Asya

  


Tozlu, terk edilmiş bir yolun sonunda aniden rüzgârla gelen keskin bir koku gibiydi Asya; dokunulamayan ama asla unutulamayan bir şey.

O, ana metne hiçbir zaman dahil olamamış, hep kenar boşluklarına sızmış hayalet bir imgeydi. Kimse onun nereden geldiğini tam olarak bilemedi; çünkü geçtiği yollarda bıraktığı tek iz, genzi yakan o eski kütüphane yangınlarının, isli tütünlerin ve yağmur yemiş toprakların kokusuydu. Sanki çocukluğundan beri sırtında kronik bir yangın taşıyordu ve dünya, onun bu yangını üfleyerek söndürmeye çalışan başarısız bir anlatıcıdan ibaretti.

Asya, kronolojik zamana inanmazdı. Onun için hayat, ileriye doğru akan bir nehir değil; paramparça olmuş, kırıldıkça etrafa saçılmış bir aynanın her bir parçasında aynı anda yaşanan bir şimdiki zamandı. Bir bakışında hem on yaşındaki o ürkek kız çocuğunun terk edilmişliğini hem de otuz yaşındaki bir kadının her şeyi çoktan tüketmiş o amansız yorgunluğunu görebilirdiniz. Gözleri, sürekli bir sonraki sayfaya, bir sonraki şehre, bir sonraki kaçışa ayarlı birer pusulayı andırırdı. İnsanlar onun durmasını, bir yerde kök salmasını, anlaşılır bir cümlenin öznesi olmasını beklerdi. Oysa Asya, bir özne olamayacak kadar akışkan, bir nesne olamayacak kadar vahşiydi.

Asya’yı her gören, sanki dünyanın tüm oksijeni bir saniyeliğine çekilmiş gibi olduğu yerde donup kalırdı. İnsanlar konuşurken kelimelerini havada unutur, bardaklar dudaklara varmadan havada asılı kalır, gözler mühürlenirdi. Onun yürüyüşünde, insana kendi faniliğini hatırlatan o ezici, o hipnotik zarafet vardı. Onu görmek, zamansız bir tutulmaya şahit olmak gibiydi: Güzel, tekinsiz ve nefes kesici.

O tutkunun, o tekinsiz rüzgârın kadınıydı. Sureti silikleşir, sesi bir uğultuya döner ve sonunda arkasında sadece o keskin, o yakıcı koku kalırdı.

Kendini hiçbir hikâyeye ait hissetmediği için, başkalarının hikâyelerine de tekinsiz bir fırça darbesi gibi dokunup geçerdi. Onu tanımak, bir labirentin tam ortasında yönünü kaybetmekle eşdeğerdi; çünkü ne zaman ona yaklaşmaya çalışsanız, kendinizi sadece kendi içinizdeki o en karanlık, o en unutulmuş odada bulurdunuz.

O tutkunun, o tekinsiz rüzgârın kadınıydı. Sureti silikleşir, sesi bir uğultuya döner ve sonunda arkasında sadece o keskin, o yakıcı koku kalırdı.

Ta ki o güne kadar.

O gün, o puslu meydanın tam ortasında, zamanın dişlileri o güne kadarki en amansız gıcırtıyla durdu. Kalabalık aniden taş kesildi, kelimeler havada asılı kaldı, gözler tek bir merkezde mühürlendi. Meydan, dalgaları aniden donmuş bir denize dönmüştü; herkes orada öylece çakılı kalmış, kendi faniliğinin muazzam ağırlığıyla baş başa bırakılmıştı.

Asya, o donmuş insan heykellerinin arasından keskin bir fay hattı gibi sıyrıldı. Adımları, o puslu boşluğun içinde nereye yöneldiği bilinmeyen tekinsiz bir rota çiziyordu. Mesafe ne kadar değişirse değişsin, havadaki o kül ve is kokusu meydandaki herkesin genzini aynı anda yakıyordu. Geçişinin o ezici, o hipnotik zarafeti, dokunulmadan geçilen her insanın içindeki en karanlık, en unutulmuş odanın kapısını ardına kadar araladı.

Zamanın dişlileri yeniden dönmeye, meydan yavaşça erimeye başladığında, donan kalabalık yarım kalan cümlelerini tamamladı ve hayat kaldığı yerden akmaya devam etti.  Herkes hareket ediyordu ama kimse Asya’nın o pusun içinde nasıl silinip gittiğini, hangi sonraki sayfaya, hangi şehre doğru akıp gittiğini göremedi. Arkasında sadece yönünü kaybetmiş bir labirent ve muazzam bir belirsizlik bırakarak, o tekinsiz rüzgârıyla meydandan çoktan geçip gitmişti.

 

@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna 

 

 


Yorumlar

  1. Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu, sevgi emekti.
    Asya ismi hep fakirliği ,sıcağı Keskin soğuğu, vahşi doğayı çağrıştırırken bazen de huzuru hissttirir. Asya isimli Kadınlar da öyle mi acaba?
    Kalemine sağlkk...👏👏👏
    Avrupa içinde bir hikaye bekliyoruz.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü