Hatırladığımız kişi gerçekten biz miyiz?
Bir sabah uyanıyorsunuz ve zihniniz kapkaranlık. Kim olduğunuz, neyi sevdiğiniz, kimi kaybettiğiniz… Hiçbirini hatırlamıyorsunuz. Eviniz aynı ev. Sokaklar bildiğiniz sokaklar. İnsanlar bir yerlere yetişme telaşında. Yalnızca siz kendi hayatınızın dışına düşmüşsünüz.
Christos Nikou’nun Elmaları (Mila), böyle bir kopuşun ortasında başlıyor. Aris, aniden ortaya çıkan bir hafıza kaybı salgınının kurbanlarından biri. Kim olduğunu, nereden geldiğini bilmiyor. Önüne yeni bir hayat kurabilmesi için bir program konuyor. Sinemaya gidecek, bisiklete binecek, dans edecek, doğum günü kutlayacak. Bütün bunları da fotoğraflayacak. Sanki geçmişi olmayan birine, hazır bir geçmiş veriliyor. Aris, yetişkin bir bedenin içinde yeniden yaşamayı öğrenirken film yavaş yavaş başka bir yere kayıyor. Mesele artık yalnızca hafızanın kaybı değil; insanın geçmişi olmadan nasıl bir kimlik kurabileceği.
Bizi biz yapan şey gerçekten hatırladıklarımız mı? Aris'in zihninden geçmişi çekip aldığınızda yalnızca anılar gitmiyor. Kimliği de dağılıyor. Aris'in elinde ise hiçbir hikâye yok. O da yeniden başlıyor. Bir fotoğraf çektiriyor, dans ediyor, bisiklete biniyor, bir elmayı ısırıyor. Küçük deneyimlerle kendisine bir geçmiş hazırlıyor. Bugün yaşadıkları, yarının hatıraları olacak.
Filmin ironisi de burada ortaya çıkıyor: Geçmişini kaybeden bir adam, kendisine yeni bir geçmiş yapıyor.
Fakat Elmaların bütün bunları anlatma biçimi, filmin kendisi kadar önemli. Nikou dramatik patlamalardan özellikle uzak duruyor. Renkler soluk, kamera sakin, oyunculuk kontrollü. Aris'in yaşadıkları çoğu zaman neredeyse duygusuz bir yüzeyin üzerinden geçiyor. Bu mesafe filmin dünyasına uyuyor. Ama zaman zaman filmin aleyhine de çalışıyor. Çünkü Aris'in yaşadığı hafıza kaybı oldukça güçlü bir fikir olmasına rağmen, film bu fikrin duygusal sonuçlarına her zaman aynı ölçüde yaklaşamıyor. Aris'in geçmişini kaybetmesinin nasıl bir boşluk yarattığını daha çok davranışlarından ve çevresindeki dünyanın tuhaflığından çıkarıyoruz. Karakterin iç dünyası ise uzun süre kapalı kalıyor.
Bu tercih filme belirli bir gizem kazandırırken, başka bir şeyi de eksiltiyor: Aris'e yaklaşma ihtimalimizi. Film ilerledikçe bu mesafenin bilinçli bir tercih mi yoksa dramatik bir sınırlılık mı olduğu konusunda insanın kafasında bir soru kalıyor. Üstelik filmin kurduğu dünya da zaman zaman fazla düzenli. Hafızasını kaybetmiş insanlara yeni bir hayat kurmaları için verilen görevler sinemaya gitmek, dans etmek, fotoğraf çektirmek, doğum günü kutlamak güzel fikirler taşıyor. Fakat bazı anlarda hayatın kendisinden çok, hayat üzerine düşünmek için hazırlanmış küçük deneyler gibi duruyorlar.
Belki de filmin en ilginç tarafı ile en problemli tarafı aynı yerde buluşuyor: Elmalar hayatı doğrudan yaşamak yerine, hayatın küçük parçalarını yan yana koyarak anlamaya çalışıyor.
Bir fotoğraf.
Bir dans.
Bir doğum günü.
Bir elma.
Bir yabancının yüzü.
Bunların her biri tek başına bir şey söylemiyor. Anlamı biz tamamlıyoruz. Film de bunu kolaylaştırmak yerine çoğu zaman seyirciyle arasına mesafe koyuyor. Yine de bu mesafe tamamen boş değil. Çünkü unutmayı yalnızca bir hastalık ya da trajedi olarak görmeyen bir tarafı var filmin. Geçmiş yok olduğunda insanın üzerinde taşıdığı bazı şeyler de yok oluyor. Eski hatalar, eski roller, başkalarının sizin hakkınızda kurduğu hikâyeler…
Ama bunun karşısında başka bir boşluk beliriyor. Geçmiş insanı ağırlaştırıyor olabilir; fakat insanı kendisi yapan şeylerin bir kısmı da orada. Bazen fazla kontrollü, bazen fazla mesafeli, yer yer de fikrinin kendisine duyduğu güven yüzünden karakterlerinin önüne geçen bir film. Geçmişimizin tamamı silinseydi ne kalırdı? Belki hiçbir şey. Belki de ilk kez, kendimiz sandığımız şeyin ne kadarının hatıralardan oluştuğunu görürdük.
@detaycılarkulubu -Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder