Çiçeklerin Kokusu Denize Karıştı
İlk önce sokaktan hafif bir rüzgâr geçti; çiçeklerin kokusu denize karışırken limandaki yosun, ıslak tahta ve kömür kokusunun arasından incecik bir bahar sızdı sanki. Uzaktan martı sesleri duyuluyor, yorgun evlerin camları sabah ışığını isteksizce taşırken kaldırımlarda gece yağmurundan kalmış küçük su birikintileri göğü kırık bir ayna gibi yansıtıyordu.
Dar sokakların birinde, koyu renk bir paltonun içine gömülmüş bir adam yürüyordu. Elindeki küçük çiçek demetindeki papatyalar, sabahın solgun ışığında daha da kırılgan görünüyordu. Eski ahşap evlerin arasından geçerken birkaç kadın perdeleri hafifçe araladı; bir çocuk kapı eşiğinde durup onu izledi. Sokak köşesindeki yaşlı simitçi ise tepsisini dizlerinin üzerine bırakmış, sessizce ardından bakıyordu.
Sokaklar dardı; iki ev arasına asılmış çamaşırlar gecenin nemini hâlâ üstünde taşıyor, oluklardan ağır ağır damlayan yağmur suyu taş duvarların dibinde ince yosun çizgileri bırakıyordu. Bazı kapıların önünde odun kovaları duruyor, bazı kapılar ise uzun zamandır hiç açılmamış gibi karanlık ve sessiz bekliyordu. Şehir, içine kapanmış bir insan yüzü gibi suskundu. Adam yürüdükçe ayakkabılarının sesi taşlara vuruyor, ardından yeniden yükselen sessizlik her şeyi örtüyordu. Bir kahvenin önünden geçti. İçeride birkaç adam oturuyordu; çay bardaklarından ince dumanlar yükseliyor ama kimse yüksek sesle konuşmuyordu. Duvar kenarına asılmış sararmış bir gazete yaprağı hafifçe sallanırken içlerinden biri başını kaldırıp yoldan geçen adama baktı, sonra gözlerini kaçırdı. Çünkü bu yıllarda insanlar birbirlerinin yüzüne uzun uzun bakmayı unutmuştu; herkesin içinde aynı sessiz soru dolaşıyordu:
Daha ne kadar sürecek?
Adam kısa bir an durdu. Elindeki çiçeklere baktığında parmaklarının arasında ezilmiş birkaç papatya yaprağı gördü. Rüzgâr paltonun eteklerini hafifçe savururken yüzünde tuhaf bir sakinlik vardı; insanın çok uzun süren bir acının ardından ulaştığı derin ve sessiz bir kararlılık gibi.
Bir köşeyi dönünce sokak aşağı doğru eğilmeye başladı ve denizin kokusu giderek belirginleşti: tuz, yosun ve kömür… Liman şehirlerine özgü o eski, paslı koku. Sokaklar denize doğru açıldıkça şehir de değişiyor; ahşap evlerin yerini depolar, ıslak halatlar, kömür çuvalları ve paslı zincirler alıyordu. Rıhtımın kenarında birkaç balıkçı ağlarını topluyor, martılar suyun üstünde alçaktan dönüyor, dalgalar kıyıya ağır ağır vuruyordu. Gökyüzü hâlâ tam aydınlanmamıştı; sabah, dünyanın üzerine yavaşça serilen soluk bir örtü gibiydi.
Rıhtıma vardığında deniz gözlerinin önünde açıldı. Kurşuni su ufka kadar uzanıyor, dalgaların arasında sabah ışığı kırık gümüş parçaları gibi titreşiyordu. Limandaki direkler rüzgârla inliyor, halatlar birbirine sürtünüyordu. Adam, sanki yalnız denize değil, görünmeyen uzak bir geleceğe bakıyordu. İnsanlar, bir şeylerin değişmek üzere olduğunu kelimelere ihtiyaç duymadan da hisseder. Rüzgâr yeniden esti; elindeki çiçeklerden birkaç beyaz yaprak koparak denize savruldu.
Uzaklardan gelen gemi düdüğü, rıhtımın üstüne ince bir hüzün gibi çöktü.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

🙌🏻☘️🍁❤️
YanıtlaSil