"Ulaşmak" Bir İllüzyondur, "Yaklaşmak" İse Bir Sanat





Sis, dünyanın henüz ilk cümlesi kurulmadan önceki o dilsiz boşluktu. Sadece vardı; renksiz, biçimsiz ve zamansız. İnsanlar o belirsizliğin kıyısında durur, sise bakarken kendi gölgelerini anlamlandırmaya çalışırlardı.

Ben ise o kıyıda duran, elindeki iğneyle hem yarayı açan hem de onu dikmeye çalışan yalnız bir yürüyüşçüydüm. Her sabah, güvenli sınırlarımı ardımda bırakır, sisin içine ilk adımımı atardım. O an bir Kaşif olurdum. Kelimelerin henüz doğmadığı, anlamın daha şekillenmediği o çiğ ve can yakan soğukluğa dalar, nefesimi tutardım. Döndüğümde yanımda getirdiğim her şey ham, dile gelmemiş, ağır ve biçimsiz olurdu. Sonra masaya oturur, bir Dokumacı'ya dönüşürdüm. Sisin içinden çıkardığım o vahşi parçaları elime alır; onlara dilin, nezaketin ve kurgunun ipliklerinden birer elbise dikerdim. İnsanlar o elbiseleri giyer, içlerinde ısınır ve buna "hayat" derlerdi. Onlara, her aşkın içinde saklı bir ayrılığı, her sadakatin gölgesinde bekleyen bir ihaneti ve her doğumun çoktan başlamış bir vedayı taşıdığını anlatan hikâyeler ördüm. İnsan olmanın, eksik doğmuş bir anlamı ömür boyunca tamamlamaya çalışmak olduğunu fısıldadım satır aralarında.. Çünkü bilirdim; insan kalbi gerçeğin çıplaklığına uzun süre dayanamazdı. Yaşayabilmek için, biraz kurguya, biraz da güzel bir yanılsamaya ihtiyaç duyardık.

Sonra geri çekilir, kendi ellerimle dokuduğum kumaşa bu kez bir Gözlemci gibi bakardım. Yüzümde hafif, buruk bir tebessüm belirirdi.

"Bu da bir kurgu."

Bunu kendime fısıldardım.

Attığım her düğümün gerçeğin üzerine bırakılmış küçük bir iz olduğunu bilirdim. Bu yüzden kendi hakikatime bile bütünüyle teslim olmaz, yarattığım büyünün içine düşmemeye çalışırdım.

Zamanla şunu anladım: Ne sisin içinden taşıyıp getirdiğim o ham parça, ne dokuduğum gösterişli kumaş, ne de uzaktan ona değip geçen o mesafeli gülüş beni kurtarmaya yetiyordu. Aynanın arkasındaki sır görünür olmuştu. Hikâye sona erdiğinde geriye ne kumaş kalıyordu ne de sisli kıyılar. Yalnızca, o düğümü atarken parmak uçlarında hissedilen ince, derin ve dinmeyen sızı kalıyordu.

Yıllarca dünyanın o devasa sessizliğini kelimelerden ördüğüm bir kalkanla göğüsledim. Yazdığım her kurgu, o dilsiz sise verilmiş bir sözdü. Ben konuştukça dünya biçim kazanıyor, sustuğumdaysa o gri boşluk ağır ağır geri dönüyor, her şeyi yeniden içine çekmeye hazırlanıyordu. Belki de kendi yarattığım bu güzel yalana böylesine sadık kalışım, hem en büyük trajedim hem de sahip olduğum tek kutsaldı.

Şimdi önümde uzanan puslu ufka bakıyorum. Artık gerçeği bulmaya çalışmıyorum. Onun gibi akıyor, onun gibi bükülüyor ve onun gibi değişiyorum. İğneyi bir kez daha kumaşa geçirirken kendime o kadim soruyu soruyorum:

Bu ördüğüm ağ beni dünyaya mı bağlıyor, yoksa dünyadan mı koruyor?



@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü