Kaygının Labirentinde Yürümek

 

 


Dünyanın eşiğinde duran bu adam, etten ve kemikten ziyade kadim bir sızının ete kemiğe bürünmüş hâli gibidir. Doğduğu andan itibaren omuzlarında taşıdığı o görünmez küfe, ne bir marazın tortusudur ne de dış dünyanın hoyrat bir tehdididir. İnsanların çoğu kalplerindeki o meşhur “boşluktan” yakınırken, onun iç dünyası korkunç bir dolulukla maluldür; susturulamayan düşünceler, ihtimaller ve kaygılarla dolu ağır bir iç gürültüyle. Onun gözünde dünya, içine doğduğu doğal bir yuva değil, her köşesi tuzaklarla örülmüş yabancı bir sahne ve her eylemi, ucu görünmez felaketlere çıkan bir iplik yumağı gibidir; her hareket, telafisi imkânsız bir hatanın ilk kıvılcımı gibi görünür. İnsanlar yürüdükleri zeminin katılığına iman ederken, o altındaki toprağın her an bir kum saati gibi boşalabileceğini hisseder. Onun için varlık, yokluğun ince bir buz tabakasıyla örtülmüş hâlidir.

Sonra vicdanın aynası, her adımın gizli ölçüsü olan o tanıdık ses yükselir: annesinin sesi. İnsan büyür, yaşlanır, uzaklaşır; ama o bakış ruhun karanlık bir köşesinde sönmeyen bir fener gibi yanmaya devam eder. Bu yüzden yola çıkmak yalnızca bir yer değiştirme değildir; o içsel bakışın karşısında suçlu duruma düşmemek için ödenen sessiz bir kefarettir. Fakat burada yol, haritaların gösterdiği iki nokta arasındaki mesafe değildir. Yol, insanın kendi zihninin dehlizlerinden geçen dar ve kıvrımlı bir patikadır. İnsan yürüdükçe gerçeklik çözülür, dünya abartılı bir tiyatro dekoruna benzemeye başlar. Rastlantılar ölçüsünü kaybeder, olaylar tuhaf bir büyüklüğe bürünür. Belki dünya delirmiştir.

Bir durakta yabancı bir hikâye duyulur. Kendisinden fersah fersah uzak bir hayatın hikâyesi: aşkın, kaybın ve sabrın ilmek ilmek işlendiği uzun bir yaşamın. Hiç yaşamadığı bu hayatı tuhaf bir tanışıklık duygusuyla dinler. Sanki o hayat başka birine değil de, gerçekleşmemiş bir ihtimal olarak kendisine aittir. Sonunda varılması gereken yere ulaşıldığında karşısında hesaplaşılacak bir yüz bulunmaz. Bunun yerine tuhaf bir ara bölgede durulur. Hayat bir film şeridi gibi akmaz; daha çok yapılamayanların enkazı gibi önüne serilir. Cesaret edilemeyen anlar, geri çekilinen eşikler, verilemeyen kararlar…

Yavaşça anlaşılır ki insanın hayatı çoğu zaman yaptıklarıyla değil, kaçındıklarıyla şekillenir. Kaçınmalar zamanla görünmez bir mimariye dönüşür; insanın etrafında yükselen sessiz bir yapı gibi. İnsan bazen hayatının faili olmaktansa, güvenli bir mesafeden kendi yaşamının seyircisi olmayı seçer. Onun trajedisi kötü biri olması değildir. Aşırı hassas bir ruh taşıması da değildir. Onun trajedisi, hayatın ancak hatalarla ilerleyen o pürüzlü doğasını hiçbir zaman kabullenememesidir.

Hatadan korktuğu için yaşamı, büyük bir gösteriden önce yapılan sonsuz bir provaya dönüşmüştür. Beau hayatının gerçekten başlayacağı o kusursuz günü bekler. Fakat zaman, o bekleme odasının tozlu sessizliğinde usul usul tükenir.

Beklenen gün hiç gelmez. Çünkü hayatı, tam da o korkulan hataların ve pürüzlerin toplamından ibarettir.


@detaycılarkulubu - Selçuk TUNA


 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın, Deliliğin ve Kimliğin Çözülüşü

Bir Saatin İçindeki Yedi Yıl

"Belki Düzelir" Tuzağı: Umudun Erteleyici Gücü