da listeye eklemeliydi, bitmek üzereydi. Ha bir de, annesini iki gündür aramamıştı; yarın akşam trafikteyken onu arayıp sesini duysa iyi olurdu, yoksa yine sitem edecekti.

Az önce bedenini kavuran o amansız fırtına, sanki bir başkasının hayatında, çok uzak bir ülkede yaşanmış gibi yabancıydı şimdi. Günlük hayatın o tanıdık, koşturmacalı korosu içindeki tüm sesleri bastırmıştı. Yatak odasına doğru yürürken adımları artık tamamen normal, ritmik ve sabitti. İçindeki o kırılgan, küçük kıza fısıldadı:

"Tamam, geçti. Güvendesin."

Ardından telefonunun alarmını sabah yediye kurdu, gözlerini kapattı ve yalnız, genç bir kadının o hiç durmayan, tanıdık dünyasına kendini yeniden teslim etti.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü