Gölgenin Kaldığı Yer
Gece yarısını çoktan geçmişti. Odada, klimanın derinden gelen kuru uğultusundan başka ses yoktu. Perdenin arasından sızan karanlıkta bir horoz öttü; birkaç saniye sonra başka bir horoz ona karşılık verdi, ardından bir başkası daha katıldı. Sesler birbirine karışıp gecenin içinde dağıldı. Yatakta uzanırken çocukluğumdan kalma bir görüntünün, nereden geldiğini anlayamadığım bir biçimde zihnimin içinde yeniden belirdiğini fark ettim.
Bileğimdeki
kırmızı lastik tokayı o zaman gördüm. Annem, ben on yaşındayken saç örgülerimin
uçlarını bağlamak için kullanırdı. Nereden çıktığını bilmiyordum; belki
çekmecenin bir köşesinde yıllardır duruyordu, belki de yakın zamanda elime
geçmişti. Rengi solmuş, lastiği gevşemişti ama bileğimden çıkarmadım. İnsan
bazen yıllardır görmediği küçücük bir şeyle karşılaşınca, ne olduğunu kendisi
de anlamadan geçmişin bir yerine çekiliyor.
Kalkıp
kapıyı açtım. Bahçeye çıktığımda hava hâlâ sıcaktı; gece boyunca biriken nem
tenime yapışıyor, çimlerin üzerinde yürüdükçe ayaklarım serinliyordu. Limon
ağaçlarından biri çiçek açmıştı ve havaya hafif, tatlı bir koku yayılıyordu.
Birkaç adım ötede duran muz yaprakları rüzgâr olmadığı için kıpırdamadan
bekliyordu.
Çocukken bu
bahçe bana bir bahçeden çok daha fazlası gibi gelirdi. İçinde yürüdükçe sonuna
varamayacağım, ağaçların arkasında başka bir dünyanın başladığı bir yerdi
sanki. Bazıları o kadar yaşlıydı ki gövdelerine sarılmak için birkaç çocuğun
ellerini birleştirmesi gerekirdi. Kabukları yer yer yarılmış, kökleri toprağın
üzerinden kıvrılarak ilerlemişti. Ağaçların arasında dolaşırken hangisinin kaç
yüz, kaç bin yaşında olduğunu düşünmezdim; yalnızca orada bizden çok daha önce
var olduklarını ve biz gittikten sonra da orada kalacaklarını hissederdim.
Geceleri
gökyüzü daha da büyürdü. Otelin ışıklarından biraz uzaklaştığımda yıldızlar
dalların arasından görünür, sonra ağaçların üzerinden yükselip gökyüzünün
tamamını kaplardı. Samanyolu, çocuk aklımla bulut sandığım soluk bir beyazlık
halinde ufuktan ufka uzanırdı. Bazen başımı kaldırıp uzun süre öylece durur,
gökyüzünün nerede bittiğini anlayamazdım. Yıldızlar sanki ağaçların tepelerinde
başlıyor, dalların arasından geçip sonsuzluğa doğru devam ediyordu.
Bahçenin
sonunda deniz vardı; en azından benim çocukluğumdaki bahçenin sonunda deniz
vardı. Ağaçların arasından yürüyüp kumsala çıktığımı, kumun ayaklarımı
yakmasına aldırmadan suya doğru koştuğumu, denize vardığımda ayaklarımı serin
suya sokup biraz sonra geri çekildiğimi hatırlıyorum. O yer yıllar içinde
zihnimde daha da büyümüş olmalıydı. O gece bahçede yürürken, binlerce yıllık
ağaçların arasında, yıldızlarla birleşen o gökyüzünün altında, çocukluğumun
kaybolmuş bir parçası yeniden karşıma çıkmış gibiydi.
Odaya
döndüğümde bilgisayarın ekranı hâlâ açıktı. Yatağın kenarına oturup dosyayı
buldum.
ANTALYA_2009
Dosya açıldığında birkaç saniye siyah ekran kaldı, ardından havuz göründü. On yaşındaki halim havuzun kenarında koşuyor, kameraya bir şeyler anlatıyor, sonra kendimi suya atıyordum; görüntü her hareketimde sarsılıyor, annemin sesi arada bir gülüşlerin arasından duyuluyordu.
O yazı
yıllarca bambaşka türlü hatırlamıştım. Zihnimde burası küçük bir otelden çok
daha fazlasıydı: sonsuz bir bahçe, gövdeleri insanlardan yaşlı ağaçlar,
dalların arasından görünen yıldızlar, geceleri Samanyolu'nun üzerine yayıldığı
karanlık bir gökyüzü ve ağaçların arasından denize kadar uzanan, sonu
görünmeyen bir kumsal. Çocukken buranın dünyanın herhangi bir yerinde
olabileceğine inanmıştım; belki de dünyanın başka hiçbir yerinde olmayan bir
yerdi.
Birkaç
dakika önce zihnimde gökyüzüne kadar yükselen o yer, ekranda küçücük bir
pansiyona dönüşmüştü. Ama bahçeye gelince görüntü yeniden büyüdü. Kamera
ağaçların arasından geçerken çocukluğumun hatırladığı o eski dünya bir anlığına
geri geldi. Gövdeler karanlığın içinde yükseliyor, dallar ekranın üstünü
kaplıyor, aralarından gece gökyüzü görünüyordu. Kameranın çektiği görüntü
yıldızları tam olarak göstermeye yetmiyordu ama ben onların orada olduğunu
biliyordum.
Videoyu
ilerlettiğimde küçük halim havuzdan çıkıp havluyla koşuyor, annem kameranın
arkasından bir şeyler söylüyor, ben de gülerek ona cevap veriyordum. Derken
babam kadraja girdi. Üzerinde açık renk bir tişört, saçlarında hâlâ havuzun
suyu vardı. Bana bakıp gülümsedi; ben ona doğru koşarken bir şey söyledim ama
ses kaydından ne dediğimi anlayamadım. Babam eğilip beni kucağına aldı ve bir
süre ikimiz de görüntünün içinde öylece kaldık.
Akşam
yemeğine geçtiklerinde masada yarım kalmış tabaklar, ekmek kırıntıları ve
birkaç bardak vardı. Ben durmadan konuşuyor, ellerimi kullanarak bir şeyler
anlatıyor, annem de kameranın arkasından beni izliyordu. Babam gülümsüyor ve
arada başını sallıyordu. Derken kamera aşağı doğru kaydı; birkaç saniye boyunca
yalnızca masa örtüsü göründü ve yeniden yüzlerimiz kadraja girdi.
Babamın
yüzüne baktım.
Gülümsemesi
gitmişti.
Çocukken
bunu hiç fark etmemiştim. Görüntüyü geri alıp aynı yeri bir kez daha izledim.
Bu kez annemin kamerayı neden indirdiğini düşündüm ama cevap bulamadım.
Başka bir
görüntüye geçtim. Babam balkonda korkuluğa dayanmış, denize bakıyordu. İçeriden
benim sesim geliyor, annem bir şey söylüyor ama babam cevap vermiyordu. Bir
süre sonra balkona çıktım. Babam arkasını dönüp bana baktı, gülümsedi ve elini
uzattı. Ben de yanına gittim.
O görüntüyü
çocukken defalarca izlemiş olmalıydım, fakat babamın yüzündeki o ifadeyi hiç
hatırlamıyordum. Şimdi ekranda gördüğüm adam, hafızamdaki babamdan biraz
farklıydı; daha sessiz, daha yorgun ve sanki bir şey söylemekten vazgeçmiş
gibiydi.
Videonun
sonlarına doğru yeniden havuzdaydık. Sudan çıkıp babama doğru koşuyor, o da
eğilip beni kucağına alıyordu. Islak saçlarım yüzüne yapışmıştı. Annemin sesi
uzaktan geliyordu. Babam bir şey söylemeden beni biraz daha sıkı tuttu ve
yüzünü kameradan çevirdi.
Görüntü
birkaç saniye onun sırtında kaldı.
Beni yere
bıraktığında yeniden havuza koştum. Kamera da peşimden geldi. Babam ise geride
kaldı ve kadrajdan çıktı.
Ekranda on
yaşındaki halim hâlâ havuzun içinde gülüyor, annemin sesi görüntünün üzerinden
akıyordu. Babam görünmüyordu.
Görüntüyü
durdurduğumda havuzun kenarındaki beyaz taşlar ekranda kaldı. Birkaç saniye
önce babamın durduğu yerde, sağ alt köşeden uzun bir gölge uzanıyordu. Başımı
ekrana biraz daha yaklaştırdım. Gölge kıpırdamıyordu; küçük halim havuzda
gülüyor, annem kamerayı ona çeviriyor, babamın kendisi ise kadrajın dışında
kalıyordu.
Sesi kıstım.
O zaman,
videonun başından beri babamın sesini duyduğumu fark ettim. Bazen yakından,
bazen uzaktan, arada bir bana bir şey söylüyor, adımı çağırıyor, gülüyordu.
Görüntünün içinde ise giderek daha az görünüyordu.
Son karede
yalnızca gölgesi vardı.
Ve ben,
yıllar sonra ilk kez o gölgenin nereye ait olduğunu biliyordum.
@detaycılarkulübü - Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder