Adını Bilmediğim Sürgün
Bir sabah uyandım ve içimde bir şeyin, kimsenin duyamayacağı kadar sessizce yer değiştirdiğini hissettim.
Bunun ne olduğunu uzun süre anlayamadım. Penceremin dışında ağaç her zamanki yerindeydi. Dalları gökyüzüne uzanıyor, yaprakları rüzgârın görünmez eline bırakılmış küçük işaretler gibi titriyordu. Gökyüzü, her sabah yaptığı gibi gecenin karanlığından sıyrılıyor, sokaklar uyanıyor, kuşlar ötüyor, dünya kendi eski düzenini büyük bir kayıtsızlıkla sürdürüyordu.
Her şey yerli yerindeydi.
Belki de korkutucu olan buydu.
Çünkü değişen dünya değildi.
Bendim.
O sabah, uzun zamandır içinde yaşadığım hayatın artık bana ait olmadığını düşündüm. İnsan bazen bir evden çıkmadan da sürgün edilebiliyormuş. Benim başıma gelen belki de buydu. Gece boyunca, ben uyurken, ruhumun bazı parçaları benden ayrılmıştı. Çocukluğumun kokusunu, unutulmuş sevinçlerimi, ilk korkularımı ve adını hiçbir dilin taşıyamayacağı eski bir huzuru yanına alıp gitmişti.
Nereye gittiğini bilmiyordum.
Ama geri dönmeyeceğini biliyordum.
Aynanın karşısında uzun süre durdum.
Aynada gördüğüm yüz bana aitti. Bunu inkâr edemezdim. Gözlerimi kırptığımda o da kırpıyor, başımı çevirdiğimde o da başını çeviriyordu. Fakat aramızda küçük, neredeyse fark edilemeyecek bir gecikme vardı.
Önce o bakıyor, sonra ben.
Bunu kimseye anlatmadım.
Çünkü insan, kendi yüzünün kendisinden önce davrandığını söylediğinde, bunun bir hastalık mı, bir rüya mı, yoksa daha eski bir gerçeğin fark edilmesi mi olduğunu açıklamak zorunda kalır.
Ben yalnızca şunu biliyordum:
Aynadaki adam bendim, fakat onun içinde benim hatırladığım hayat yoktu.
Çocukluğumun ışığını aradım. Gözlerimin ardında, yıllar önce kaybolmuş küçük bir çocuğun hâlâ saklanıyor olabileceğini düşündüm. İlk korkularımı çağırdım. Eski sevinçlerimi hatırlamaya çalıştım. Bir zamanlar bana kim olduğumu söyleyen o belirsiz sıcaklığı bulmak için zihnimin odalarında dolaştım.
Her odanın kapısını açtım.
Hiçbirinde kimse yoktu.
Bazı odalarda eşyalar duruyordu; fakat onların da beni tanımadığını hissediyordum.
İnsan anılarının da tıpkı kitaplar gibi bir gün sahibini unutabileceğini o zaman düşündüm.
Bir gece, herkes uyurken, içimdeki son duvarların da yıkıldığını hissettim. Bunun gerçek bir ses olup olmadığını bilmiyorum. Belki de yalnızca uzun süredir sessiz kalan bir düşüncenin çıkardığı sesti.
Pencereler söküldü.
Çocukluğum gitti.
Kendime duyduğum o kırılgan güven de gitti.
Sabah olduğunda ev hâlâ aynı evdi.
Masa yerindeydi. Sandalye yerindeydi. Kitaplar raflardaydı. Pencerenin dışında aynı ağaç duruyordu.
Eksik olan yalnızca bendim.
O gün, insanların "devam etmek" dediği şeyin ne olduğunu anladığımı sandım.
Belki devam etmek, bir zamanlar yaşamış birinin gölgesini taşımaktır.
Belki insan, kendi cenazesine katılmadan da ölebilir.
Fakat asıl tuhaflık bundan sonra başladı.
Bir gece, uykuyla uyanıklık arasında, yüzleri olmayan bazı muhafızların karşısında buldum kendimi. Nerede olduklarını söyleyemem. Bir oda değildi orası. Bir koridor da değildi. Belki de insanın kendi içine bakarken gördüğü o isimsiz yerlerden biriydi.
Bana baktılar.
Yüzleri olmadığı için bakışlarını göremiyordum.
Sonra içlerinden biri sordu:
— Kimsin?
Adımı söyledim.
Cevap vermediler.
Geçmişimi anlattım.
Doğduğum yeri, çocukluğumu, sevdiğim insanları, kaybettiklerimi, korkularımı, pişmanlıklarımı anlattım. Hayatım boyunca biriktirdiğim bütün kanıtları onların önüne koydum.
Beni tanımaları gerektiğini düşündüm.
Tanımadılar.
İçlerinden biri başını hafifçe salladı.
— Hayır, dedi.
O tek kelime, bütün anılarımı bir anda değersizleştirdi.
Çünkü o zaman fark ettim ki insan, kendisini anlatırken yalnızca geçmişini anlatıyor. Oysa geçmiş, kim olduğumuzun kanıtı değil; kim olduğumuza dair uydurduğumuz hikâyeymiş.
Belki adım bana ait değildi.
Belki çocukluğum benim değildi.
Belki aynadaki yüz bile yalnızca uzun yıllar boyunca üzerimde taşımayı öğrendiğim bir yüzdü.
Bunu düşündüğümde muhafızlar kayboldu.
Ya da belki hiç var olmadılar.
Aradan ne kadar zaman geçtiğini bilmiyorum.
Şimdi geceleri bazen ansızın uyanıyorum. Oda karanlık oluyor. Pencerenin dışında ağaç hâlâ orada. Dünya, benim yokluğumu fark etmemiş gibi dönmeye devam ediyor.
Sonra o sesi duyuyorum.
Beni çağırıyor.
Ama ismimi söylemiyor.
Bu yüzden onun bana ait olduğunu düşünemiyorum.
Belki çok uzakta kalmış bir yerden geliyor. Belki çocukluğumdan. Belki henüz yaşamadığım bir zamandan. Belki de hiçbir zaman var olmamış birinden.
Bazen, kaybettiğim şeyin bir yer olmadığını düşünüyorum.
Belki kaybettiğim kişi bendim.
Ve bütün hayatımı, bir zamanlar olduğum o kişiye geri dönebilmek için sürdürüyorum.
Ama insanın kendi geçmişine dönmesi mümkün müdür?
Bilmiyorum.
Geceleri hâlâ o sesi dinliyorum.
Bana ait olup olmadığını bilmediğim o sesi.
Ve her seferinde, çok kısa bir an için, aynadaki adamın bana baktığını düşünüyorum.
Bu kez benden önce.
Sonra ışık değişiyor.
Ve onu yine tanıyamıyorum.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Güzel, derin sohbetlere davet ediyorsun....👏👏👏
YanıtlaSil