Beni Sev Ama Sana İhtiyacım Yok

 



Bazı birliktelikler sevginin bereketli toprağında değil, ilginin kurak ve bencil kumlarında filizlenir. Sevgi, iki ruhun birbirine döküldüğü, birinin fısıltısının diğerinin kalbinde yankılandığı simetrik bir akıştır; bakışların birbirini doğurduğu bir aynadır. Oysa ilgi, muazzam bir oburlukla tek bir yöne doğru çağlar. Birinin varlığı, diğerinin uçsuz bucaksız benliğini besleyen bir kurbandan ibarettir. Biri, sistemin merkezindeki mağrur güneş olur; diğeri ise onun çekim kuvvetine kapılmış, kendi ışığından mahrum, sadece o görkemli kütleyi aydınlatmakla görevli dilsiz bir uydu.


Adam, o akşam restoranın kapısından içeri girerken omuzlarında dünyanın en ağır yükünü taşıyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla annesini kaybetmişti. İçinde devasa bir boşluk, boğazında düğümlenmiş bir feryat vardı. Sadece sığınmak, bir çift gözün içine bakıp "Gitti," demek istiyordu.

Kadın, masaya oturduğu an adamın solgun yüzüne ya da titreyen ellerine bakmadı. Menüyü sertçe kapatıp garsona üstenci bir tavırla işaret etti. "İnanılmaz bir gün geçirdim," dedi, sesinde dünyanın tüm dertleri sadece kendi omuzlarındaymış gibi bir tonla. "Ofisteki o kadın yine yapacağını yaptı. Benim sunduğum projeyi sanki kendi fikriymiş gibi anlattı. İnsanların bu kadar haysiyetsiz olabilmesi beni bitiriyor."

 Adam yutkundu. Dudakları aralandı. "Benim de sana söylemem gereken çok önemli bir şey var..."

Bir dakika, bitirmedim, dedi kadın, elini havada hafifçe sallayarak. Sonra kuaföre gittim, randevum olmasına rağmen beni beklettiler. Şaka gibi! Benim vaktimin ne kadar değerli olduğunu biliyorsun. O sırada annem aradı, yine saçma sapan dertler... Kimse benim ne hissettiğimi sormuyor, herkes sadece kendi ihtiyacını benden karşılamaya çalışıyor. Gerçekten, bazen bu dünyaya fazla nazik olduğumu düşünüyorum.

Adam sustu. Söyleyemedi. Kadın aslında onu bir "eş" olarak değil, konforunu sağlayan bir mekanizma olarak hayatında tutuyordu. Adamın görevi belliydi: Hesabı ödemek, kapıyı açmak, kadının kırılan tırnağına yas tutmak ve onun sonu gelmez şikayetlerini emen sessiz bir sünger olmak. Kadın, adamın acısıyla ilgilenmiyordu çünkü acı çeken bir adam, kadının ihtiyaçlarına hizmet edemezdi. Bir yas tutan, parlayamazdı; parlayamayan bir ayna ise kadının işine yaramazdı.

Adam, kadının bu benmerkezci labirentinde bir çıkış ararken araya girmeye çalıştı: Bugün sabah çok zor bir telefon aldım, aslında ben..."

Kadın, adamın cümlesini sanki hiç kurulmamış gibi havada yakaladı ve kendi mağduriyetine bağladı. Benim telefonum da hiç susmadı zaten! Herkes bir şey istiyor. Bak, tırnağım bile kırıldı o sinirle, görüyor musun? Bütün günüm mahvoldu. İnsanların bu düşüncesizliği beni tüketiyor. Restoranın loş ve aristokrat havasında, kadının sesi kesintisiz bir monolog olarak akmaya devam etti. Ofisteki meslektaşlar, trafikteki sürücüler, dünyanın onun hassasiyetine yetişememesi... Her cümle, merkeze kadını koyan birer kutsal emanet gibi masaya dökülüyordu. Adam bir kez daha yeltendi, sesi bu kez daha çaresizdi:

Lütfen dinle, bugün gerçekten çok kötü bir gün geçirdim, annem...

Hımm, evet, anneler bazen çok yorucu olabiliyor, dedi kadın, gözü o sırada yan masadaki tabağa kayarken. Ama benim durumum farklı, ofisteki o kadın benim vizyonuma sahip değil... Ve hikaye, kaldığı o "kutsal" yerden devam etti. Adamın hikâyesi, kadının ilgisizliğinin duvarlarına çarpıp parçalanıyordu. Yemek boyunca konuşma tek yönlü bir nehir gibi aktı. Kadın anlattı, adam sustu. Kadın parladı, adam söndü. Hesap geldiğinde adam sessizce ödedi. Restorandan çıkıp sokağın serinliğine karıştıklarında, kadın kendi zaferinin sarhoşluğuyla birkaç adım önde, omuzları dik yürüyordu. Arabanın kapısına geldiklerinde kadın durup gülümsedi. Bugün beni çok iyi dinledin. Seni bu yüzden seviyorum; beni gerçekten anlayan tek kişisin.

Adam, anahtarı kilide sokarken durdu. Artık ne bir nefes alacak alanı ne de saklayacak mecali kalmıştı. Gözlerini kadının hayranlık bekleyen gözlerine dikti ve yemeğin başından beri boğazında biriken o zehirli tortuyu tek bir nefeste bıraktı:

"Annem bu sabah öldü."

Kadın donup kaldı. Yüzündeki o narsist memnuniyet, yerini ne yapacağını bilemeyen, ritmi bozulmuş bir şaşkınlığa bıraktı. Ama adam artık orada değildi. O akşam ilk kez, yalnızlığın en koyusunun terk edilmek değil, birinin yanında "görülmeden" durmak olduğunu anlamıştı. 


@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü