Dalgın Bir Akşam Üstü

 



İnsan ilişkileri, çözülemeyen bir bilmece değil; birlikte gülünebilen uzun bir fıkradır.

Güneşli ama rüzgarlı bir sonbahar akşamı, Selim ve Canan otuz yıllık evliliklerinin sessizliğini mutfakta bozuyorlardı. Canan, ocaktaki çorbayı karıştırırken gözü tezgâhın üzerindeki anahtarlara takıldı. Selim, yine evden anahtarsız çıkmış olmalıydı; kesin arabada anahtarını aramış, bulamayınca da söylenerek eve doğru yönelmişti. Tam o sırada dış kapı açıldı. Selim, içeri adım atar atmaz montunun ceplerini telaşla karıştırmaya başladı. "Canan, cüzdanımı salonda mı bıraktım acaba? Markette kasada kaldım öylece," dedi, mahcup ama bir o kadar da alışılmış bir çaresizlikle. Canan arkasını döndü, elindeki kepçeyi havada sallayarak tam 'Otuz yıldır hiç değişmedin!' diyecekken, gözü Selim’in üstüne başına takıldı. Selim, aceleyle dışarı çıkarken gömleğinin düğmelerini tamamen kaydırmış, her düğmeyi bir alt iliğe denk getirmişti. Yetmezmiş gibi, gözlüğünü alnına kaldırdığı halde gözlük arıyor, omzuna da alelacele pazar filesi yerine mutfak kurulama bezini asıp çıkmıştı. Ama en tuhafı ayaklarındaydı; aceleyle markete giderken sol ayağına kendi lacivert terliğini, sağ ayağına ise Canan’ın pembe ve tüylü terliğini giymişti.

Canan’ın yüzündeki o ciddi, hesap soran ifade bir anda dağıldı. Dudaklarının kenarı kıvrıldı ve mutfağı çınlatan bir kahkaha attı. Selim şaşkınlıkla, "Ne oldu, neye gülüyorsun?" diyerek önce alnındaki gözlüğü fark etmeden gözlerini kırpıştırdı, sonra aşağıya, ayaklarına baktı. Durumu fark edince o da dayanamadı. Kendi kendine söylenmeyi, marketteki o sıkıntılı anı, cüzdanı nerede unuttuğunun stresini bir kenara bıraktı. Omuzlarındaki o günün, trafiğin ve faturaların getirdiği tüm o ciddi yük bir anda uçup gitti. İkisi de mutfağın ortasında, birbirlerine bakarak dakikalarca güldüler. O an mutfak, kuralları olan ciddi bir mahkeme salonu olmaktan çıkmış, ikisinin de ezbere bildiği sıcak bir yuvaya dönüşmüştü. Selim’in bu dalgınlığı, gözlüğü gözündeyken gözlük araması, kıyafetleri ters giymesi gençlik yıllarında belki büyük bir tartışma konusu olur, "Bunu neden yaptın?", "Beni hiç dinlemiyor musun?" gibi sonu gelmez soruları doğururdu. İlişkilerinin ilk yıllarında her küçük aksilik, altından kalkılması zor bir iletişim krizine dönüşürdü. Selim bir şeyi unuttuğunda Canan bunu "Beni artık önemsemiyor," diye yorumlar; Canan öfkelendiğinde Selim durumu "Sürekli beni suçluyor," diyerek savunmaya geçerdi. Dinlemek yerine sadece kendi haklılığını kanıtlamak için konuşurlar, birbirlerinin sözünü kesip niyet okumaya çalışırlardı. O zamanlar en basit bir dalgınlık bile duvarların örüldüğü, günlerce süren sessizlik cezalarının uygulandığı yorucu birer güç savaşına evrilirdi. Oysa şimdi, yılların getirdiği o olgunlukla, bu küçük tuhaflık aralarında çözülmesi gereken bir matematik problemi değil, birlikte yaşanacak neşeli bir anıydı.

Zamanla anladılar ki, iletişimin önündeki en büyük engel kelimeler değil, o kelimelerin arkasına saklanan "ben haklıyım" kibriydi. "Sen hep böylesin" ile başlayan genellemelerin ve geçmişteki eski defterleri bugünün masasına açmanın ilişkiyi iyileştirmediğini, aksine aralarındaki mesafeyi açtığını yaşayarak öğrendiler. Sorunları birer suçlama tahtasına dönüştürmek yerine, kendi hislerini savunmaya geçmeden paylaşmayı ve en önemlisi, karşıdakinin hatasında kötü bir niyet aramamayı seçtiler.

Sonunda bu evde mizah, zekânın bir süsü değil; sevgilerinin en güvenilir sigortası haline geldi. Selim'in o komik halini gören Canan, ona kızmak istese de içindeki öfkeyi tutamamıştı; biliyordu ki insan, gülümseyebildiği kişiye kolay kolay düşman olamazdı. Yıllar onlara haklı çıkmaktan çok, birbirlerini kaybetmemenin değerini öğretmişti. Eskiden olsa saatlerce sürecek o sert tartışmaların tam ortasında bile, artık Selim'in yüzünde beliren muzip bir tebessüm ya da Canan'ın kendini tutamayıp attığı bir kahkaha, tüm fırtınayı bir anda dindiriyordu. 

Akşam yemeğinde çorbayı içerken, yıllar önce gittikleri ve oteli bulamayıp arabada uyumak zorunda kaldıkları o berbat tatili hatırladılar. O gün canlarını sıkan ne varsa, şimdi sofranın en lezzetli mezesi olmuştu. Canan; Selim'in televizyon kumandasını buzdolabına koyduğu, tuz yerine şeker kavanozuna uzandığı, gözünde güneş gözlüğüyle evde "karanlıkta kaldım" diye yakındığı o eski günleri anlattı yeniden. Üstelik bununla da kalmadı; Selim'in bir sabah aceleyle işe giderken kravat yerine Canan'ın fularını bağladığı günü, balkondaki saksıları sulayayım derken elindeki çay bardağını toprağa döküşünü ve geçen kış arabayı otoparkta bulamayıp çalındı diye polise haber verecekken, aslında arabayla değil taksiyle geldiğini fark ettiği o anı gülerek hatırlattı.

Kimin kaç tartışmayı kazandığının, kimin haklı olduğunun hiçbir önemi yoktu. Selim cüzdanını bulamamıştı, yemek belki biraz soğumuştu ama mutfaktan yükselen o ortak kahkahanın sesi, evdeki her şeyi ısıtmaya yetmişti. İkisi birden güldüğünde bu olup bitenler hayatın en güzel fıkrasına dönüşüvermişti.

 

@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna


Yorumlar

  1. Kalemine sağlık...hikayen bende sanki geçmişimizle yüzleşip "başarısız" ilişkilerimizi yargıladığımız ya da keşke dediğimiz bir ruh hali yarattı...

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü