Hafıza Odası

 


Bir sabah, her şeyden yorulmuş bir şekilde mutfağın ortasında dururken daha önce orada olmayan bir çatlak fark etti. Duvarın tam ortasından geçen ince bir çizgi... İlk bakışta bunun duvar boyasının çatlamış olabileceğini düşünüp fazla önemsemese de biraz yaklaşınca çatlağın tuhaf bir şekilde nefes alır gibi genişleyip daraldığını görünce irkildi. Bu tuhaf durum karşısında tedirgin olsa da çatlağa doğru yaklaşıp yakından baktı. Parmağını dokundurduğunda, içeriden hafif bir rüzgâr üfledi. Soğuk, eski bir sır gibi tenine değdi. Sanki ev ona bir şey fısıldıyordu. Çatlağı takip etti. Çizgi, duvardan tavana, oradan zemine ve nihayet koridora doğru ilerliyor; ev adeta, içindeki bir gerçeği ona göstermek ister gibi açılıyordu. Koridorun sonunda, küçük bir kapı belirdi. Bir çocuğun boyuna göre yapılmış kadar alçak bir kapı. Tereddüt etti ama içindeki açıklanamayan bir güç, onu cesaretlendiren sessiz bir davetle eski, karanlık, soğuğu kemiklere işleyen bir kulübeye getirdi. Bu kulübe, yıllardır sakladığı acının yalnızca bir gölgesi değil, aynı zamanda onun biçim kazanmış hâliydi; neredeyse iç dünyasının unuttuğunu sandığı tüm parçaları mekân olarak geri dönmüş, kendilerini ona göstermek için sabırsızlanıyordu.

Acı böyledir. Bir kere içeri girerse mevsimleri tanımaz; dışarıdaki bahara değil, içerideki iklime göre yaşar. Burada nesneler değil, duygular yaşar; burada zaman değil, yükler birikir.

Tahta duvarlar, nemin ağırlığıyla hafifçe kabarmış; zemindeki toprak, eski ayak izlerini saklayıp saklamamak arasında kararsız kalmış gibiydi. Loşluk, bir zamanlar gülüşmelerin dolaştığı, gelgör ki şimdi sessizliğe gömülmüş bir anıyı barındırıyordu. İçeride unutulmuş eşyalar, yarım kalmış cümleler, söylenmemiş vedalar vardı. Bir masanın üzerinde yıllar önce kaybettiği birinin fotoğrafı duruyor, tozun altından geçip giden bir ömrün yorgunluğuyla gözlerinin içine bakıyordu.

Gözleri, kulübenin yıpranmış tahtaları üzerinde gezindiğinde, her bir tahtanın üzerinde kendi öfkesi, kendi suskunluğu, kendi suçluluğu yazıyordu; öyle ki evin her parçası onu bir mahkeme gibi dinliyordu.

Fotoğraftaki yüz, yılların araya koyduğu mesafeye rağmen hâlâ aynı masumiyetle bakıyordu. Gözlerinde yarım kalmış bir oyun, tamamlanamamış bir cümle, çocukluğun kesintiye uğramış bir sabahı vardı.

Bir kapıyı açtı: İçeride, söyleyemediği cümlelerin biriktiği odalar, her biri havada sessizliğin içinde yüzüp duran, saydamlaşmış, incecik sis demetleri gibiydi; zamanında söylenmemiş sözlerin yüküyle havayı biraz daha ağırlaştırmıştı. Başka bir kapıda, özlemin katılaşmış hâli vardı; donmuş bir göl misali. Yüzeyi buz, derini bulanık, dibi karanlık. Oraya dokunmak içini ürpertti.

Zaman, o ilişkinin etrafında bir tür sis tabakası oluşturmuş; hatırladıkça şekli değişen, ona dokundukça biraz daha acıtan bir belirsizlik yaratmıştı. Fotoğraftaki yüz bu yüzden sabit değildi; baktıkça hem ona benziyor hem de hiç benzemiyor gibiydi. Kayıp, yalnızca bir insanın yokluğu değil; bir ihtimalin kapanışıydı, bir geleceğin silinmesi, bir cümlenin sonsuza kadar tamamlanamamasıydı.

