Hatırlamak, geçmişe açılan bir pencere değil, bazen camın üzerine yeniden resim yapmaktır.

 


Bazen bir düşünceyle uyanıyorum. Benden önce uyanmış oluyor. Gözlerimi açtığımda odanın içinde, yatağın ayak ucunda sessizce oturuyor. Beni bekliyor mu, yoksa gece boyunca burada mıydı, bilmiyorum. Bazıları tanıdık, bazıları çok eski. Bazılarını ilk kez görüyorum sanıyorum ama yüzlerine biraz dikkat edince çocukluğumdan bir şey taşıdıklarını fark ediyorum. Hiçbiri kendini tanıtmıyor, ben onları tanıyorum.

Bir cümle geliyor önce. Sonra bir yüz, sonra bir bakış; bir akşamın içinden kopup gelmiş küçücük bir an. Düşünce elime bir ayna bırakıyor. Çeviriyorum, bir yüzü var. Öbür yüzünü çeviriyorum, başka bir şey. Bir kez daha çeviriyorum; bu kez aynanın içinde bir kapı beliriyor.

Kapıyı açıyorum. İçeride dün gece var: Bir masa, iki sandalye, yarım kalmış bir konuşma...

“Ben öyle demek istemedim.”

Cümle havada asılı kalıyor. Elimi uzatıyorum, dokunamıyorum. Karşımdaki yüzü hatırlamaya çalışıyorum. Gözleri nereye bakıyordu? Kaşları nasıldı? Sesinde gerçekten o tereddüt var mıydı? Hatırladıkça yüz değişiyor; biraz bana benziyor, biraz ona, biraz da hiç tanımadığım birine.

Bir odada uzun bir masa görüyorum. Etrafında insanlar oturuyor: Geçmişim, korkularım, kararlarım, pişmanlıklarım, unuttuğumu sandığım şeyler... Hepsi bana bakıyor. Masada yalnızca bir sandalye boş, benim için. Oturuyorum. Bir soru soruluyor, cevap veriyorum. Sonra başka bir soru, bir cevap daha... Sorular çoğaldıkça sesler birbirine karışıyor. Bir süre sonra hangi soruya cevap verdiğimi bilmiyorum.

Rüzgâr pencereden içeri giriyor. Perdeyi kaldırıyor, masadaki kâğıtları uçuruyor; soruları, cevapları dağıtıyor. Eski yüzleri odanın içinde savuruyor. Bir düşünce gelip ayağımın dibine düşüyor. Eğilip alıyorum; uzun zamandır taşıdığım düşünce... Elimde küçücük, avucumda neredeyse görünmüyor. Bir zamanlar bütün günümü dolduran şeyin bu kadar küçük olmasına şaşırıyorum.

—“Beni bırakacak mısın?” diyor.

 Cevap vermiyorum.

—“Ya yanlış anladıysan?”

Susuyorum.

—“Ya aslında başka türlü olduysa?”

Pencerenin önünde duruyorum, dışarıda gece var. Düşünce omzuma dokunuyor:

“Bir kez daha düşün.”

Gülümsüyorum, ilk kez. Düşünce bir yaprak gibi havalanıyor. Önce pencerenin önünde dönüyor, sonra biraz yükseliyor. Bir an geri dönüp bana bakıyor. Sonra uzaklaşıyor. Ben pencerede kalıyorum. Ev sessiz. Duvarlardaki saatler durmuş, koridorlar kısalmış. Kapılar tek tek kapanıyor; içlerinden bazıları bir daha açılmayacakmış gibi, bazıları ise açık kalıyor. Onlara dokunmuyorum. Her kapının ardında bir şey olduğunu biliyorum.

Gece ilerliyor. Başımı yastığa koyduğumda yeni bir düşünce geliyor. Yatağın kenarına oturuyor, bana bakıyor. Onu tanıyorum. Bir an onu da içeri çağıracak gibi oluyorum, sonra vazgeçiyorum.

—“Sabah konuşuruz,” diyorum.

Başını eğiyor, beklemeyi kabul ediyor. Gözlerimi kapatıyorum. Uzaktan denizin sesi geliyor. Oysa burada deniz yok, hiç olmadı. Belki yalnızca gecenin içinde bir yerlerde, benim hatırlamadığım bir kıyı var. Rüzgâr yeniden esiyor. Bu kez hiçbir şey getirmiyor, sadece yüzümü okşuyor.

Uzun zamandır ilk kez, zihnimin içinde bir yere varmadan uykuya dalıyorum.


@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü