Ruhun Aksesuarları / Betonların Arasında Yıldız Aramak
Hepimiz birer narsist miyiz bu kalabalığın içinde?
İnsan, sevdiğini bir aksesuar gibi ruhuna takar, onu bir kol saati ya da pahalı bir palto gibi taşır yanında. Duymak istediğin tonlamayla konuşmasını, yaralarını tam da istediğin merhemle sarmasını bekler. Seni akıllı buluyorsa sever, seni güçlü hissettiriyorsa taparsın. Başkasının gözbebeklerinde evimizi ararız. Sana senin istemediğin bir gerçeği fısıldamaya başladığında, sana seni değil de 'kendini' göstermeye kalktığında...
O elbiseyi sen diktin, düğmelerini sen ilikledin; şimdi canlanıp nefes almaya başlayınca dikişler patlıyor değil mi ?
Giyilen o elbiseler, ruha takılan o aksesuarlar, yansımaları aradığımız o gözbebekleri. Bir başkasının bakışında kendimize bir yer bulma telaşımız, o karanlık okyanusta boğulmuş olmalı. Artık ne seni onaylayan bir bakış var ne de seni sen yapan o tanıdık silüet. Karşındaki insanın yüzü, senin için bir ayna olmaktan çıktı; o gözbebekleri artık seni besleyen birer fener değil, derin ve dipsiz birer kuyuya dönüştü. Bir başkasının bakışında kendimize güvenli bir yer açmak için ördüğümüz küçük kaleler.
Kimsenin kimseye giydirecek bir elbisesi kalmadı.
Birini olduğu gibi, tüm o çarpıklığıyla ve benden bağımsız varlığıyla sevmek mümkün değil mi?
"Mümkün," ama bunun bedeli ağırdır. Senin yaralarını sarmakla görevli bir şefkat memuru olmaktan azat etmek demektir. Onu, senin eksik cümlelerini tamamlayan bir dipnot olmaktan çıkarman ve gerçekten sevmek için önce içindeki o 'ben' heykelini balyozla parçalaman gerekir. Birini kendi dünyana dahil etmek değil; onun dünyasında bir hiç olmayı göze alman gerekir. İnsan, en çok kendi yokluğunu kabullendiği yerde bir başkasını sevmeye başlar. Karanlık, dürüstlüğün tek sığınağıdır. Çünkü burada kimse seni onaylamaz, kimse seni alkışlamaz. Burada sadece kendi çıplak varlığınla baş başa kalırsın.
Işığa çıktığında elbiselerini geri giyeceksin. Aksesuarlarını takacak, aynalara bakıp saçını düzelteceksin. Birilerine 'seni seviyorum' diyeceksin. Ve rüzgar ne zaman çatıda ıslık çalmaya başlasa, bu karanlığı ve giydiremediğin o elbiseyi hatırlayacaksın.
Gece, kirli bir tül gibi çöktüğünde üzerine; beton blokların arasından sızan o cılız ışıklar ne yıldızları görmeye yetecek ne de yerdeki çamuru örtmeye.
@detaycılarkulubu -Selçuk Tuna


👍👏👏
YanıtlaSil