Duvarlarda ancak dikkatli bir bakışın fark edebileceği bir metin dolaşıyordu, kelimeler tahta dokusunun içine kazınmıştı sanki:

“Benim yüzümden oldu.” “Keşke orada olsaydım.”

O cümleleri yıllardır hatırlamıyordu. Bir rüzgâr esti, kulübenin çatısı hafifçe titredi. Dışarıda hava güneşli olmasına rağmen, burada nefes alırken bile ağzından buğu çıkıyordu. Soğuk, yalnızca bedenine değil, düşüncelerinin arasına, kalbinin kıvrımlarına sızıyordu. Sanki kulübenin duvarları, onun yıllardır içinden geçirdiği ama bir türlü dile dökmediği suçluluk düşüncelerinin yankısıydı. Her kelime, iç dünyasında sessizce büyüttüğü bir yükün izi; her çizgi, o günden beri kendine açtığı görünmez bir yaranın dikiş iziydi. Kulübe, yıllardır içinde dolaştırdığı suçluluğun, bir türlü tamamlayamadığı yasın, kendine söylemeye bile cesaret edemediği cümlelerin biçime bürünmüş hâliydi.

Avuç içiyle duvara dokunduğunda, kelimeler bir anlığına canlandı; kendi acısının sıcaklığıyla titreşerek buhar gibi dağıldı, yerine sessiz bir fark ediş çöktü. O günün ağırlığını yıllarca omuzlarında taşımıştı. Suç, kardeşini korumayan talihsizliğindi; yazgının ani bir kıvrımıydı. Sıyrığı yıllarca kendine saplanmış bir bıçak gibi bedeninde taşımıştı. O günü olduğu gibi kabul etmenin reddine ait olduğunu nihayet anladı.

Kulübenin soğuğu biraz olsun çekildi. Nem kokusunun arasına hafif bir toprak ferahlığı karıştı. Yorgun çerçevedeki fotoğrafa dönüp baktığında, kardeşinin yüzünde ilk kez başka bir şey gördü:

Suç değil, hatıra.

Var olmanın o kırılgan ama gerçek tarafı: Hayatın hep eksik kalacağını, tamamlanmayacağını ama yine de taşınabileceğini fısıldıyordu. Bir adım geri çekildi. Duvarlardaki metin tamamen silinmişti artık. Kelimeler çözülmüş, görünmez yükler yerinden oynamış, bir düğüm çözülmüştü.

Kulübenin ortasında durdu, derin bir nefes aldı. İçinde yıllardır taşıdığı yük, duvarlarda yankılanan bir çıtırtı gibi çözüldü. O ışık içeriye sızar sızmaz kulübenin nefesi değişti. Bir an için, duvarlardaki cümleler çözülmüş gibi göründü; toprak kokusu hafifledi. Sanki kulübe, yıllardır ilk kez rahatlıyor, kabuğunu gevşetiyordu. Bir zamanlar karanlık olan yer, biri pencereleri açmış gibi aydınlanmaya başlamıştı. Kulübenin ardındaki ev, oraya geri döndüğünde daha geniş, daha ferah görünüyordu. Aynı duvarlar, aynı pencere, aynı ışık… Fakat içindeki oda değişmişti. Pencereler sanki uzun zamandır içlerinde tuttukları bir nefesi sonunda verebilmiş gibi ışığı daha cömertçe içeri bırakıyordu. Güneş, eşyaların üzerine usulca dokunuyor; gölgeler artık saklanmak isteyen karanlıklar değil, odanın ritmini taşıyan sessiz refakatçiler gibiydi. Perdeler, bir zamanlar ağır bir yasın eteği gibi yere çökerken şimdi hafif bir rüzgâra bile sevinerek kıpırdıyor, evin içinden geçen yeni bir ferahlığın izini sürüyordu.

Hava daha açık, daha sakin, neredeyse bir sabah duası kadar berraktı. Duvarlar, yıllardır suskunluğa gömülmüş bir dostun nihayet konuşmaya başlaması gibi daha içten, daha yumuşak görünüyordu. Sanki ev, onun içindeki ağırlığın çözülüşünü duymuş ve kendi bedenini de genişletmişti.

Evin gövdesinde onun hikâyesi akıyordu. Ve ev, nihayet ona fısıldıyordu:

"Tek sığınak sensin."

 

@ Detaycilarkulubu - Selçuk Tuna

s.tuna@live.com

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü