Kırılan Kalem Ucundan Sızan Hakikat

 


Mutfak masasındaki o son yıkım anına gelmeden aylar önce, Özgür’ün ruhu sessiz bir çekilmenin sularında yıkanmaya başlamıştı. Şehrin gürültülü ve sığ dokusu, Özgür’ün üzerine giydiği o "başarılı aile babası" kostümünden sızmaya, içeriye yabancı bir serinlik bırakmaya başlamıştı. Bazı sabahlar uyandığında, evin içindeki ışık bile farklı görünüyordu; sanki yıllardır yaşadığı hayatın üzerine ince, görünmez bir tül çekilmişti. Her şey yerli yerindeydi ama hiçbir şey tam olarak olması gerektiği gibi hissettirmiyordu. Son zamanlarda zihni, her şeyi olduğundan daha sert, daha çıplak algılamaya başlamıştı. İnsanların yüzlerindeki yapmacıklığı, konuşmalarındaki tekrarları, evin içindeki sessizlikleri bile fazla yoğun hissediyordu. Ama bütün bunların içinde tuhaf başka bir şey daha vardı:  Bazen bir cümleyi neden kurduğunu unutuyor, bazen birkaç saniyelik boşluklarda içinden geçen kişinin gerçekten kendisi olup olmadığını ayırt edemiyordu. 

İlk tuhaflık, bir pazar kahvaltısında belirdi. Masada her şey kusursuzdu; taze ekmek kokusu, Hande’nin neşeyle anlattığı tatil planları, çocukların tabletlerinden yükselen dijital gürültü... Özgür birden elindeki çatalı bıraktı ve sanki odaya ilk kez giriyormuş gibi etrafına baktı. Dakikalarca kıpırdamadı. Hande, "Özgür, iyi misin?" diye sorduğunda, Özgür sadece "Bu sesler," demişti. "Çok fazla ses var ama hiçbiri bir şey söylemiyor." Hande bunu sadece iş stresine yordu; oysa Özgür’ün mantığının o güvenli surlarında ilk çatlak o sabah oluşmuştu.

Sonraki haftalarda sessizlik, Özgür’ün ana dili hâline geldi. Akşam yemeğinden sonra televizyonun karşısına geçiyor ama onu açmıyordu. Kapalı ekranın siyahlığında kendi yansımasını izliyordu saatlerce. Çocuklar, babalarının bu dilsizliğinden korkup odalarına çekiliyor; Hande ise mutfakta gizli telefon görüşmeleri yapıyordu. Özgür içeride, oturma odasının loş karanlığında bir heykel gibi kendi içsel sükûtuna gömülmüşken; Hande, tezgahın üzerine çökmüş, telefonun diğer ucundakilere sığınıyordu. "Annem, inan bana tanıyamıyorum onu artık," diye fısıldıyordu Hande. "Dün akşam çocukların yüzüne bakmadı bile. Mert resmini gösterdi, Özgür sanki bir yabancıya, hatta bir boşluğa bakarmış gibi izledi onu. Gözlerinde o kadar garip bir ışık var ki... Korkuyorum. Sanki biz artık onun için yokuz."

Arkadaşı Selin’le konuştuğunda ise sesindeki endişe, yerini bir tür toplumsal utanca bırakıyordu: İnsanlara ne diyeceğimi bilmiyorum Selin. Geçen gün yemeğe davet ettikleri gün, 'Gürültü var' deyip odasına kapandı. Şirkettekiler arayıp duruyor, 'Özgür Bey iyi mi?' diye soruyorlar. Onlara 'ruhu geri çekildi' diyemem ya! Herkes onun o eski, girişken, her şeyi halleden hâlini bekliyor. Ama o mutfakta oturup saatlerce buzdolabının sesini dinliyor.

Hande için Özgür’ün bu hâli, tedavi edilmesi gereken bir arızaydı. Ailesine ve arkadaşlarına anlattığı her detay, aslında Özgür’ü yeniden o eski, "anlaşılır" ve "işlevsel" kutusuna sokma çabasıydı. Hande konuştukça, Özgür’ün sessizliğini bir "hastalık" olarak inşa ediyordu. Telefonun ucundaki sesler ise ona hep aynı şeyi söylüyordu: "Doktora götür, ilaç kullansın, tatile çıkın."

Çocuklar odalarında kapılarını kilitlemiş, babalarının bu "yeni ve yabancı" hâlinden saklanırken; Hande telefon rehberinde bir sonraki "kurtarıcıyı" arıyordu. O gürültülü sevgi ve endişe çemberi, Özgür’ü boğmaya çalıştıkça; Özgür kendi sessizliğinin dibine, o metafizik infaz alanının en kuytu köşesine daha da derin kök salıyordu. Sanatın ve hayatın o sarsıcı kuralı burada da işliyordu: Sükût, onu anlayamayanlar için en büyük tehditti. Bir akşam, küçük oğlu yanına gelip okulda yaptığı resmi gösterdiğinde, yavaşça katlayıp oğluna geri verdi ve "Gerçek olanı bulmalısın, bu sadece bir taklit," dedi. Çocuk, babasının gözlerindeki o ham ve sarsıcı bakıştan korkup geri çekildi. Özgür artık dünyanın bildiği o sosyal kodlarla konuşmuyordu.

Ailesi için o artık bir yabancıydı. Hande, onun bu hâlini "orta yaş krizi" ya da "klinik depresyon" olarak etiketleyip doktor randevuları alırken; Özgür, kendi sessizliğini o mutlak "oluş" anına doğru yürüyordu. Elindeki kâğıtları yırtarken yüzünde oluşan o sarsıcı huzur, aylardır onu izleyen ailesinin endişesinden çok daha derindi. Hande "Ne yaptın sen?" diye haykırırken, Özgür aslında aylar önce ölen o adamın cenazesini kaldırıyordu. Her gerçek varoluş, önce kendi sessizliğini doğururdu. Ailesi onun için ağlıyordu; çünkü onlar sadece kaybolan bir "baba" ve "eş" figürünü görüyorlardı, oysa Özgür o enkazın içinde kendi ruhunu yeni bulmuştu. Özgür’ün bu metafizik uyanışı, büyük bir olayla değil, bir akşamüstü ofisindeki masasında duran kurşun kalemin ucunun kırılmasıyla başladı. 

Hande akşam yemeğinde okul taksitlerinden bahsederken, Özgür karısının dudaklarından dökülen sesleri duyuyor ama "taksit" kelimesinin ruhundaki karşılığını bulamıyordu. Kelimeler, sadece havada titreşen anlamsız heceler yığınıydı. Fark ettiği şey dehşet vericiydi: İnsanlar birbirleriyle konuşmuyor, sadece sessizliği öldürmek için birbirlerine ses fırlatıyorlardı. Değişim, Özgür’ün kendi içine bir "sükût laboratuvarı" kurmasıyla derinleşti. Dışarıdaki dünya için o; sadece tepkisizleşen, bakışları donuklaşan ve hayatın ritminden kopan bir "vaka"ydı. Herkes onun ağır bir depresyon yaşadığını, başarılarının ve sorumluluklarının yükü altında ezildiğini düşünüyordu. Hande, mutfaktaki gizli telefon görüşmelerinde "Ruhu söndü," diyordu.

Özgür artık dünyayı kavramlarla değil, duyumlarla algılıyordu. O gece kâğıtları yırtarken Özgür’ün hissettiği şey öfke değildi; bir heykeltıraşın, içindeki cevheri bulmak için fazlalık olan mermeri parçalaması gibi, o da hayatının fazlalıklarını yontuyordu. O mutfak masasındaki yıkım, aile için bardağı taşıran son damla değil, rasyonalitenin bittiği yerdi.

Hande, Özgür’ün o sarsıcı "oluş" hâlini bir şifa olarak değil, bir arıza olarak gördüğü için tek bildiği yola saptı: Onu sistemin steril koridorlarına teslim etmek. Doktorlar tepesinde dikilip "Neden?" diye sorduklarında, Özgür sadece tavandaki çatlağa bakıyordu. Onlar bu suskunluğu "katatonik bir geri çekilme" olarak not ediyorlardı.  Oysa Özgür’ün mantığının surlarında o devasa delik açıldığında; meselenin sadece ruhsal bir geri çekilme olmadığı, biyolojik bir "infazın" başladığı anlaşıldı. Hastanenin o steril, beyaz gürültüyle yıkanan koridorlarında çekilen MR sonuçları, Özgür’ün sükûtunun ardındaki karanlık mimariyi ortaya çıkardı. Beyninin derinliklerinde, kelimelerin ve mantığın filizlendiği o merkezlerde kontrolsüzce büyüyen ve dokuları sessizce istila eden bir tümör vardı. Özgür’ün o "sarsıcı uyanış" sandığı her şey; seslerin anlamsızlaşması, kelimelerin içindeki ruhun boşalması ve o metafizik yalnızlık hissi aslında nöronlarının birer birer sönmesiydi. Mantığın surları yıkılmıştı çünkü o surları tutan biyolojik kolonlar çökmüştü. Özgür, bu durumu zihninde bir "özgürleşme" olarak kutsarken; beyni onu yavaş yavaş kendi içine hapseden bir sessizliğe mahkûm ediyordu. Bu sadece bir hastalık değil, Özgür’ün dünyayla olan tüm "anlam" bağlarını koparan bir biyolojik suskunluk makinesiydi. Yemek yemeyi bıraktı; çünkü çiğneme sesi bile zihnindeki o saf boşluğu zedeliyordu. Vücudu zayıfladı, gözlerinin altı morardı, elleri titremeye başladı. Hande, cam bölmenin arkasından ona bakarken gözyaşları içinde, "Neden bizi cezalandırıyorsun?" diye fısıldıyordu.

Ancak Özgür için bu tıbbi teşhis bile bir gürültüden ibaretti. Ameliyat masasına yatırılmadan önce bile doktorların "beyin hasarı" dediği şeye o "mutlak huzur" diyordu. Onlar Özgür’ün beynini "onarmaya" çalışırken Özgür o "hasarın" kendisine sunduğu dilsiz cennette kalmak istiyordu.

Durumu gittikçe kötüleşti. Ameliyatlar, ışın tedavileri ve ağır ilaçlar... Hepsi Özgür’ün zihnindeki o kutsal sessizliği yırtmaya çalışan dışsal müdahalelerdi. Hande her gün başında bekliyor, onun elini tutuyor ve "Beni duyuyor musun Özgür?" diye fısıldıyordu. Özgür duyuyordu ama artık "Hande" kelimesi beyninde bir karşılık bulmuyordu. "Sevgi" kelimesi, nöronlarının arasındaki o karanlık boşlukta kaybolup gidiyordu. Her gerçek varoluş, önce kendi sessizliğini doğururdu. Özgür’ün durumu, tıbbi bir trajedi ile felsefi bir kurtuluşun kanlı birleşimiydi. O, biyolojik olarak yok olurken zihinsel olarak kelimelerin hiç kirletemediği o ham, çıplak ve sarsıcı sona ulaştı. Hande için bu sessizlik bir ölümdü; Özgür içinse binlerce yalan kelimenin ardından doğan ilk gerçek hayat.

Sonunda monitördeki o ritmik çizgiler düzleştiğinde oda mutlak bir sükûta gömüldü. Hastanede her şey beyazdı, her şey temizdi ve her şey korkunç derecede sesliydi. İlaçların damarlarda dolaşırken çıkardığı o kimyasal fısıltı, hemşirelerin plastik terliklerinin zemindeki gıcırtısı... Hande hıçkırıklara boğulurken Özgür’ün yüzünde o anlaşılmaz, huzurlu ve dilsiz ifade kalmıştı. Bilim buna "beyin ölümü" dedi; ama o gece odada asılı kalan o ağır hava, sanki Özgür’ün tüm gürültülerden kurtulup kendi sükûtuna kavuştuğunun, hayatının ilk ve son gerçek alkışını dinlediğinin sessiz bir ilanıydı. 

Sanatın, hayatın ve ölümün ilk gerçek alkışı sessizlikti. Özgür, o bembeyaz hastane odasında hayatının en görkemli sükûtunu kucaklarken dışarıdaki kalabalık hâlâ onun "kaybolduğunu" sanıyordu. 


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü