Müzedeki Boşluk: Anlamadığımız Şeylerle Ne Yaparız?
Kemal modern sanat müzesine ilk kez gelmişti. Daha kapıdan girerken içinden geçirdi: “Şimdi birazdan biri bana bunun ne anlattığını söyleyecek ve ben de anlamış gibi yapacağım.”
İlk salonda büyük bir tuvalin karşısına geçti. Tuvalin ortasında kocaman kırmızı bir alan, yanında ince siyah bir çizgi ve köşede küçük bir mavi leke vardı. Kemal birkaç saniye baktı. Sonra biraz sola geçti. Biraz sağa geçti. Yaklaştı. Uzaklaştı. Başını hafifçe eğdi.
“Bunda ne var şimdi?” Yanındaki arkadaşı Selim güldü. “Sen söyle.”
“Ben mi? Hiçbir şey yok. Bence ressam boyaları bitirmiş.”
Selim: “Belki de sen anlamıyorsundur.” “Ben anlamıyorum, resim de bir şey anlatmıyor.”
Gülerek bir sonraki salona geçtiler.
Kemal bir süre sonra Selim’i kaybetti. Başka bir salonda, duvarda asılı neredeyse tamamen boş bir tuvalin karşısına geçti.
“Anlamadığım bir şeyin karşısında durunca ne yapacağımı bilemiyorum,” dedi sessizce.
Yanındaki yaşlı kadın gözlerini tablodan ayırmadan hafifçe omuz silkti.
“Ben de bilmiyorum,” dedi. “Zaten bilsen durmazsın, yürür gidersin.”
“Ama insan yine de bir cevap arıyor,” dedi Kemal. “Bir anlam bulamayınca boşa bakıyormuşum gibi geliyor.” “Bulmak zorunda mıyız ki? Ben genelde anlamadığım şeyleri öylece bırakıyorum. Yanımda duruyorlar.”
Kemal kadına baktı. Kadının yüzünde derin bir bilgelik yoktu; daha çok yorulmuş birinin rahatlığı vardı.
“Zor olmuyor mu öyle?” diye sordu Kemal. “Yanında cevapsız bir şeyle dolaşmak?”
“Alışıyorsun,” dedi kadın. “İsim koymaya çalışınca daha çok yoruluyor insan.”
İkisi de bir süre sessizce beyaza baktı. Kemal’in sesi biraz daha kısık çıktı: “Ben en son hastane koridorunda böyle kalmıştım. Annem içerideyken. Bir gece boyunca beyaz duvara baktım ama hiçbir şey oturtamadım kafamda. Sabah oldu, ben hâlâ ne hissettiğimi bilmiyordum.”
Kadın başını yavaşça ona çevirdi. Bakışlarında bir öğüt ya da açıklama çabası yoktu. Sadece dinliyordu.
“Sabah olunca geçmiyor zaten,” dedi kadın kısık bir sesle. “Sadece ışık giriyor içeri, o kadar.”
Kemal bir an durdu. İlk kez biri ona o geceyle ilgili ne hissetmesi gerektiğini söylemiyordu.
“İyi geldi bunu duymak,” dedi. “Ben Kemal bu arada.”
“Necla.”
“Memnun oldum Necla Hanım.”
Necla çantasının askısını kavradı.
“Ben de. Şuraya doğru yürüyeyim biraz. Zaten burada durdukça bir şey anladığımdan değil, ayağım dinlensin diye...”
Kemal gülümsedi.
“Yine de iyi baktınız.”
“Öyle denk geldi,” dedi Necla birkaç adım atarken. Sonra dönüp baktı. “Yarın yine buralarda olursan... Yine bir şey anlamayız, olur biter.”
“Bana uyar,” dedi Kemal.
Kadın ona dönüp bakmadı. Sadece: “Bazen insan aynı yere farklı zamanlarda bakıyor,” dedi ve başka bir salona geçti.
Kemal tablonun karşısında tek başına kaldı. Kırmızı alan hâlâ kırmızıydı. Boşluk hâlâ boşluktu. Müzeden çıktıklarında caddede yürümeye başladılar.
Selim: “Eee, anladın mı sonunda?” diye sordu.
“Hayır.”
“Hiç mi?”
“Yok.”
Biraz daha yürüdüler. Yanlarından aceleyle, gergin bir ifadeyle geçen bir adam sıyrıldı. Kemal adama baktı. Nereye yetiştiğini bilmiyordu. Belki işe, belki hastaneye, belki de öylesine yürüyordu.
“Neden bu kadar sessizsin?” diye sordu Selim.
Kemal kalabalığa baktı. “Bilmem. Sadece bakıyorum.”
Bu kez gözleri insanların üzerinden kayıp gitmedi.
@detaycılarkulubu - Selçuk Tuna

Yorumlar
Yorum Gönder