Olmak Yettiğinde

 




 Biri sordu:

“Hiçbir şey yapmıyorsun. Peki ne işe yarıyorsun?”

Adam gülümsedi.
“Yapmak yetmediğinde,” dedi, “orada duruyorum.” Soruların aceleyle sorulmasını engelliyorum sadece. 

O gün, kimse bunun farkında olmasa da, gün biraz daha ağır yürümeye başladı. Dükkânlar yavaş yavaş ışık aldı. Kepengler açıldı, fırıncı ekmeği tezgâha koymadan önce bir an durdu. Elindeki sıcaklığı fark etti.  Postacı, mektupları dağıtırken kapıları daha yavaş çaldı. Açılmayan kapılara kızmadı. Omuz silkti,  Belki sonra, diye düşündü. Belki de hiç. 

Berber dükkânı doldu. Makas çalışıyordu ama aynaya bakılmıyordu bu kez. Berber, saç kestiği adamın yüzüne baktı. Adam da bir şey anlatmadı. İkisi de buna ihtiyaç duymadı.

Bir çocuk topunu kaçırdı meydanda. Koşmadı. Topun yuvarlanışını izledi. Durdu, bekledi. Top bir duvara çarpıp geri geldi. Çocuk güldü. Kimse onu çağırmadı.

Yaşlı adam her zamanki bankına oturdu. Elini bastonuna koydu. Eve dönmek için bir sebep aramadı. Güneşin yer değiştirmesini izledi. Gölgesi uzadı, kısaldı. Bu yetti.

Bir kedi, güneşin kırıldığı bir eşiğe uzandı. Taş, biriktirdiği sıcaklığı sırtına verdi. Kedi gözlerini kapattı; Dünya, bakılmadığında da var olabileceğini anladı. Zaman, onun sırtında kıvrıldı. Ne ileri gitti ne geri döndü. Olduğu yerde kaldı. 

Terzi dükkânında iplik iğneden geçmedi önce. Terzi söylenmedi. Yeniden denedi. Berber aynaya bakmadan saç kesmeye devam etti. Çocuk topunu kaçırınca yine durdu. 

Manav, çürük bir elmayı ayırdı. Atmadı. Kenara koydu. Her şeyin hemen gitmesi gerekmediğini düşündü. 

Bir kadın camı silmedi. Sadece açtı. Uzun zamandır ilk kez hava içeri girdi. 

Bir sandalye gıcırdadı. Şikâyet etmedi.
Bir masa, gölgesini kaydırdı. Işık kaydı, masa itiraz etmedi. Sabit kalmanın, direnmek olmadığını biliyordu. Duruş, yer değiştirmeyi de içine alıyordu.

Bir fincan, çatlağını saklamadı. Kusur, kusur olmaktan çıktı. İçinde tutulan şey, en çok oradan sızıyordu. Rüzgâr perdelerde oyalanırken, ev ilk kez misafir değil, kendisi oldu.  İnce kumaş, her esintiyi başka bir hatıra gibi karşıladı. Bazıları değip geçti, bazıları kaldı.

Gün bitti. Ama kimse o günü “boşa geçmiş” saymadı.

Sonra bir gün, adamın gelmediği fark edildi. Eksiklik ses çıkarmadı. Bir şeyin yokluğu, ancak acele edildiğinde boşluk oluyordu. 

Bazıları gider. Gitmeleri gerekir.  Bu yüzden gidişi, bitiş olmadı. Varlığı gibi, yokluğu da bulaşıcıydı. Bazıları bu yavaşlığı yük sanır, gidenler, hızlarını geri alır, zaman, onları hemen tanırdı.

Ve bazıları…
Bir gün, hiçbir gerekçe olmadan geri döner. Ne özlemle, ne pişmanlıkla. Burada kalanlar bunu bilir, gidenler ise zamanla öğrenirdi.


 @detaycılarkulubu - Selçuk TUNA

s.tuna@live.com

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü